«Τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει αποδέκτες μηνυμάτων απόγνωσης από συναδέλφους στην Θράκη, αλλά και ανησυχητικών πληροφοριών, αναφορικά με τα αποτελέσματα της επί σειρά ετών ασκούμενης εκπαιδευτικής πολιτικής στις περιοχές μειονοτήτων της Θράκης. Παρακολουθήσαμε, επίσης, σχετική ειδησεογραφία και τηλεοπτικές εκπομπές αναφερόμενες τόσο στο ζήτημα της ηρωικής, κατά την άποψή μας, δασκάλας κας Χαράς Νικοπούλου, όσο και σε θέματα σχετιζόμενα με την δράση ατόμων που έχουν στόχο την τουρκοποίηση της περιοχής. Ως απλοί Έλληνες που αγαπάμε τον τόπο μας, αλλά πολλοί από μας και ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, θα θέλαμε να εκφράσουμε την έντονη ανησυχία και αγωνία μας, για τον χειρισμό ενός ζωτικής σημασίας Εθνικού Προβλήματος εκ μέρους των Ελληνικών Κυβερνήσεων.
Έχουμε πληροφορηθεί από διάφορες πηγές, ότι η ακολουθούμενη εκπαιδευτική πολιτική στην Θράκη βασίζεται εν πολλοίς, σε προτάσεις που προέκυψαν από προγράμματα ΕΠΕΑΕΚ συνολικού ύψους 20 εκατ. Ευρώ, και εκπονήθηκαν από ερευνητική ομάδα με τωρινή έδρα στο Παν/μιο Αθηνών. Δεν θα υπεισέλθουμε σε οποιαδήποτε κριτική των σχετικών πορισμάτων. Αυτή έχει γίνει από άλλους οι οποίοι διαθέτουν περισσότερα στοιχεία για την σχετική αξιολόγηση. Επισημαίνουμε όμως, πως είναι αδιανόητο η εθνική πολιτική σε ένα τέτοιο κρίσιμο και ευαίσθητο θέμα, πολιτική που υποχρεώνει τους Πομάκους και Ρομά της Θράκης να διδάσκονται ως μητρική την τουρκική γλώσσα, με προφανείς συνέπειες για την κοινωνική και εθνική τους ένταξη, να βασίζεται σε αμφιλεγόμενες απόψεις μιας ερευνητικής ακαδημαϊκής ομάδας, ανεξάρτητα από το επιστημονικό κύρος των εμπλεκομένων.
Πιστεύουμε ότι, η χάραξη Εθνικής πολιτικής σε τέτοιου είδους ζητήματα θα πρέπει να βασίζεται σε εισηγήσεις ενός Εθνικού Συμβουλίου Χάραξης Πολιτικής (για την Θράκη), το οποίο θα στελεχώνεται από υψηλού κύρους ειδικούς, όχι μόνο εκπαιδευτικούς αλλά και έμπειρους, καταξιωμένους ειδικούς επιστήμονες, από τους οποίους κάποιοι να κατοικούν στην Θράκη, για να έχουν άμεση γνώση των προβλημάτων και των εκεί συμβαινόντων. Ένα τέτοιο Συμβούλιο θα μελετά τις απόψεις όχι μόνο κάποιας ομάδας με προσβάσεις στα εκάστοτε κέντρα εξουσίας, αλλά και πολλών άλλων. Θα εξετάζει σε βάθος τις τυχόν επιπτώσεις του ενός ή του άλλου μέτρου, στα πλαίσια πάντα των υφιστάμενων συνθηκών που διέπουν το καθεστώς των μειονοτήτων, της διεθνούς πρακτικής, της τοπικής εμπειρίας, αλλά και της αντίστοιχης πολιτικής της Τουρκίας προς τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Και μόνο μετά από μια τέτοια ενδελεχή διερεύνηση, θα εισηγείται την ενδεικνυόμενη Εθνική Πολιτική, αλλά και τα αναγκαία μέτρα για την επίτευξη των στόχων της.
Οι ευθύνες των μέχρι σήμερα ηγεσιών για τον τρόπο αντιμετώπισης ενός τόσης ζωτικής σημασίας θέματος, είναι τεράστιες. Δυστυχώς, αυτού του είδους άστοχοι, και κάποιες φορές επιπόλαιοι, χειρισμοί οδήγησαν την Ελλάδα, σε πάρα πολλούς τομείς, στην σημερινή της κατάντια πού όλους, μας πληγώνει και μας προκαλεί ντροπή ως πολίτες της.
Θεωρούμε ότι στα πλαίσια της ανασυγκρότησης της χώρας, που η παρούσα Κυβέρνηση έχει διακηρύξει, θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα η χωρίς τυμπανοκρουσίες ίδρυση ενός υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Θράκης, το οποίο σε ταχύτατο χρόνο θα εξετάσει τα προβλήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση στα σχολεία των Ελλήνων μουσουλμάνων και με τον επιχειρούμενο εκτουρκισμό της περιοχής. Το Συμβούλιο αυτό να στελεχωθεί με ό,τι καλύτερο διαθέτει ο Ελληνισμός, έξω από κομματικές σκοπιμότητες και παρεμβάσεις, όλα δε τα πολιτικά κόμματα να δεσμευθούν για την συνέχειά του. Είναι φυσικά αυτονόητο, ότι θα λειτουργεί έχοντας συμβουλευτικό χαρακτήρα, για την διαμόρφωση προτάσεων στρατηγικού σχεδιασμού, ενώ οι οποιεσδήποτε αποφάσεις θα λαμβάνονται από την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Ας διδαχθούμε από τους γείτονες στα ανατολικά μας σύνορα! Ας ακούσουμε τις κραυγές αγωνίας, που έρχονται από Έλληνες, χριστιανούς, Πομάκους και Ρομά, της Θράκης μας. Ας ξεκινήσουμε κάποτε ως χώρα, κάνοντας τα αυτονόητα, χωρίς προκαταλήψεις ή ιδεολογικές αγκυλώσεις αλλά με κριτήριο το συμφέρον της χώρας και τον κοινό νου. Και ταυτόχρονα, ας μεριμνήσουμε, αν μη τι άλλο, για την πλήρη και ορθή εφαρμογή του Νόμου σε κάθε πόλη και χωριό της Θράκης, ώστε κανένας Έλληνας πολίτης της περιοχής, χριστιανός ή μουσουλμάνος, να μην αισθάνεται ότι ανήκει σε μια καταπιεζόμενη μειονότητα μέσα στην ίδια του την χώρα. Ίσως έτσι, να αποτρέψουμε μελλοντικές, και για πολλούς επερχόμενες, εθνικές συμφορές».
