ταραΝΑΚΟΥνήματα για τους Αγίους που κυκλοφορούν ανάμεσα μας

Καλή σας ημέρα!

Μεγάλες γιορτές χθες, σήμερα και αύριο.

Χθες ήταν της Αγίας Παρασκευής, σήμερα του Αγίου Παντελεήμονος και αύριο της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντως.

Έτη πολλά και ευλογημένα στον Μητροπολίτη Ξάνθης και στον Πρωτοσύγκελο.

Μπορείτε να βρεθείτε και στο Μητροπολιτικό Μέγαρο να δώσετε τις ευχές σας στο Δεσπότη μας.

Προσεύχεται για όλους εμάς.

Και η σωτηρία του περνάει μέσα από τις σωτηρίες όλων μας, όπως είπε και ένας ιερέας την Κυριακή στην εκκλησία.

Στην Ξάνθη έχουμε πολλούς φύλακες αγγέλους, όπως τους εκατοντάδες εθελοντές αιμοδότες.

Αξίζει πολλά συγχαρητήρια ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Η ΑΓΑΠΗ.

Ο Πρόεδρος κ. Γιάννης Παπαχρόνης είναι πάντοτε στις επάλξεις και με τις συνεχείς αιμοδοσίες που διοργανώνουν ευαισθητοποιούν όλο και περισσότερο κόσμο.

Στο νέο εμπορικό κέντρο συνδυάστηκαν με ψυχαγωγικές εκδηλώσεις και βέβαια μεταβαίνουν και σε χωριά του νομού μας όπου διαπιστώνεται συγκινητική ανταπόκριση.

Αλλά και οι αφίσες του Συλλόγου είναι πολύ πετυχημένες.

«Προσεύχομαι για να έρθεις να δώσεις αίμα» είναι ένα σύνθημα και δείχνει ένα παιδί να προσεύχεται.

Όποιος μπορεί ας δώσει αίμα.

Κάνει ένα καλό που γυρνάει στον ίδιο και ταυτόχρονα σώζει ζωές.

Ανάμεσα μας υπάρχουν πολλοί Άγιοι.

Μπορεί να μην τους πιάνει το μάτι μας, αλλά τους ξέρει ο Θεός!

ταραΝΑΚΟΥνήματα για τον πόνο της μάνας

Καλή σας εβδομάδα!!!

Διάβασα αυτό και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:

«Στην Λεμεσό υπήρχε συλλαλητήριο και ήταν επίσης και η μάνα των διδύμων ηρώων μας. Μέσα στον πόνο της κατάφερε και μίλησε. Μερικά από όσα είπε τα παραθέτω παρακάτω:

«Όταν έμαθα πως πεθάνανε τα μωρά μου, είδα την Παναγία μπροστά από τον Σταυρό να κλαίει».

«Τα παιδιά μου με ρώτησαν γιατί πρέπει να πάνε στρατό αφού όλοι οι φίλοι τους πήρανε αναστολή. Η απάντηση μου εμένα και του πατέρα τους ήταν: μέσα από τόσους μόχθους και τόσους πόνους καταφέραμε να σας μεγαλώσουμε. Τώρα εγώ δεν υπογράφω να σας δηλώσω τρελούς!

Θα υπηρετήσετε την πατρίδα».

«Τι θα μας δώσουνε οι πολιτικοί τώρα για παρηγοριά; Μια σημαία; Ε τότε εγώ νιώθω περήφανη που θα πάρω 2»…

Επίσης μέσα από όλα αυτά κατάφερε και έκανε την μισή πορεία μαζί με τους 2000 ανθρώπους λέγοντας τον επιτάφιο ύμνο των μυροφόρων πριν καταρρεύσει.

Μετά από αυτήν την συγκλονιστική ομολογία της μάνας που έχασε τα δύο παιδιά της τι λόγια να βρω να πω;

«Μια άξια μάνα για δύο άξια παλικάρια» ήταν ο τίτλος του κειμένου.

Η Παναγία να την σκεπάζει και να της δίνει θάρρος και δύναμη.

Και τα παλικάρια που χάθηκαν να έχουν καλό Παράδεισο.

Όπως και τα 85 παιδιά που σκότωσε ο 32χρονος στη Νορβηγία.

Δεν υπάρχουν λόγια…

ταραΝΑΚΟΥνήματα για το μεγαλείο του ορθόδοξου χριστιανού

Ήταν το καλοκαίρι του 1974…

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο και σκορπούν το θάνατο.

Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός.

Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς.

Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου και τους καταδικάζουν σε θάνατο.

Ετοιμάζουν τα όπλα.

Στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο.

Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός.

Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».

Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος:

«Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου».

Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται.

Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω.

Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων…

Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:

«Μην το φας!

Προχτές το ράντισα με φάρμακο.

Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις!»

Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:

«Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς;»

Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη:

«Είμαι χριστιανός.

Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαριά».

Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά.

Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του:

«Αν έβρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμα!

Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους!»

ταραΝΑΚΟΥνήματα για την αληθινή ελπίδα που πεθαίνει τελευταία

Καλή σας ημέρα!

Τελικά δεν είναι μόνο η Ελλάδα καταχρεοκοπημένη.

Βλέπω γενικό κακό σε όλο τον πλανήτη.

Όχι επειδή έχω το κληρονομικό χάρισμα.

Αλλά μια γενικότερη αναταραχή την βλέπει και ο πιο ανίδεος.

Η Αμερική κινδυνεύει και αυτή.

Το ΔΝΤ προειδοποιεί και την Κίνα τώρα.

Η Ιαπωνία γλίτωσε: Είχε σεισμό και τσουνάμι.

Τώρα κατά πόσο ήταν από τον Θεό ή τον άνθρωπο δεν ξέρουμε.

Κατηγορούν την Ελλάδα για διαφθορά αλλά παρόλο το ατελείωτο φαγοπότι ακόμη επιβιώνει.

Μέχρι πότε; Άγνωστο.

Σαν Ελληνίδα πάντα πιστεύω στον από μηχανής Θεό.

Είμαι υπέρ της άποψης πεθαίνει ο άνθρωπος και μετά η ελπίδα.

Εμπιστοσύνη στο Θεό και να αφεθούμε.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα.

Ότι καλό γίνεται ο Θεός μας το στέλνει και ότι άσχημο το επιτρέπει ο Κύριος μας.

Κάτι καλό ψάχνει να βρει στην ψυχή μας.

Περιμένει από εμάς.

Στις δυσκολίες, τις πίκρες και τις στεναχώριες τα βάζουμε μαζί Του.

Άλλωστε αν δεν είχαμε σχέση με το Θεό δεν θα το κάναμε ούτε και αυτό.

Βλέπετε; Πού το πάω πού το φέρνω πάλι με τα πνευματικά ασχολούμαι.

Ε ναι γιατί αν ασχοληθώ με τα άλλα, θα πέσω στα (οινο) πνευματώδη.

ταραΝΑΚΟΥνήματα για την απάθεια των πολιτών(;)

Καλή σας ημέρα!

Είδα ένα βίντεο από μια παρουσίαση του Καναδού Ντέιβ Μέσλιν σχετικά με την απάθεια των πολιτών και την μη συμμετοχή τους στα κοινά.

Και εξήγησε ότι αυτό δεν συμβαίνει και ανέλυσε το επιχείρημα του ως εξής:

«Ζούμε σε έναν κόσμο που αποθαρρύνει την συμμετοχή, βάζοντας συνεχώς εμπόδια και φραγμούς στο δρόμο μας.

Δεν μιλάμε για απάθεια αλλά ηθελημένο αποκλεισμό.

…Πρώτον: Μια ηρωική προσπάθεια είναι μια συλλογική προσπάθεια.

Δεύτερον: Είναι ατελής, δεν είναι εντυπωσιακή.

Και δεν ξεκινάει ξαφνικά και τελειώνει απότομα.

Είναι μια συνεχής διαδικασία σε όλη σου τη ζωή.

Αλλά το πιο σημαντικό: είναι εθελοντική.

Όσο διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι ο ηρωισμός ξεκινάει όταν κάποιος χαράζει ένα σημάδι στο μέτωπο σου ή όταν κάποιος σου λέει ότι είσαι μέρος προφητείας χάνουν το πιο σημαντικό ηγετικό χαρακτηριστικό που είναι ότι πηγάζει από μέσα.

Έχει να κάνει με το να ακολουθείς τα όνειρα σου

Απρόσκλητος

Και μετά να δουλεύεις με τους άλλους για να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα.

Τα πολιτικά κόμματα μπορούν και πρέπει να είναι ένα από τα βασικά σημεία εισαγωγής για τους ανθρώπους, ώστε να συμμετέχουν στην πολιτική.

Αντίθετα έχουν γίνει τραγικά,

Ανέμπνευστες και μη δημιουργικές οργανώσεις

Που στηρίζονται τόσο πολύ στην έρευνα αγοράς

Και τα γκάλοπ και τα γκρουπ ενδιαφέροντος

Που κατέληξαν όλα να λένε το ίδιο πράγμα

Στην πραγματικότητα να αναμασούν αυτά που ήδη θέλουμε να ακούσουμε.

Με κόστος την αναβολή έντονων και δημιουργικών ιδεών.

Και οι άνθρωποι το μυρίζονται αυτό και τρέφουν τον κυνισμό.

Όσο πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι, οι δικοί μας γείτονες είναι εγωιστές, χαζοί και τεμπέληδες τότε δεν υπάρχει ελπίδα».

ταραΝΑΚΟΥνήματα για το ψήφισμα που το λιβάνιζε το Δημοτικό Συμβούλιο Ξάνθης

Καλή σας ημέρα!

Επί μία ώρα περίπου προχθές οι εκπρόσωποι μας στο Δημοτικό Συμβούλιο Ξάνθης προσπαθούσαν να καταλήξουν εάν θα προχωρήσουν στην έκδοση ψηφίσματος για σοβαρά ζητήματα του τόπου μας.

Όπως την άρνηση μας στα διόδια στους Αμαξάδες, στην υπόθεση με τα ελαττωματικά μανταλάκια για τα νεογέννητα στο Νοσοκομείο και τη μήνυση που έγινε από τον Διοικητή στους γιατρούς, την πιθανότητα απομάκρυνσης της αστυνομικής σχολής και της στρατολογίας.

Δεν πίστευα στα αυτιά μου.

Υπήρξαν αντίθετες απόψεις από Δημοτικούς Συμβούλους με την έννοια της αναμονής ή της διαφορετικής διατύπωσης.

Αυτό είναι ζήτημα δικό τους και δεν το σχολιάζω.

Υπάρχουν οι ψηφοφόροι που τους κρίνουν.

Από την άλλη όμως άκουσα τον Αντιδήμαρχο κ. Μπένη να λέει ότι οι κομματικές απόψεις και θέσεις να μη μεταφέρονται στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Το ότι οι διαφωνίες όμως έχουν ως βάση την κομματική τους ταυτότητα, αυτό δεν το είπε.

Τελικά αποφάσισαν να γίνει επιτροπή για την έκδοση ψηφίσματος εκτός από τα θέματα των διοδίων και του Νοσοκομείου.

Όσο τα κόμματα στηρίζουν δημοτικές παρατάξεις θα έχουμε τέτοια προβλήματα.

Δεν είναι ελεύθερη η γνώμη όταν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις που έχουν σχέση με κεντρικές αποφάσεις της οποιαδήποτε κυβέρνησης.

Εύχομαι σύντομα ο λαός να δώσει την σκληρή απάντηση του στα μεγάλα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου.

ταραΝΑΚΟΥνήματα για την χαρά της ζωής

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Η ζωή είναι:

Ομορφιά: Θαύμασε την.

Ευκαιρία: Άρπαξε την.

Υπόσχεση: Τήρησε την.

Πίκρα: Ξεπέρασε την.

Τραγωδία: Αντιμετώπισε την.

Ευλογία: Δέξου την.

Αγάπη: Νιώσε την.

Καθήκον: Ανέλαβε το.

Μυστήριο: Εξερεύνησε το.

Θησαυρός: Διαφύλαξε τον.

Ύμνος: Τραγούδησε τον.

Παιχνίδι: Πάρε μέρος.

Περιπέτεια: Πάρε ρίσκα.

Όνειρο: Κάντο αληθινό.

Ευτυχία: Την αξίζεις!

Έτσι είναι η ζωή: Πάλεψε γι αυτήν!

Είναι ένα σπάνιο δώρο που μας δίνεται καθημερινά.

Εμείς το ξεχνάμε, το θεωρούμε δεδομένο και δεν κοιτάζουμε πώς να το απολαύσουμε.

Να νιώσουμε την κάθε στιγμή που μας χαρίζεται απλόχερα.

Μικρές στιγμές συνθέτουν την ευτυχία.

Το μεγαλείο κρύβεται στα λίγα και στα μικρά.

Μην ψάχνετε να το βρείτε αλλού.

Αν το καταλάβουμε. θα δούμε πόσο χρόνο έχουμε σπαταλήσει σε ανούσια πράγματα.

Θυμάμαι ανάμεσα στις λίγες φορές που έχω χαρεί πάρα πάρα πολύ είναι μια φορά που ψάρεψα ένα λαυράκι στη θάλασσα.

Η καρδιά μου φτερούγιζε!

Σιγά το πράγμα θα μου πείτε…

Αλλά για σκεφτείτε και εσείς πότε νιώσατε πραγματικά χαρούμενοι.

Δεν πιστεύω να έχουν σχέση με υλικά αγαθά.

Ξέρουμε ότι αυτά φθείρονται, αχρηστεύονται, λιώνουν, σαπίζουν.

Πρόσφατα είδα μια φωτογραφία του φίλου Νίκου που τράβηξε στο Άγιο Όρος με κρανία κεκοιμημένων και έγραφε από κάτω: «Το κοινό μας μέλλον».

Αν ποτέ περάσετε από τα κοιμητήρια θα δείτε στις άκρες του τοίχου τα οστεοφυλάκια.

Αυτοί είμαστε.

Δύο κοκαλάκια.

Συγγνώμη αν σας μελαγχόλησα.

Απλά θέλω να θυμόμαστε ότι η ζωή περνά και χάνεται…

Και μακάρι να πονάμε μόνο σε αυτήν.

Γιατί στην αιωνιότητα αξίζει να αναπαυόμαστε.

ταραΝΑΚΟΥνήματα προβληματισμών και απολογισμών

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά δώσμου ένα φιλάκι και πάρε με αγκαλιά.

Μακριά από όλους και από όλα.

Φέτος μου φαίνεται σαν ανηφόρα η πορεία προς την άδεια.

Μετράω τις μέρες μία μία.

Μόνο η χτένα μου λείπει να κόβω τα δοντάκια κάθε μέρα.

Η καθημερινή στήλη είναι ένα πρόσθετο άγχος πέρα από το κυνήγι της είδησης.

Κάθομαι και σκέφτομαι αν αυτά που γράφω έχουν μια προσφορά σε εσάς που τα διαβάζετε.

Σας βοηθάω σε κάτι;

Σας δίνω έστω μια δύναμη;

Ένα χαμόγελο;

Μια αισιόδοξη ματιά;

Γιατί όλο για προβλήματα γράφω.

Το φετινό καλοκαίρι κλείνω 14 χρόνια στη δημοσιογραφία.

Και στα γενέθλια πάντα γίνονται απολογισμοί.

Αγαπάω το επάγγελμα μου, το επέλεξα, το σπούδασα.

Αλλά κατά καιρούς σκέφτομαι μήπως να έκανα κάποια άλλη δουλειά.

Όπως να έγραφα βιβλία.

Μόνο που θα έπρεπε να επιστρατεύω συνεχώς τη φαντασία μου και να έστυβα το μυαλό μου να κατεβάζω καλές ιδέες.

Μακάρι ο Θεός να μας φωτίζει να κάνουμε το ευάρεστο προς Αυτόν.

Το πιστεύω αυτό που μου είχε πει η καθηγήτρια μου η κ. Μελαχρινή Μαρτίδου από την εφημερίδα «Χρόνος» ότι «η πένα είναι σαν το εργαλείο του χειρούργου».

Καθημερινά καλούμαστε να κάνουμε εγχειρήσεις.

Γι αυτό έχω μεγάλη αγάπη στον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως τον Ιατρό;

Διαβάζω τον βίο Του και σας προτείνω να αγοράσετε το βιβλίο.

Είναι συγκλονιστικό.

Την ευχή Του να έχουμε!

ταραΝΑΚΟΥνήματα για την μερική ή μεγάλη αδυναμία πληρωμών

Μπήκαμε στην καρδιά του καλοκαιριού.

Εσείς που με διαβάζετε προφανώς είστε ακόμη στην πόλη.

Ψήνεστε από την ζέστη και αγωνιάτε με όσα πληροφορήστε.

Τι μας περιμένει το χειμώνα κτλ.

Άλλοι βέβαια δεν έχουν φράγκο στην τσέπη λόγω ανεργίας, οικονομικής στενότητας, διαθεσιμότητας, καθυστέρησης πληρωμών.

Την ίδια στιγμή ονειρευόμαστε τη θάλασσα.

Βλέπουμε βίντεο και φωτογραφίες και ονειρευόμαστε ότι λιώνουμε κάτω από τον ήλιο και φανταζόμαστε την αλμύρα στα κορμιά μας.

Ευτυχώς αρκούμαστε στα κρύα ντουζ και κάνουμε οικονομία στο ρεύμα.

Κατά τα άλλα περιμένουμε να έρθει ο Αύγουστος και να ξεκουραστούμε.

Να πάρουμε άδεια και να αράξουμε.

Δεν θέλω να σας ταράξω αλλά ο ΓΑΠ αναφέρθηκε σε μια μερική αδυναμία πληρωμών, που κατά τον ίδιο δεν θα πρέπει να διαρκέσει περισσότερο από 15 ημέρες.

«Θεωρητικά μπορεί να διαρκέσει δύο εβδομάδες ή μπορεί να διαρκέσει περισσότερο, προκαλώντας έτσι πολύ μεγαλύτερη ζημιά» δήλωσε στους Financial Times της Γερμανίας.

Όπως μου είπε όμως και ο φίλος Δημήτρης: «Μήπως όταν λέει για στάση πληρωμών 15 ημερών εννοεί : 27 Ιουλίου (1 μέρα), 27 Αυγούστου (2 μέρες), 27 Σεπτεμβρίου (3 μέρες) κτλ....;»

Μετά τον 15 Αύγουστο μπορεί να τον δούμε στις Βρυξέλλες και να μας λέει ότι πάμε για χρεοκοπία.

Απίθανο το έχετε;

Από αυτόν όλα τα περιμένω πια.

Πώς βλέπει ένας 14χρονος την κρίση στη χώρα μας

Οι αγωνιστές γιατί πολεμούσαν; Για να έχουν οι νέες γενιές γη να πουλήσουν;

Πώς βλέπει ένας έφηβος την οικονομική κρίση που ζούμε; Πώς αντιμετωπίζει τη ζωή και τι περιμένει όταν απλώνεται μπροστά του ένα αβέβαιο μέλλον; Ο 14χρονος Χρήστος Κ. μας μίλησε για τους προβληματισμούς του, τις σκέψεις του για την Ελλάδα του 2011: «Κάνεις όνειρα από μικρός! Βλέπεις φίλους και συγγενείς να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα! Σκέπτεσαι και συ…πως θα ναι όταν μετά από χρόνια  θα δώσεις πανελλήνιες και να περάσεις στην σχολή που θες…! Κάπου εδώ όμως, στο 2011,τα δεδομένα αλλάζουν! Κι όχι από δικό μου λάθος, αλλά από λάθη τριακοσίων έξυπνων και σπουδαγμένων ανθρώπων! Κι ενώ εσύ ελπίζεις και ονειρεύεσαι …αυτοί βρίσκονται δίπλα σου, για να σου γκρεμίσουν γρήγορα γρήγορα τα όνειρα! Κι εκεί που προσπαθείς, ελπίζεις, προσεύχεσαι …βρίσκονται πάλι μπροστά σου…! Εσύ όμως δεν το βάζεις κάτω και συνεχίζεις…και φτάνεις στο σημείο να αναρωτηθείς: Γιατί; Γιατί στη δικιά μου γενιά; Γιατί να πληρώσω εγώ για αυτούς ; Γιατί να φταίω ΚΑΙ εγώ, ενώ δεν έχω κάνει κάτι κακό; ! Απάντηση δύσκολα να βρεις…! Εδώ ένας τεράστιος λαός, με απαράμιλλη ιστορία και τέχνη, κλείνεται στο καβούκι του! Μετράει τις μπουκιές του, για να την βγάλει και αύριο! Δεν χάνει την πίστη του…δεν θα το κάνει αυτό, εξαιτίας τους!»

Πώς βιώνει την κρίση ο ίδιος; Μας απάντησε ο Χρήστος: «Το μόνο που με παρηγορεί, είναι η αγάπη των γύρω μου. Ακούω μέσα σε αυτά τα παλιόκουτα να φωνάζουν και να οδύρονται όλοι αυτοί που πίσω από την πλάτη μου, πριν καν γεννηθώ, με χρέωναν!»

«Σκέπτεσαι τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια; Τι σε απασχολεί περισσότερο;», τον ρωτάω και κοιτάζω την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Η απάντηση του με αιφνιδιάζει: «Θα υπάρχει άραγε ελληνική παιδεία, μέχρι να φτάσω κι εγώ στην κρίσιμη χρονιά της Γ λυκείου; Και το βασικό ερώτημα: Θα υπάρχει Ελλάδα; Μέσα σε λίγα χρόνια, κατάφεραν να χρεώσουν έναν λαό με τόσα χρήματα. Δεν τους είναι τίποτα να καταστρέψουν και ένα τέτοιο κράτος, που άντεξε σε αγώνες και πολέμους με λιγότερα άτομα και δεν μπορεί να αντέξει τώρα, με τόσα καλά μυαλά!»

Ένας 14 χρονος είναι πιο ώριμος από πολλούς ενήλικες. Ο προβληματισμός του και τα αγωνιώδη ερωτήματα του το αποδεικνύουν: «Άραγε οι αγωνιστές του παρελθόντος γιατί πολεμούσαν; Για να έχουν οι νέες γενιές γη να πουλήσουν; Ας σκεφτούν όλοι αυτοί που παίρνουν αποφάσεις και αν έχουν λίγη ανθρωπιά, ας παραδεχτούν τα λάθη τους και ας βοηθήσουν με τον τρόπο τους, για ένα καλύτερο μέλλον, για τα παιδιά και τα εγγόνια τους!»