Ο Γαβριήλ Πεντζίκης παρουσιάζει "Το Βυζάντιο έχει ρεπό"

Επίσκεψη Μητροπολίτη Μαρωνείας στην ανασκαφή Επισκοπικού Ναού

Σήμερα, Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013, στις 12 το μεσημέρι, ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμων, θα πραγματοποιήσει επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Μαξιμιανούπολης και πιο συγκεκριμένα στην ανασκαφή του Επισκοπικού Ναού.

Τον Μητροπολίτη θα συνοδεύουν ο Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Ροδόπης Παύλος Δαμιανίδης, ο Εκτελεστικός Γραμματέας της Περιφέρειας ΑΜ-Θ Κώστας Κατσιμίγας, εκπρόσωπος της 15ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καθώς και ο αρχαιολόγος Νικόλαος Ζήκος που πραγματοποίησε την ανασκαφή.

ταραΝΑΚΟΥνήματα επικαιρότητας (με έμπνευση από την τέχνη)

Η συμμορία των μάγων της χώρας μας τα έσπασε χθες.

Ο Μπαμπούλας του Πανεπιστημίου στηρίζει τον Άνθρωπο από Ατσάλι με την πιτσαρία που είχε σκίσει στην Αμερική.

Και μάλλον πρόκειται για γάμο της χρονιάς, θέλοντας να αποφύγουν τις εκλογές που πατώνουν όλοι.

Η απάντηση βρίσκεται στο Μυστικό Βασίλειου του Δάσους όπου κατοικεί ο Κουβελάνθρωπος ο οποίος θα αποφασίσει αν θα δώσει ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση.

Πριν τα μεσάνυχτα θα προλάβουν να λυθούν τα μάγια που τους έκαναν οι απολυμένοι της ΕΡΤ που είναι έτοιμοι για όλα;

Το σύνθημα στο Ραδιομέγαρο ήταν «Έλα όπως είσαι» προς τους διαδηλωτές, αλλά ξεχνούν εύκολα πως είναι άνθρωποι υπό χρεωκοπία.

Έτσι γράφεται άλλη μια σελίδα στο ημερολόγιο ενός τρελού.

 Ντροπής πράγματα δηλαδή στην Γη της Επαγγελίας.

Ωχ τι κόσμος γιαγιά!!! Μοιάζουμε με φυτά εσωτερικού χώρου πλέον…

Ευτυχώς σήμερα μπήκαμε ημερολογιακά στο καλοκαίρι.

Οι αλλαγές των εποχών ακόμη να φανούν.

Δεν κρατιέμαι να μπω σε μυστική αποστολή ακόμη και να φορώ τακούνια.

Ένα δώρο εξ ουρανού χρειαζόμαστε.

Η αγάπη έρχεται στο τέλος και έτσι ελπίζουμε για την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μας.

Μουσικές καλημέρες...

Στίχοι-μουσική: Μαρίζα Ρίζου

Ενορχήστρωση: Δημήτρης Σιάμπος

Γλυκό πρωί

φως ν' αναπνεύσω κοντά σου να τρέξω κι εσύ

με κοιτάς

και όλα τα λες, δίχως λέξη ν' ακούσω

Δες πιο μακριά

Αυτά που θα έρθουν τα ξέχασα ήδη γιατί

Είναι απλά, τα πάντα με σένα κοντά

Τη μια στιγμή, ελπίζω και θέλω να πάνε όλα τόσο καλά

Μα μετά, φοβάμαι μη χάσω ξανά

Το άλλο πρωί, τα χρόνια περάσαν κι οι φόβοι μου χάσαν γιατί,

είχα πει

Θα πάω για να δω τι θα βγεί

Βόλτες μακριά

Μαζί περπατάμε τα βράδια πετάμε ψηλά

Κι από κει

Με άλλους γελάμε, που μένουν στη γη τους

Μοιάζεις ξανά

Μ αυτό το παιδί που μαζί του έχω ζήσει ζωές

Μαγικές... και όσες ακόμα θα έρθουν

Γλυκό πρωί...

Ή αν προτιμάτε κάτι πιο δυνατό...

\

Στίχοι:   Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική:   Ara Dinkjian

Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Σαν γυναίκα γεννά

στο χώμα η νύχτα το πρωί

κι όλα αντέχουν ξανά

και γίνονται ζωή.

Ποια παλιά κιβωτός

μέσα απ’ του χρόνου τις στοές

βγάζει ακόμα στο φως

ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά, δυνατά

γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα

Δυνατά, δυνατά

σ’ ένα θέαμα κοινό

Δυνατά, δυνατά

κι όπως πάνε του χορού τα βήματα

με τα χέρια ανοιχτά

όλα τα περιφρονώ

Μα σαν γυναίκα γεννά

στο χώμα η νύχτα το πρωί

κι όλα αντέχουν ξανά

και γίνονται ζωή

Ποια παλιά κιβωτός

μέσα απ’ του χρόνου στοές

βγάζει ακόμα στο φως

ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά, δυνατά

γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα

Κι αναμμένο πετά

σπίρτο η γη στον ουρανό

Δυνατά, δυνατά

κι όπως πάνε του χορού τα βήματα

με τα χέρια ανοιχτά

όλα τα περιφρονώ

Κι όλο κάτι λέω

κάποια αγάπη κλαίω

κι όλο μέσα μου θρηνώ χαλάσματα

Με τα χρόνια μου

στα σεντόνια μου

σαν φαντάσματα.

Δεν υπάρχουν πολλά

που να τα ελπίζουμε μαζί

κοίτα, κοίτα ψηλά

κι άλλος αιώνας ζει.

ΑΡΗΣ ΣΕΡΒΕΤΑΛΗΣ: ''ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ''

Του Γιώργου Θεοχάρη

«Κάθε τι που μας συμβαίνει στη ζωή μας γίνεται για να αποκτήσουμε τα απαραίτητα που χρειάζεται η ψυχή μας», εξηγεί ο δημοφιλής ηθοποιός, κ. Άρης Σερβετάλης, σε αποκλειστική συνέντευξη  του στο «Αγιορείτικο Βήμα».

Ο κ. Σερβετάλης, καταθέτει τη μαρτυρία του για την εξομολόγηση που συνηθίζει να κάνει συχνά στον πνευματικό του. Μιλά για τη Θεία Πρόνοια που του  καθόριζε   τη ζωή του μέσα από πράγματα που δεν είχε καν σκεφτεί ότι μπορούσαν να του συμβούν, όπως λέει. Διαβάζει λόγους του γέροντα Παϊσιου, εκκλησιάζεται  τακτικά και αναλύει πως  προσπαθεί να  καταπολεμήσει τα πάθη του.

Το ραντεβού μας  ήταν στη μία το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας  σε  ένα ήσυχο καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε ακριβώς στην ώρα του. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η πραότητα και η σεμνότητα του αλλά κυρίως τα όσα ακολούθησαν  στη συζήτηση μας

Το «Αγιορείτικο Βήμα» το διαβάζει, όπως μου είπε.  Να σημειώσω ότι ο Άρης Σερβατάλης δεν συνηθίζει να δίνει συνεντεύξεις. Και όταν τον ρώτησα γιατί αυτό; «Όταν έχω να πω κάτι,  μόνο τότε θα μιλήσω», εξήγησε.

Κατάλαβα ότι για να μου δώσει τη συνέντευξη,  σίγουρα έχει να πει πολλά!

Μου έδωσε την εντύπωση ότι είναι ένας ηθοποιός που βασίζεται καθαρά και μόνο στην δουλειά του και όχι στο να προωθεί τον εαυτό του.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

-Τι σημαίνει για σένα να πιστεύεις στον Θεό;

Πίστη  για μένα  σημαίνει να εμπιστεύεσαι  τον εαυτό σου κάπου. Προσωπικά τον εμπιστεύομαι στον Θεό, αυτό με ανακουφίζει . Ουσιαστικά του μεταθέτεις όλη την ευθύνη για τη πορεία της ζωή σου. Έτσι φεύγεις και εσύ από το άγχος και το στρες για οτιδήποτε σου συμβεί.

Νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο αποβάλλεται ένα βάρος από πάνω μας, να εμπιστευτείς   μόνο  τον εαυτό σου είναι σαν να περπατάς σε ένα βάλτο. Βουλιάζεις..

Εμπιστεύομαι όσο μπορώ τον Θεό , είμαι σε μία φάση καλλιέργειας, δεν είμαι  όμως ακόμα σε θέση να του εμπιστεύομαι απόλυτα. Εδώ και μία δεκαετία είμαι σε αυτή τη συχνότητα.

-Τι σε έφερε κοντά στο Θεό;

Κυρίως ορισμένοι άνθρωποι, κυρίως κάποιοι  μοναχοί που γνώρισα και ο πνευματικός.

Εξομολογούμαι αλλά όπως έλεγε και ο γέροντας Παϊσιος, το χωράφι χρειάζεται τα ζιζάνια για να σπείρεις…

Χρειάζεται να το καθαρίζεις πρώτα το χωράφι για να αρχίζει να ανθίζει  κάτι…

Είναι απαραίτητη  η εξομολόγηση, Είναι εντελώς βιωματικό, μόνο αν το κάνεις καταλαβαίνεις το όφελος. Σε δύσκολες καταστάσεις έχω βοηθηθεί από τον Θεό.

-Σήμερα η Ορθοδοξία βάλλεται  από ισχυρές δυνάμεις….

Πάντα η Ορθοδοξία  είχε και θα έχει πολέμιους, είμαστε μία μειονότητα αλλά κρατάμε γερά.

-Πως άραγε επηρεάζει  η κρίση σήμερα τον άνθρωπο;

Τώρα με την κρίση αναγκάζεσαι να    έρχεσαι στα ενδότερα και  να διαπιστώνεις το χάος. Τότε κοιτάς προς τα πάνω και αυτή  είναι η σωτήρια κατεύθυνση.

Όταν δεν μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία από μονός σου έρχεται ένα εξωτερικό ερέθισμα να σου δώσει τη σφαλιάρα.

-Την πορεία στη ζωή  σου την όρισες εσύ ή την άφησες στον χρόνο…;

Υπάρχει πρόνοια από τον Θεό, χωρίς εμείς να το ξέρουμε. Πιστεύω πολύ στη πρόνοια του θεού. Το έχω δει στη ζωή μου. Κάτι που δεν υπολογίζεις καθόλου έρχεται μπροστά σου λες και είναι να συμβεί. Διανύεις ένα δρόμο που δεν φαντάστηκες πότε.

Κάθε τι που μας συμβαίνει στη ζωή μας γίνεται για να αποκτήσουμε τα απαραίτητα που χρειάζεται η ψυχή μας.

Ούτε για να αποκτήσουμε χρήματα , ούτε για κοινωνική καταξίωση αλλά γίνονται για να ηρεμήσουμε ψυχικά και να καθαρίσει η συχνότητα μας για να επικοινωνούμε καλύτερα με το Θεό.

Το χρήμα είναι μέσο συναλλαγών. Το αυτοκίνητο είναι ένα μέσο για να μετακινήσει αλλά εάν εσύ ξυπνάς και το πλένεις ,  το καλλωπίζει και κοιμάσαι μέσα  σε αυτό, τότε γίνεται αυτοσκοπός και χάνεται και η αξία του.

Όχι μόνο με το χρήμα αλλά ότι  οτιδήποτε μας αρέσει και εξελίσσεται σε πάθος τότε είναι επικίνδυνα τα πράγματα.

Σήμερα ο άνθρωπος έχει κυριευτεί από τα πάθη του. Πρέπει να  βάλουμε μέτρο στις επιθυμίες μας. Πολλές φόρες  μπαίνω στη διαδικασία να θέλω και κάτι παραπάνω και πιάνω τον εαυτό μου να αισθάνεται ότι αυτό είναι ένα πάθος. Προσπαθώ να το ελέγξω αλλά μόνος μου δεν  τα καταφέρνω. Το αποτέλεσμα έρχεται όταν προσεύχομαι και εξομολογούμαι.

Η πτώση που έτσι και αλλιώς συμβαίνει  σε καθημερινή βάση χρειάζεσαι βοήθεια να σταθείς και πάλι στα πόδια σου και να περπατήσεις. ότι έχει να κάνει με τον εαυτό μας είναι δύσκολη διαδικασία διότι ο εαυτός μας είναι ο χειρότερος εχθρός μας.

Πολλές φορές κοιτάζουμε τον άλλον και δεν κοιτάζουμε στα ενδότερα του εαυτού μας.

Αλλά είπαμε, επανέρχεσαι. Είτε με ένα εξωτερικό ερέθισμα  είτε με μία αρρώστια επανέρχεσαι στην έδρα σου  και σε αναγκάζει να ψαχτείς.

-Θεολογικά βιβλία διαβάζεις;

Διαβάζω τον  γέροντα Παϊσιο, τον Βελιμίροβιτς.

Μου αρέσει να διαβάζω βίους Αγίους. Μία ιδιαίτερη σχέση έχω με τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και  τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο μοναστήρι στη Πελοπόννησο, κοντά στη Δημητσάνα, είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο.

Ωραία είναι τα προσκυνήματα αλλά η ουσία βρίσκεται  και στην εκκλησία της γειτονιάς σου.

Προσπαθώ να εκκλησιάζομαι κάθε Κυριακή.

Είναι μύθος αυτό που  λένε  ότι οι άνθρωποι του χώρου μου δεν είναι θρησκευόμενοι. Ξέρω αρκετούς που προσπαθούν να έχουν μια επαφή με τον Θεό.

-Τι θα προέτρεπες στους αναγνώστες μας και κυρίως στους νέους που έχουν τυπική σχέση με τον Θεό;

Έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος να έχει μία σχέση με κάτι που είναι έκτος αυτού του κόσμου, αν βγει από την αδράνεια και μπει στη διαδικασία να αναζητήσει σίγουρα θα βρει τη συχνότητα και τον δίαυλο επικοινωνίας με το Θεό.

Ο μόνος τρόπος είναι η αναζήτηση. Πως μπορεί να γίνει αυτό θα μου πει κάποιος;

Να βρει έναν πνευματικό που του ταιριάζει.

Βοηθάει πολύ, ξέρει να σε κατευθύνει, έχει  πνευματική εμπειρία και σε ωθεί να κοιτάς προς τα πάνω. Δεν σε εγκλωβίζει στο πρόσωπο του.

Πηγή: http://www.agioritikovima.gr/

Παράλληλοι μονόλογοι σε μια Ελλάδα που δεν ανασαίνει

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σε μια επιστολή του είχε πει: «Υπάρχουν οι σημαντικές εποχές και αυτές που τις προετοιμάζουν». Τι σοφό! Αλλά και τι απογοήτευση όταν σκέφτομαι πως αυτή που διανύουμε δεν είναι σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Δεν νιώθω ότι προετοιμάζουμε καμία σημαντική εποχή. Η αλήθεια είναι ότι μέσα από τον πόνο θα βγει σίγουρα κάτι σημαντικό. Όμως βλέπω πως είμαστε μετέωροι στο τίποτα και στο πουθενά. Μακάρι να είχαμε πέσει στην περισυλλογή και στην προσευχή. Να στοχαζόμασταν σαν τους αρχαίους μας προγόνους. Και ας μην κάναμε τίποτα. Αλλά έχουμε βαλτώσει τόσο πολύ που τρομάζω να σκεφτώ το παρόν μας. Το μέλλον δεν με ενδιαφέρει γιατί στην ουσία μια ζωή το τώρα ζούμε.

Είδα τις δύο περίπου πρώτες ώρες της διαδικτυακής εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου στο www.enikos.gr για την επόμενη μέρα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Και δεν άκουσα τίποτα εποικοδομητικό, τίποτα να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η χώρα των παραλλήλων μονολόγων που λέει και ο Σεφέρης… Και λέει ο Άδωνις που στο καράβι πνίγονται όλοι και της πρώτης θέσεις και της τελευταίας. Και του θύμισε ο Χατζηνικολάου ότι πρώτοι πηγαίνουν όσοι είναι στα αμπάρια και πρόσθεσε και ένας συνάδελφος ότι είναι και κάποιοι που είναι στο λιμάνι και χαιρετάνε τους υπόλοιπους που θα πνιγούν και σύντομα το λιμάνι θα πουληθεί. Τα κάναμε θάλασσα, συμπέρασμα… Μούτσοι, καπεταναίοι και εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι. Θυμάμαι όμως και τα λόγια του Κούρκουλου: «Όχι άλλο κάρβουνο» μετά από ένα ναυάγιο που έγινε στην ταινία που πρωταγωνιστούσε.

Κάτι σωστό και εποικοδομητικό από σοβαρό άνθρωπο δεν έχω δει, δεν έχω ακούσει. Ο καθένας λέει τα δικά του. Και όλοι έχουμε δίκιο. Καμία διάθεση να αλλάξουμε. Και αν υπήρχε θα φαινόταν από την πρώτη στιγμή πριν 3 χρόνια. Όταν θα βγούνε ποτάμια κόσμου έξω στους δρόμους και θα απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή και δηλώσουν έτοιμοι να αναδείξουν άξιους και ικανούς πολιτικούς τότε το συζητάμε. Η πολιτική σκηνή είναι η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας. Το υγιές κομμάτι που υπάρχει δεν είναι ικανό να συμπαρασύρει το υπόλοιπο που αντικατοπτρίζει τον τυχοδιωκτισμό που βλέπουμε και αφουγκραζόμαστε παντού. Είμαστε εμείς που δεν θέλουμε να τους αλλάξουμε, που τους ανεχόμαστε, τους υπομένουμε και παράλληλα τους βρίζουμε. Πρώτα ο καθένας ας κοιταχτεί στον  καθρέφτη του και να αναρωτηθεί τι έκανε ο ίδιος για κάτι καλύτερο. Το να πετάμε τα μπαλάκια στους άλλους είναι το μόνο εύκολο. Και πάει η ευθύνη παντού και κανένας δεν την παίρνει.

Η εικόνα της Ελλάδος είναι μπερδεμένη, συγχυσμένη και ανίκανη να κάνει το οτιδήποτε. Δεν μας ψεκάζουν. Μπορούμε και το κάνουμε μόνοι μας. Οι συνειδήσεις μας έχουν ποτιστεί με τον ωχαδελφισμό και τον φιλοτομαρισμό. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις ευτυχώς που δεν φαίνονται γιατί όλοι οι Άγιοι κρύβονται. Άνθρωποι που πασχίζουν για το συνάνθρωπο καθημερινά και δεν το φωνάζουν. Αλλά το νιώθεις όταν είσαι στο περιβάλλον που είναι η διακριτική τους παρουσία που θέλουν να τη σβήσουν αλλά φωνάζει. Χάρη σε αυτούς τους υπέροχους μπορούμε και εμείς να μιλάμε, να γράφουμε. Όχι όμως να ακούμε τους άλλους, παρά μόνο τον εαυτό μας.

Ευτυχώς που παρουσιάζονται και κάποιες στιγμές που με κάνουν και ανασαίνω σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα. Όπως χθες που πήγα σε μια συνέντευξη για δουλειά και όταν τελείωνε κάποιος ευχόταν καλή επιτυχία στους υπόλοιπους. Γιατί μπορεί να έχουμε ανάγκη τη δουλειά και τα χρήματα αλλά παραμένουμε άνθρωποι. Μπορούν να μας πάρουν τα πάντα, τις καρδιές μας όμως δεν μπορούν να τις πάρουν… Και χάρηκα πάρα πολύ γι’ αυτές τις ψυχές τις γενναιόδωρες. Ήδη με αυτό που έκαναν έχουν την μεγαλύτερη ευλογία…

Καλο(καίριασε)...

Πρώτη μέρα του καλοκαιριού ορίστηκε η χθεσινή 17η του Ιούνη 2013 λόγω της έλευσης των υψηλών θερμοκρασιών. Κάποιοι σίγουρα κάνατε τα μπάνια σας. Είμαστε σ’ αυτούς που ακόμη δεν βούτηξαν στα νερά της θάλασσας και η αλήθεια είναι πως θα ήθελα πολύ να κολυμπούσα και να χάζευα τη γαλήνη της θάλασσας και του ουρανού. Και όπως λέει ο αγαπημένος Οδυσσέας Ελύτης: «Μετά 3000 χρόνια ο ίδιος λαός στην ίδια γη εξακολουθεί να ομιλεί την ίδια γλώσσα, με την έννοια ότι και ο λιγότερο εγγράμματος, κυρίως αυτός ο οπωροπώλης και ο αρτοποιός, εξακολουθεί να λέει τον ουρανό ουρανό και την θάλασσα θάλασσα. Αυτά λέγονται στην γλώσσα την δική μου και είναι τα μικρά πένθη της ούπω έτη γενννηθείσης Ενωμένης Ευρώπης».

Η κρίση βέβαια μας ποδοπάτησε τα όνειρα για διακοπές και πλέον τα όμορφα μέρη τα χαζεύουμε μέσα από το ίντερνετ. Κάτι είναι και αυτό βέβαια. Παλιά τα ονειρευόμασταν μόνο με τη φαντασία μας ή βλέποντας φωτογραφίες στις εγκυκλοπαίδειες. Αυτούς τους κόσμους τους άγνωστους, τους μακρινούς. Αυτούς που φοβάμαι να προσεγγίσω με το αεροπλάνο αλλά και γιατί εδώ και τρία χρόνια σε ένα πανέμορφο νησί (Καστελόριζο) βγήκε ο ΓΑΠ και μας ανακοίνωσε τα μνημό(συ)νια. Φέτος όμως έχω τη διάθεση να ταξιδέψω σε ένα νησί έστω και κοντινό. Θέλω να χαρώ το καλοκαίρι. Να ζήσω την ωραιότερη εποχή όπως αναφέρει και στο Ψαλτήρι ο Δαβίδ: «Εσύ δημιούργησες τα ωραία της γης, το καλοκαίρι και την άνοιξη, εσύ τα έπλασες αυτά».

Για μένα ανέκαθεν καλοκαιρινές διακοπές ήταν ένα νησί. Οι μυρωδιές, οι ήχοι, το φως, η ζεστασιά, αυτή η ανεμελιά, η ξεγνοιασιά, η απόλυτη χαλάρωση. Να αντικρίζεις τη θάλασσα και να μη σκέφτεσαι τίποτα. Παρά μόνο να γαληνεύεις. Δεν είναι τυχαίο ότι τις καλύτερες διακοπές τις έκανα σε κάμπινγκ. Εκεί που δεν σε νοιάζει τι θα φορέσεις, αφού είσαι συνέχεια με το μαγιό και είσαι ανάμεσα σε γη και ουρανό και καταμεσής η θάλασσα. Ακούς τα τζιτζίκια, βουτάς όταν σκας από τη ζέστη, λες και ακούς ιστορίες το βράδυ με λίγο φωτισμό και μπορείς και αναπνέεις καθαρό αέρα οποτεδήποτε θελήσεις.

Θυμάμαι και ένα παλιό τραγούδι που έλεγα μικρή: «Αυτό το καλοκαίρι θέλω να γλεντήσω, τίποτα να μη σκεφτώ»…

Το καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε και είναι καιρός να το νιώσουμε, να το απολαύσουμε. Ελλάδα θα πει καλοκαίρι και κανείς δεν μπορεί να μας το στερήσει όσο και να το προσπαθήσει. Γιατί μπορούμε και με τα λίγα να κάνουμε μεγαλειώδεις διακοπές, χωρίς να είμαστε σε ιστιοφόρα, καταμαράν ή θαλαμηγούς. Αν έχουμε καλή διάθεση και καλούς λογισμούς στις αποσκευές μας, έχουμε τα πάντα…

Εύχομαι στο τέλος του καλοκαιριού να έχω ανταποκριθεί σε αυτά που γράφω! 

Το ζήσαμε και αυτό... Και όμως!!!

Τίποτα δε χάνεται έστω και μετά την απόλυση-Τι με κρατάει χαρούμενη

Στην εφημερίδα Θράκη 20 χρόνων

Επιστροφή πάλι μετά την αναστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων αφού σε λίγες ώρες θα έχουμε τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και ενδεχομένως να φανεί αν θα πάμε σε εκλογές ή όχι. Για άλλη μια φορά εκφράζω την αγάπη μου, τη συμπαράσταση μου, την αλληλεγγύη μου και την ευχή στους συναδέλφους της ΕΡΤ να έχουν και πάλι δουλειά. Όσοι με διαβάζετε ξέρετε ότι εδώ και 2 σχεδόν χρόνια είμαι στην ανεργία. Ενάμισι μήνα πριν παντρευτώ ο εργοδότης μου με απέλυσε για τους δικούς του λόγους οικονομικής φύσεως.

Οφείλω να ομολογήσω πως η ΕΣΗΕΜΘ μου έχει συμπαρασταθεί και θυμάμαι και τα λόγια του Προέδρου ότι είμαι μόνο ένα άτομο εκεί και δεν μπορούμε να προκηρύξουμε απεργία για να διαμαρτυρηθούμε. Ως μέσο πίεσης. Αλλά το ζητούμενο ήταν να πήγαινε καλά η επιχείρηση και να μην φτάναμε ούτε σ’ αυτή τη λύση. Τότε μου είχε πει επίσης ένας νέος συνάδελφος ο Θοδωρής Μπακάλης ότι είχε πει σε συναδέλφους να κάνουν μια κίνηση ως δημοσιογράφοι ως ένδειξη συμπαράστασης, αλλά δεν δέχτηκαν. Ας είναι καλά οι συνάδελφοι. Εγώ τους κάλεσα στο γάμο μου βεβαίως και πάλι δεν με τίμησαν. Ξέρετε είναι μεγάλη πίκρα να θεωρείς τον άλλο αδελφό σου και αυτός να σου γυρνάει την πλάτη. Δεν τους κρατώ πικρία και κακία. Με το ζόρι δεν χτίζονται σχέσεις. Αλλά με ειλικρινή ανταπόκριση.

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μπορεί να έχω φίλη καρδιάς τη Μαρία Νικολάου από την ΕΡΑ Κομοτηνής αλλά πονάω όλους τους δημοσιογράφους. Γιατί θεωρώ πως κάνουμε το ίδιο έργο. Δεν με νοιάζει αν ήταν βολεμένοι, κομματικοί, ή οτιδήποτε. Θεωρώ πως είμαστε ένα σώμα και μια ψυχή. Νοιάζομαι γι’ αυτούς αυτόματα. Άλλος αυτός ο κοινωνικός αυτοματισμός. Αφιέρωσα τα καλύτερα μου χρόνια στη δημοσιογραφία. Και εξακολουθώ να είμαι ενεργή μέσα από εδώ και να εκφράζομαι ελεύθερα όποτε το θελήσω. Αφιέρωσα τα νιάτα μου, (από 18 χρόνων) για να είμαι στο πεζοδρόμιο, μαζί με αυτά τα παιδιά. Και εσείς όλοι που λέτε πως «καλά τους έκαναν» σκεφτείτε πως είναι δικοί σας άνθρωποι. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε σε έναν χώρο συγγενείς, φίλους ή γνωστούς για να νοιαστούμε για συνανθρώπους. Ο Χριστός μας πλήρωσε με το αίμα Του αν και εμείς Τον προδώσαμε, Τον σταυρώσαμε, Τον φτύσαμε, Του γυρίσαμε με το χειρότερο τρόπο το καλό που μας έκανε. Και αυτόν τον παρελθόντα βάλτε τον και παρόντα και μέλλοντα. Παρ’ όλα αυτά θυσιάστηκε για εμάς, πέρασε τα μαρτύρια που δεν έχει περάσει κανείς και μας προσφέρει το σώμα και το αίμα Του σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Δεν είμαι καλός άνθρωπος φίλη και φίλε αναγνώστη. Κάνω και εγώ κακούς λογισμούς και μάλιστα θανατηφόρους αλλά όταν γυρνάω το δέκτη σε όλα τα παραπάνω γαληνεύω και γεμίζω μέσα μου. Αυτό χρειάζεται ο άνθρωπος για να πάει μπροστά. Να θυσιαστεί για το συνάνθρωπο. Μόνο έτσι η Ελλάδα θα γίνει Παράδεισος. Έστω και αν δεν έχουμε φράγκα στην τσέπη. Να γίνουμε τρελοί για την Αγάπη του Θεού και του συνανθρώπου. Και τανάπαλιν. Γιατί ο άνθρωπος είναι η εικόνα Του. «Ο Θεός μας πλήρωσε με το αίμα Του και δεν θα μας αφήσει», είπε στην εκπομπή «Αρχονταρίκι» ο π. Ανανίας Κουστένης την Σαρακοστή του 2009 και αυτά τα λόγια στριφογυρίζουν στην κεφάλα μου και με κάνουν χαρούμενη.

Ναι και το ότι μας πετάνε στο δρόμο μπορεί να ναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας. Σαφώς και είναι άδικο. Αλλά μέσα από την αδικία και ατυχία αυτή θα μπορέσουμε να αναστηθούμε. Και σας το λέω αυτό αν και καθημερινά απογοητεύομαι και απελπίζομαι όταν χτυπάω πόρτες και δεν μου ανοίγουν. Όμως πιστεύω τελικά ότι «ο Θεός κάτι θα κάνει και δεν μας αφήσει». Και γελάω. Γιατί η ελπίδα αυτή μας σώζει.

Ο καλός μας Μαργαρίτης

Επίσης θέλω να σας πω ότι στις στιγμές κρίσης θα σας βοηθήσουνε αυτοί που έχουν πονέσει στη ζωή τους και ξέρουν τι θα πει πόνος και απόγνωση. Θέλω μέσα από το κείμενο αυτό να ευχαριστήσω το φίλο Μαργαρίτη που όταν βλέπει μια αγγελία για «ζητείται» μου τηλεφωνεί. Και ο ίδιος παίρνει επίδομα πρόνοιας. Γιατί είμαι σίγουρη ότι θα μπει στον Παράδεισο πρώτος και οι υπόλοιποι θα πρέπει να φάμε πολλά ψωμιά- για να πω τίποτα άλλο- για να έχουμε αγάπη μέσα μας. Επίσης ευχαριστώ και το Νικόλα που φιλοτιμήθηκε να συνεργαστούμε. Μια επίσης αγωνιστική ψυχή. Ξέρεις είναι πολύ σημαντικό να συναντάς την εκκλησία μετά την εκκλησία. Το ενδιαφέρον αυτό και ας μην βρω δουλειά τελικά, με συγκινεί βαθύτατα. Γιατί δείχνει πως δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε Κοινωνία ρε αδελφέ. Και όσο την έχουμε θα είμαστε καλά.

Το κείμενο επικεντρώνεται στην προσωπική μου ιστορία, αλλά μέσα από αυτό θέλω να φανεί πως τελικά και να έρθει η απόλυση και η ανεργία δεν σβήνει τίποτα. Όλες αυτές τις μέρες ακούω το πειρατικό κρατικό ραδιόφωνο και βλέπω πειρατική κρατική τηλεόραση και σαν αυθόρμητο συναίσθημα μου βγήκε πως είναι σαν «να κλαίνε τον πεθαμένο». Για αυτούς υπήρχαν πολλοί που έκλαψαν και κλαίνε. Είναι μια παραμυθία αυτό για τους απολυμένους της ΕΡΤ. Για όλους μας παρηγορία είναι καθημερινά η προσευχή. Αυτή μας κρατάει όρθιους. Έχει ο Θεός και ευτυχώς έχει για όλους.

Μην ανησυχείς για τίποτα. Προσευχήσου για τα πάντα.

Καλό αγώνα εύχομαι. 

Δείτε ΕΡΤ από το enikos

Μπορεί να βλέπουμε μαύρο εκεί που υπήρχαν τα κρατικά κανάλια αλλά μπορούμε μέσω διαδικτύου να δούμε ξανά ΕΡΤ. Σας παραθέτω σύνδεσμο στο http://www.enikos.gr/media/151939,Live_-_Deite_apey8eias_eikona_apo_thn_ER.html

Δείτε για να ενημερωθείτε.