Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την Γην κρεμμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.  Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν Σου τα πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν".

"Σήμερα κρεμᾶται ἐπάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, Ἐκεῖνος ποὺ ἐκρέμασε κατὰ τὴ δημιουργία τὴ γῆ ἐπάνω στὰ ὕδατα τῶν θαλασσῶν! Στέφανο κατασκευασμένο ἀπὸ ἀκάνθας περιβάλλεται τὴν κεφαλὴ ὁ Βασιλεὺς τῶν Ἀγγέλων!

Ψευδὲς βασιλικὸ ἱμάτιο ἐνδύεται πρὸς ἐμπαιγμὸ Αὐτός, ποὺ ἐνδύει τὸν οὐρανὸ μὲ τὶς νεφέλες! Ῥάπισμα κατεδέχθη Ἐκεῖνος, ποὺ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ βαπτισθεὶς ὑπὸ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἠλευθέρωσε τὸν Ἀδὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν καταδυναστεία τοῦ Διαβόλου!

Διὰ καρφίων ἐκαρφώθη στὸ Σταυρὸ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας! Διὰ λόγχης ἐτρυπήθη στὴν πλευρὰ ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου! Προσκυνοῦμε τὰ Πάθη Σου, Χριστέ! Ἀξίωσέ μας νὰ ἰδοῦμε καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Σου".

Πάσχα σε κυκλαδίτικο νησί

Φέτος ο καιρός μας τα χάλασε, αλλά επειδή μου αρέσει να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω με όχημα τη φαντασία μου κάνουμε Πάσχα σε ένα νησί στις Κυκλάδες. Ένα νησί που είναι μικρό, δεν είναι γνωστό και έχει πολλά έθιμα. Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει μια φορά να βρεθούμε Μεγάλη Εβδομάδα και Λαμπρή σε ένα από τα υπέροχα νησιά μας. Αυτός όπου θέλει και εμείς δεν Του χαλάμε χατίρι.

Λοιπόν περιγράφω σκηνικό: Να μοσχοβολάει λουλούδια σε απέραντα λιβάδια που θα απλώνονται εμπρός μας, να βλέπουμε ασπρισμένες αυλές, να γυαλίζει ο ήλιος πάνω στα γαλάζια σπιτάκια που είναι ζωγραφιές, να ατενίζουμε την απέραντη θάλασσα, να περπατάμε στα στενά δρομάκια πίσω από τον Επιτάφιο, να βλέπουμε παιδιά να παίζουν χαρούμενα σαν μελισσούλες γύρω από τους μεγάλους, να πηγαίνουμε σε μικρά παλιά εκκλησάκια που είναι πάνω στο βουνό.  Ανήμερα της Λαμπρής να συμμετέχουμε σε ένα μεγάλο γλέντι σε μια αυλή εκκλησίας με πολύ χορό, τραγούδι και λίγο ποτό και φαγητό.

Μέχρι τότε ας δούμε φωτογραφίες από υπέροχα κυκλαδίτικα νησιά!

Φώτο από: www.jenny.gr

Ε να μη σκεφτώ και ένα νησιώτικο τραγούδι για μουσική επένδυση;

Καλή Ανάσταση όπου και αν βρισκόμαστε!

Αυγά με χρώμα ζαχαροπλαστικής

Ένας φυσικός τρόπος να βάψουμε τα αυγά και να πετύχουμε όμορφα παλ χρώματα της άνοιξης είναι με χρώματα ζαχαροπλαστικής. Είδα στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη σχετική συνταγή αλλά και στην ιστοσελίδα www.ftiaxto.gr που είχε σχετικές οδηγίες από την ιστοσελίδα www.makezine.com

Πάμε όμως να δούμε τις οδηγίες και την εκτέλεση:

Για να χρωματίσεις τα αυγά σου θα χρειαστείς:

- Αυγά λευκά (για να φαίνεται το χρώμα πιο ωραίο)

- Λευκό ξίδι

- Χρώματα ζαχαροπλαστικής

- Τρυπητή κουτάλα

- Μπωλάκια

- Κατσαρόλα

- Χαρτί κουζίνας

- Κουτάλια σούπας

Ξεκινάς όπως πάντα βράζοντας τα αυγά σου. Προσοχή να μην τα βάλεις να βράσουν απευθείας από το ψυγείο, αλλά να είναι σε θερμοκρασία δωματίου γιατί θα σου σπάσουν αλλιώς. Τα αφήνεις να κρυώσουν και να στεγνώσουν καλά.

Ετοιμάζεις τα μπωλάκια με τις βαφές σου. Σε κάθε μπωλάκι βάζεις 1/3 του φλιτζανιού ξίδι και προσθέτεις 6-10 σταγόνες χρώμα και 1 και 1/4 φλιτζανιού ζεστό νερό για να διαλυθεί το χρώμα. Ανακατεύεις. Εάν έχεις μόνο τα βασικά χρώματα μπορείς να τα αναμίξεις και να παίξεις με τα διάφορα χρώματα που θα προκύψουν. Όσο πιο πολύ χρώμα ρίξεις στο μπωλάκι τόσο πιο έντονο θα είναι και το χρώμα του αυγού σου.

Όταν είναι έτοιμες οι βαφές σου ρίχνεις τα αυγά μέσα τα μπωλάκια και τα αφήνεις για τουλάχιστον 5 λεπτά. Προσοχή να είναι τελείως σκεπασμένα.

Τα αφαιρείς από τα μπωλάκια με την τρυπητή κουτάλα και τα αφήνεις επάνω σε απλωμένο χαρτί κουζίνας για να στεγνώσουν. Όταν είναι τελείως στεγνά μπορείς να τα περάσεις και με λίγο λάδι για να γυαλίσουν.

Και του χρόνου! Καλό Πάσχα σε όλους!

Συμβουλές για να μην χορέψουν τα ποντίκια όταν φύγετε!

Η Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, αποσκοπώντας στην αποφυγή κλοπών, κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου του ΠΑΣΧΑ, συμβουλεύει τους πολίτες τα εξής :

·         Τοποθετήστε στην κύρια είσοδο της πολυκατοικίας μηχανισμό αυτόματου κλεισίματος πόρτας.

·         Κλειδώνετε την κύρια πόρτα / τις κύριες πόρτες του διαμερίσματος µε κλειδαριά ασφαλείας.

·         Κλειδώνετε πάντα όταν φεύγετε, ακόμα κι αν πρόκειται να απουσιάσετε για μικρό χρονικό διάστημα.

·         Μην αφήνετε ποτέ την κύρια είσοδο ανοιχτή µε στηρίγματα και προσέχετε ιδιαίτερα αν σας ακολουθήσει κάποιος μέσα στο κτίριο.

·         Τα συστήματα ασφαλείας της κυρίας εισόδου (θυροτηλέφωνο µε οπτική εικόνα), θα πρέπει να σας επιτρέπουν να αναγνωρίζετε και να ελέγχετε τους επισκέπτες σας

·         Μην ανοίγετε ποτέ την πόρτα, χωρίς να βεβαιωθείτε ότι γνωρίζετε τον επισκέπτη.

·         Μην αφήνετε ποτέ τις πόρτες των εξόδων κινδύνου ανοιχτές µε στηρίγματα.

·         Μην αφήνετε ποτέ ξεκλείδωτες ή ανοιχτές τις πόρτες και τα παράθυρα των μπαλκονιών.

·         Αποφεύγετε να δίνετε τα κλειδιά του σπιτιού σας σε τρίτους.

·         Μην αφήνετε δεύτερα κλειδιά της οικίας σας, κάτω από γλάστρες ή χαλάκια.

·         Μην αφήνετε ποτέ μεγάλα χρηματικά ποσά ή αντικείμενα αξίας στο σπίτι σας και μην γνωστοποιείτε στον κοινωνικό και επαγγελματικό σας περίγυρο τα περιουσιακά στοιχεία που φυλάσσεται στην οικία σας.

·         Τα γκαράζ και οι αποθηκευτικοί χώροι είναι στόχος.

·         Μία καλή λύση θα ήταν, εφόσον υπάρχει η οικονομική δυνατότητα, να εγκαταστήσετε ένα σύστημα συναγερμού - ασφαλείας, σε εμφανές σημείο.

Φεύγοντας από το σπίτι

·         Ενημερώστε για την απουσία σας µόνο συγγενικά και φιλικά σας πρόσωπα ή τους γείτονές που εμπιστεύεστε, για να επιβλέπουν την οικία σας και αν υπάρχουν ιδιαίτερα σοβαροί λόγοι και το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής σας.

·         Μην αφήνετε σημειώματα για το πότε πρόκειται να επιστρέψετε ή για το πόσο καιρό θα απουσιάζετε.

·         Μην αφήνετε μηνύματα έξω από την πόρτα ή γραμματοκιβώτια υπερπλήρη από έντυπα και περιοδικά στο κεφαλόσκαλο. Είναι "κράχτες" της απουσίας σας. Αποφύγετε επίσης να αφήνετε σκάλες, έπιπλα ή άλλα ογκώδη πράγματα στον κήπο σας, που θα βοηθήσουν τον επίδοξο δράστη στην αναρρίχησή του.

·         Το σπίτι ή το διαμέρισμα σας να µην δείχνει "εντελώς κλειστό", υποδηλώνοντας έτσι την απουσία σας.

·         Τοποθετήστε, εάν είναι δυνατόν, χρονοδιακόπτη αυτόματου φωτισμού.

·         Ενεργοποιείστε, αν υπάρχει, το σύστημα συναγερμού.

·         Μην αφήνετε μεγάλα χρηματικά ποσά ή αντικείμενα αξίας στο σπίτι σας.

·         Σε περίπτωση που ενημερωθείτε από γείτονες, φιλικά ή συγγενικά σας πρόσωπα ότι παρατηρούν κάτι ύποπτο στην οικία σας µη διστάσετε να ειδοποιήστε το "100" ή το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής σας.

·         Σε περίπτωση κλοπής ειδοποιήστε το "100" ή το Τμήμα Ασφαλείας της περιοχής σας.

Στο ταξίδι

·         Σε περίπτωση μετακινήσεών σας με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μην έχετε μαζί σας μεγάλα χρηματικά ποσά.

·         Να πραγματοποιείτε τις συναλλαγές σου στα Μηχανήματα Ανάληψης Χρημάτων (ΑΤΜ), με μεγάλη προσοχή και διακριτικότητα.

·         Στην περίπτωση που χρησιμοποιείτε δικό σας μεταφορικό μέσο (αυτοκίνητο ή μηχανή), μην αφήνετε πολύτιμα αντικείμενα σ’ αυτό ή τοποθετήστε αυτά σε μη ορατό σημείο.

·         Μην αφήνετε ποτέ τα κλειδιά της μηχανής ή του αυτοκινήτου σας επάνω σ’ αυτά, ακόμη και εάν πρόκειται να λείψετε για ελάχιστο χρόνο.

·         Να φροντίζετε πάντοτε να παρκάρετε σε οδούς, εάν είναι δυνατόν καλά φωτιζόμενες τις νυκτερινές ώρες και ποτέ σε ερημικά μέρη.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ

Εάν χάσετε ή σας έχουν κλέψει οτιδήποτε ή εάν ο χώρος που διαμένετε έχει παραβιασθεί, να ενημερώσετε αμέσως την Αστυνομία (100).

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Περιμένοντας την Ανάσταση- Μέσα από την προσωπική σχέση με το Θεό

"O πιο εύκολος τρόπος για ν' αποφύγουμε τα διλήμματα που μας θέτει η ζωή, ν' αποφύγουμε την ίδια τη ζωή, είναι να επιβιώνουμε με γενικότητες. Λέμε: η θρησκεία, η πολιτική, ο κοινωνικός εκσυγχρονισμός, η παιδεία....Λέμε: η πόλη, το οικιστικό πρόβλημα.....Λέω ότι έτσι αποφεύγουμε τη ζωή γιατί έτσι μέσα από τις γενικότητες κάνουμε την πραγματικότητα ιδέες, την κάνουμε νοήματα."

Στη σειρά εκπομπών της ΕΤ1 "Περιμένοντας την Ανάσταση", παραγωγής  1987  με  σκηνοθέτη το Νίκο Φατούρο, ο  Χρήστος Γιανναράς  αναφέρεται στο Θείο Δράμα της Μεγάλης Βδομάδας και στο περιεχόμενο της Μεγάλης Δευτέρας.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται πλάνα από την ύπαιθρο και ακούγονται ύμνοι της Μεγάλης Δευτέρας. Ψάλλει η βυζαντινή χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

[...Αυτό που λέμε πόλη,είναι αυτό το πλήθος, αυτές οι σφηκοφωλιές οι απέραντες, οι ατέλειωτες μικρές φωλιές,σε όλα ετούτα τα τσιμεντένια διαμερίσματα,που μέσα κάποιοι άνθρωποι πονάνε,χαίρονται,ερωτεύονται,αγαπάνε,παλεύουν..... Και που αυτός ο πόνος,αυτός ο έρωτας,αυτός ο αγώνας, δεν έχει να κάνει τίποτα με τις γενικότητες, τίποτα με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό,τίποτα με την πολιτική στη γενικότητά της.

Φοβάμαι, λοιπόν,ότι ακόμα κι αυτό που λέμε ''η Μεγάλη Εβδομάδα'' κινδυνεύει να είναι μια γενικότητα.

Τί θα πει Μεγάλη Εβδομάδα; Για πάρα πολλούς θα πει κάτι για διακοπές, κάτι για παιδικές αναμνήσεις, έτσι....ρομαντικές, κάποιο φολκλορικό στοιχείο,...τη Μ.Παρασκευή οι λυπητερές καμπάνες, τη νύχτα της Ανάστασης από έθιμο το κερί στο χέρι και μετά ένα καλό φαγητό, η παραδοσιακή μαγειρίτσα.....

Τί σημαίνουν όλ'αυτά για τη ζωή και το θάνατο;

Τί σημαίνουν όλ'αυτά για τον μοναχικό άνθρωπο,τον χωμένο μέσα σε κάποια απ'αυτές τις τρύπες τις τσιμεντένιες που μας κυκλώνουν εδώ;

Τί σημαίνει για τον άνθρωπο ο οποίος έχει φθάσει στην αποκάλυψη που είναι η βλάβη;

....Μέσα στη ζωή,δλδ,κυλάνε όλα καλά,όλα τρέχουν θαυμάσια,το επάγγελμα,οι πολιτικές ιδεολογίες,οι διαξιφισμοί στις εφημερίδες,οι απογευματινοί τίτλοι, και ξαφνικά η βλάβη. Σε τελείως προσωπικό επίπεδο. Ένας καρκίνος,ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα,κάτι....Κι όλα ανατρέπονται.

Και τότε από την επιβίωση,απ'τη φαινομενολογία της πραγματικότητας,περνάς για πρώτη φορά στη ζωή...

Και μπαίνει το ερώτημα :Τί είναι ζωή και τί είναι θάνατος;

Είναι το μόνο μέτρο και κριτήριο για να μπορέσουμε να καταλάβουμε....να ψηλαφήσουμε γιατί αυτή η εβδομάδα...κατά τί είναι Μεγάλη....

Με ποιό μέτρο μετριέται το μέγεθος αυτής της εβδομάδας;

Ο τρόπος που γλιστράμε στις γενικότητες, κατ'εξοχήν διευκολύνεται με τη γλώσσα, γι'αυτό και τώρα, κι εγώ γενικότητες λέω....Αλλά μέσα απ'την πάλη των λέξεων, ίσως μπορέσουμε να κοινωνήσουμε σε μια προσωπικη χειραψία....

Λοιπόν με ποιό μέτρο ζωής είναι Μεγάλη αυτή η εβδομάδα;

Για μένα είναι ένα μέτρο φανερώσεων.Φανερώνει κάποια πράγματα τα οποία είναι πολύ μεγάλα.

Μέσα στις γενικότητες είναι και ο Θεός.

Για σκεφτείτε,ο καθένας μας ας σκεφτεί ξεχωριστά,πώς μπήκε στη ζωή του αυτή η λέξη;

Φοβούμαι,τελείως αυτονόητα,μηχανικά,ασυνείδητα. Ο Θεός. Μία έννοια. Κάποιο υπέρτατο ον. Κάποιο πρόβλημα με το οποίο, επιτέλους,στη σοβαρότερη περίπτωση, πάλαιψε η φιλοσοφία αιώνες να το προσδιορίσει....κάποιο, σε πολύ πεζό επίπεδο, κάποιο αντικείμενο που το εκμεταλλεύονται ορισμένες τάξεις ανθρώπων.

Αυτή η εβδομάδα τον Θεό τον κάνει επώνυμο.Φεύγει το νόημα,φεύγει το ιδεολόγημα,και πρόκειται για ένα πρόσωπο.

Το πρόσωπο αυτό έχει όνομα. Χριστός Ιησούς.Κι αυτό το επώνυμο πρόσωπο,σ'αυτήν την εβδομάδα.....εικονίζεται η σχέση Του μ'εμένα, η σχέση του με τον κάθε άνθρωπο....Που είναι μια σχέση ερωτική ενός μανικού έρωτα.

«Αὐτός ἡμῶν ήράσθη πρῶτος, ἡμῶν ἐχθρῶν καί πολεμίων ὑπαρχόντων... Καί οὐκ ἠράσθη μόνον, ἀλλά καί ἠτιμάσθη ὑπέρ ἡμῶν, καί ἐρραπίσθη καί ἐσταυρώθη καί ἐν νεκροῖς ἐλογίσθη καί διά τούτων ἁπάντων τόν περί ἡμᾶς αὐτοῦ παρέστησεν ἔρωτα» (Μ. Φώτιος).

Δεν είναι μια νοηματική σχέση....κάποιος καλός Θεός,κάποιος κακός άνθρωπος .....αμαρτάνει ο κακός άνθρωπος,δλδ αποτυγχάνει,δεν πετυχαίνει να ζήσει αδιάστατα και αδιάλλειπτα....Κι έρχεται ο καλός Θεός και πληρώνει για τις αμαρτίες του ανθρώπου και.....

Γενικότητα κι αυτό,σχήμα.....όχι.

Εδώ πρόκειται για μια προσωπική σχέση. Έχεις έναν Θεό που είναι μανικά,τρελά, ερωτευμένος με τον κάθε άνθρωπο και που το δείχνει με μια ιστορική πράξη. Με μια ένσαρκη ιστορική πράξη.

Αυτές τις ιστορικές πράξεις και την προσωπική σχέση ,δεν τις πλησιάζεις ποτέ με ιδεολογήματα,ούτε με νοήματα.

Την πλησιάζεις από άλλο δρόμο. Όπως γνωρίζεις ένα πρόσωπο. Είναι δυνατόν όταν είσαι ερωτευμένος,να έγινες ερωτευμένος διαβάζοντας βιβλία κι επειδή μελέτησες περί του προσώπου που αγαπάς;

Είσαι ερωτευμένος μέσα στα όρια μιας σχέσης,μιας αμεσότητας σχέσης. .......

Εάν θες να γνωρίσεις τον Θεό,τον επώνυμο Θεό,τον Νυμφίο Αυτό, Τον Εραστή,πρέπει ν'ακολουθήσεις την οδό της σχέσης.

Και η σχέση έχει μια πρακτική.Έχει μια αμεσότητα.Δεν είναι θεωρία.

Λοιπόν,αυτή η εβδομάδα,από μέρα σε μέρα,δηλώνει και δείχνει την πρακτική αυτής της σχέσης.Τήν πρακτική αυτού του έρωτα. Όχι μόνο του έρωτα που έρχεται προς εμένα αλλά και του τρόπου που μπορώ να δείξω τον έρωτά μου,σαν ανταπόκριση στον μανικό Έρωτα του Χριστού.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι και ένα πείσμα. Είναι το πείσμα της ζωής ν'αντιστέκεται.

Ν'αντιστέκεται σε τί;

Ν'αντιστέκεται ,κατ'αρχήν,στο χλευασμό. Έχει περισσέψει ο χλευασμός για τη ζωή.

Σήμερα,φοριέται,περνάει πάρα πολύ να είσαι άθεος,ας πούμε.Σχεδόν η λέξη προοδευτικός έχει ταυτιστεί με το άθεος.

Προοδευτικός.Σκοπεύει στον κοινωνικό μετασχηματισμό.....Αυτό είναι το πρώτο. Το πρώτο. Το πρώτο δεν είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός. Το πρώτο ,νομίζω πως ,πραγματικά,είναι αυτή η φοβερή κλεψύδρα του χρόνου.

Κι αυτή τη στγμή που μιλάμε, την κάθε στιγμή,κάποιες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν.

Τελειώνουν τη βιωτή τους. Κι εκατομμύρια χρόνια συμβαίνει το ίδιο. Αυτή η κλεψύδρα τρέχει συνεχώς,κι η δική μου προσωπική ύπαρξη,αυτό το κορμί με το οποίο χαίρομαι τη ζωή και τον κόσμο,η ψυχή με την οποία έχω τις ευαισθησίες να προσλαμβάνω τη ζωή και τον κόσμο,θα χαθεί μέσα σάυτήν την κλεψύδρα σαν μια στιγμή,μέσα στα πολυάριθμα άτομα που καταπίνει συνεχώς η κλεψύδρα.

Λοιπόν,με το θάρρος του μελλοθάνατου,χλευάζω κι εγώ,καγχάζω μάλλον,μπροστά στην απολυτοποίηση των γενικοτήτων.

Η Μεγάλη Εβδομάδα με ξαναφέρνει να θυμηθώ, ότι υπάρχει κάτι πιο πραγματικό απ' όλες τις γενικότητες. Πιο πραγματικό αλλά και γι'αυτό πάρα πολύ άπιαστο.

Τα πιο πραγματικά πράγματα είναι άπιαστα. Ο εαυτός μου.Αυτό που λέμε υποκείμενο.

Λένε οι σημερινοί σοφοί...άνθρωποι που δαπάνησαν ολόκληρο το βίο στην έρευνα τέτοιων προβλημάτων....''Το υποκείμενο αναδύεται στον τόπο του Άλλου''.

Μια διανοουμενίστικη κουβέντα; Όχι.

Δεν υπάρχει υποκείμενο έξω απ'την σχέση.Δεν υπάρχει υποκείμενο δίχως αναφορά.

Το βρέφος έρχεται στην ύπαρξη,κι είναι ολόκληρο μια αναφορά, μια δίψα σχέσης....

για γάλα,για συγκεκριμένα πράγματα, δεν μπορεί να ζήσει αλλιώς.  Αλλ'αυτή η σχέση πάει αλλού.Δεν μπορεί να κορεστεί μόνον με τροφή.Το βρέφος θέλει τη χειρονομία, το χάδι,το λόγο...έτσι μόνον θα μπει το βρέφος στον κόσμο της γλώσσας και των συμβόλων.Στον ανθρώπινο κόσμο.  Στον κόσμο των σχέσεων.

Αυτή η σχέση,λοιπόν,είναι που συνιστά την ίδια την ύπαρξή μας,το υποκείμενο,την υπόσταση.Δεν είναι γενικότητες ή ετικέττες.

Έτσι, λοιπόν, αυτή τη Μ.Εβδομάδα,όλα μας σπρώχνουν, όλα..αυτή η παράδοση που σώζεται κι αντιστέκεται ως ζωή,μέρα με τη μέρα στη Μεγάλη Εβδομάδα,μας καλεί να δούμε το συγκεκριμένο γεγονός της σχέσης ως γεγονός Ζωής.

Ο Θεός δεν είναι ιδεολόγημα.

Βέβαια, ξέρω ότι ο χλευασμός γι'αυτό το χώρο της Ζωής έχει περισσέψει σήμερα,γιατί είναι μια αντίδραση,σε μια τάση ή κατεύθυνση πολλών ανθρώπων που αυτή την προστατευτική ομπρέλα την βρίσκουν κάτω από την γενικότητα Θεός, θρησκεία, δόγμα, τυπική προσαρμογή, δηλαδή πάλι έξω απ'τη διακινδύνευση της ζωής,απ'την αμεσότητα της σχέσης,απ'το ρίσκο που έχει κάθε ερωτική σχέση.

Γίνεται κι ο Θεός ένα είδος ποδόσφαιρο, πολιτικό κόμμα, συνδικαλισμός, ομπρέλα προστατευτική για το αδύνατο άτομο.

Στη Μεγάλη Εβδομάδα, μέρα με τη μέρα, έχουμε να συναντήσουμε ένα Πρόσωπο.

Και το να φτάσεις να συναντήσεις ένα πρόσωπο είναι μια πάλη, ένας αγώνας διηνεκής.

Λέει ένας από τους σοφούς της Χριστιανικής παράδοσης, ο αγ.Γρηγόριος Νύσσης :

''Τούτο έστιν αληθώς το ευρείν τον Θεόν, το αεί αυτόν ζητείν, το ουδέποτε της επιθυμίας κόρον ευρείν''.

Αυτό είναι να βρείς τον Θεό.  Το να Τον ζητάς αδιάκοπα.  Γιατί δεν είναι δυνατόν να βρεις ένα πρόσωπο και να το κατέχεις.Τότε δεν είναι σχέση πια. Είναι ο θάνατος της εγωκεντρικής αυτάρκειας. Των ψευδαισθήσεων της αυτάρκειας. Το να βρεις τον Θεό, το να βρεις ένα πραγματικό πρόσωπο απέναντί σου,σε μια σχέση ερωτική είναι να το ζητάς συνεχώς..να το κερδίζεις καθημερινά...]

Πηγή: http://www.antifono.gr

Συνάντηση Μητροπολίτη με νέους

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Ξάνθης καί Περιθεωρίου στά πλαίσια τοῦ ποιμαντικοῦ της ἐνδιαφέροντος γιά τήν νεολαία, καλεῖ τούς νέους τῆς περιοχῆς μας, σπουδαστές, φοιτητές καί ἐργαζομένους τήν Τετάρτη 23 Ἀπριλίου 2014 καί ὥρα 18:30 στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Ἀρχαγγελιωτίσσης.

          Μετά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, στόν ὁποῖο θά χοροστατήσει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, θά ἀκολουθήσει συζήτηση μέ τούς νέους. 

Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Ξάνθης για τη Μεγάλη Παρασκευή

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Κατά την ημέρα της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων σείσθηκε ο τόπος από την υποδοχή που του επεφύλαξε ο λαός. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξεως, ακόμη και μικρά παιδιά, «εξήλθον εις απάντησιν αυτού».

Έριχναν τα ρούχα τους στο δρόμο για να περάσει από πάνω τους ο Χριστός και έσειαν τα βαΐα των φοινίκων θριαμβευτικά για να τον καλωσορίσουν.

Όμως τι κρίμα! Όλα αυτά ήταν εκδηλώσεις που δεν είχαν σχέση με την αλήθεια. Ήταν ζυμωμένες με την ιδιοτέλεια, το συμφέρον, με αυτά που περιορίζονται στη γη.

Και σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, ο ίδιος εκείνος λαός φωνάζει «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν».

Ο Προφήτης Ησαΐας, οκτακόσια χρόνια πριν από την έλευση του Χριστού διατυπώνει την αιώνια αλήθεια για τον Χριστό και το λυτρωτικό Του έργο: «Ο λαός ούτος τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτού πόρρω απέχει απ’ εμού».

Και τα λόγια αυτά δεν ίσχυαν μόνο για τους ανθρώπους της εποχής εκείνης, αλλά απαράλλακτα ταιριάζουν για τους ανθρώπους κάθε εποχής και για μας σήμερα.

Ακούσαμε σήμερα το Χριστό να εκφράζει δια των υμνογράφων το παράπονό Του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι με ανταπέδωκας∙ αντί του μάνα χολή».

Δημιούργησε από αγάπη τον κόσμο, τον έναστρο ουρανό, την ανθοστόλιστη γη, την αχανή θάλασσα, τα δασοσκέπαστα και χιονοσκέπαστα βουνά και εμείς με την αδιαφορία και την απληστία μας καταστρέφουμε τη δημιουργία προκαλώντας το τεράστιο οικολογικό πρόβλημα με τις απρόβλεπτες συνέπειες, περιφρονώντας το Δημιουργό.

Έπλασε τον άνθρωπο «βραχύ τι παρ’ αγγέλους», δηλαδή κάτι κατώτερο από τους αγγέλους του και ο άνθρωπος τον συλλαμβάνει ως κακούργο και τον σταυρώνει ως ληστή ανάμεσα σε δύο άλλους.

«Πώς δημιούργησε τον άνθρωπο ο Θεός και πώς κατάντησε τον Θεό ο άνθρωπος» λέγει σ’ ένα λόγο του σαν σήμερα ο Ηλίας Μηνιάτης. Κατέστησε τον άνθρωπο ο Θεός Κύριο όλης της κτίσεως. «Πάντα υπέταξε υπό τους πόδας αυτού» και ο άνθρωπος, αντί να εκφράζει την ευγνωμοσύνη του, με τα ίδια του τα χέρια τον ράπισε, τον μαστίγωσε, τον σταύρωσε.

Ακούσαμε αυτή τη Μ. Εβδομάδα και ψάλαμε με τα χείλη μας «λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής» και όμως δεν ενδιαφερόμαστε γι’ αυτή την στολή που έχει σχέση με την ορθή πίστη και την αγάπη στο συνάνθρωπο, τα καλά έργα.

Θέλουμε να κατεβάσουμε το Χριστό στα δικά μας μέτρα και όχι να υψωθούμε και να υπακούσουμε σε ο,τι Εκείνος μας λέει. Ψάλλαμε και ακούσαμε στο Ναό πολλές φορές χθες βράδυ και σήμερα «δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε δόξα σοι», κρατούμε όμως στην ψυχή μας κακία, μίσος για το συνάνθρωπό μας.

Είναι απόλυτα διακαιολογημένο λοιπόν το παράπονο του Κυρίου μας.

Με ονομάζετε Κύριο και δε με υπακούτε.

Με ονομάζετε φως και δε με βλέπετε.

Με ονομάζετε οδό και δε με βαδίζετε.

Με ονομάζετε ζωή, αλλά δε με επιθυμείτε.

Με αποκαλείτε αλήθεια και δε με πιστεύετε.

Με αποκαλείτε Παντοδύμαμο και δε με εμπιστεύεστε.

Με ονομάζετε Πατέρα, αλλά δε θέλετε να είστε παιδιά μου.

Με ονομάζετε Σωτήρα αλλά δεν θέλετε τη σωτηρία σας.

Με θεωρείτε Βασιλέα, αλλά μου αφαιρείτε το στέμμα και μου βάλατε το ακάνθινο στεφάνι.

Αδελφοί, ας συμπορευθούμε μαζί Του με πίστη σ’ Εκείνον, με υπομονή, με ελπίδα, με αγάπη και ας στρώσουμε στα πόδια του όχι ενδύματα, όχι άψυχα κλωνάρια δένδρων που μαραίνονται, αλλά τον εαυτό μας, την ύπαρξή μας, τη ζωή μας, τον εγωισμό μας και την υπακοή μας στο θέλημά Του, να τον κάνουμε Κύριο και ρυθμιστή της ζωής μας.

Διάπυρος προς τον Παθόντα Κύριον ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 Ο ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Μεγάλη Τετάρτη - Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω

Γυνή, βαλούσα σώματι Χριστού μύρον, Την Νικοδήμου προύλαβε σμυρναλόην.

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας.

Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Απολυτίκιον:

Ήχος πλ. δ'.

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής, αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή

Επιμέλεια: Κυριάκος Διαμαντόπουλος
Πηγή: http://www.agioritikovima.gr

Με τη ματιά του Γιώργου Ιωάννου

Γράφει η Άννα Λασχαρίδου

Προσπαθούμε να σχολιάσουμε ερμηνευτικά τα δύο αφηγήματά του Γιώργου Ιωάννου στα οποία εξετάζονται πανελλαδικά και φέτος στη λογοτεχνία της θεωρητικής κατεύθυνσης οι μαθητές της τρίτης λυκείου. Με σεβασμό και αγάπη διαβάζουμε το λογοτέχνη και εκπαιδευτικό Ιωάννου που νιώθει τόσο έντονα την προσφυγιά του ανθρώπου, όπου γης, παρόλο που ο ίδιος δεν τη βίωσε άμεσα αλλά την αποτύπωσε βαθιά στη μνήμη του μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων του και των προσφύγων της πόλης όπου γεννήθηκε, της Θεσσαλονίκης. Οι υποψήφιοι πρέπει να προσέξουν τόσο όσα διαβάζουν στα σχολικά εγχειρίδια, αλλά κι όσα συμπαρομαρτούντα υπάρχουν στα παράλληλα κείμενα και στις εισαγωγές του σχολικού βιβλίου. Παρακάτω παρατίθενται ερμηνευτικές σημειώσεις και ενδεικτικά σχόλια για τα διηγήματα «Μες στους Προσφυγικούς συνοικισμούς» και «Στου Κεμάλ το σπίτι».

Καλή μελέτη και καλή δύναμη σε όλους!

ê ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΥΣ

Θέμα του κειμένου οι πρόσφυγες, ο τρόπος σκέψης τους και η στάση του συγγραφέα απέναντί τους.

Τα κείμενά του Ιωάννου χαρακτηρίζονται και από τον ίδιο ως πεζογραφήματα. Είναι ο πλέον κατάλληλος τίτλος, γιατί με τη γενικότητά τους καλύπτεται η θεματική ποικιλία του συγγραφέα. Αυτά άλλοτε πλησιάζουν το συνειρμικό μονόλογο (Μες στους Προσφυγικούς Συνοικισμούς), άλλοτε υποδύονται το δοκίμιο, άλλοτε έχουν τα δομικά χαρακτηριστικά των παραδοσιακών διηγημάτων. Επίσης γιατί δεν έχουν ως στόχο την πλοκή αλλά τη μνήμη, η οποία αναβιώνει τις στιγμές.αφήγηση με εσωτερική, πρωτοπρόσωπη, μονοεστιακή, μονομερής εστίαση, ομοδιηγητικός αφηγητής (παρατηρητής/αυτόπτης μάρτυρας).

Στοιχεία τεχνικής 

Μονομερής ή μονοεστιακή αφήγηση  

Είναι μια μορφή αφήγησης στην οποία τα πάντα μας δίνονται από την οπτική γωνία ενός μονάχα προσώπου, το οποίο μπορεί να μετέχει στα εξιστορούμενα ή απλώς να παρακολουθεί ως θεατής και να μας τα αφηγείται. Η εσωτερική ζωή ανήκει σ’ ένα μόνο πρόσωπο, τα υπόλοιπα αφηγηματικά πρόσωπα, όταν υπάρχουν, δίνονται εξωτερικά, δηλαδή όπως τα βλέπει, τα ακούει το ένα αφηγηματικό πρόσωπο. Η μονομερής αφήγηση δεν είναι υποχρεωτικό να διατυπώνεται σε πρώτο πρόσωπο, αν και αυτή είναι η συνήθης τακτική. (Αντίθετη της μονοεστιακής είναι η πολυμερής αφήγηση, όπου τα γεγονότα μας δίνονται με βάση τον τρόπο με τον οποίο τα ζουν διάφορα πρόσωπα, από ένα «παντογνώστη» αφηγητή). 

Διάσπαση του αφηγηματικού θέματος

 Το κείμενο σχηματίζεται από θεματικές ψηφίδες, οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με διάφορες εσωτερικές ή εξωτερικές συνάφειες. Ο, τι συνδέει τις θεματικές ψηφίδες δεν είναι η χωρική ή χρονική αλληλουχία, αλλά η αλληλεγγύη τους προς την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο αφηγητής την ώρα που αφηγείται. Με άλλα λόγια, στην τεχνική του διασπασμένου θέματος, που κυριαρχεί στην πεζογραφία του Ιωάννου, δεν έχουμε την κλασική μορφή διηγήματος με αρχή, μέση, τέλος, με δέση, κορύφωση και λύση αλλά τα γεγονότα εκτίθενται με τη σειρά που παίρνουν συνειρμικά στη συνείδηση του συγγραφέα, ενώ ταυτόχρονα παρεμβάλλονται σκέψεις και συναισθήματα. (Ας σημειωθεί ότι το υπό εξέταση διήγημα, κατ’ εξαίρεση με άλλα πεζογραφήματα του Ιωάννου, πλησιάζει περισσότερο την κλασική μορφή διηγήματος και λιγότερο την τεχνική του διασπασμένου θέματος).

Σύνθεση του χρόνου  

Πρόκειται για τη σύνθεση παρόντος-παρελθόντος και γενικότερα διαφορετικών χρονικών στιγμών, η οποία είναι αλληλένδετη με την τεχνική του διασπασμένου θέματος. Σύμφωνα με την τεχνική αυτή η αφήγηση μπορεί να ξεκινά από το παρόν ή το παρελθόν, αλλά δεν αποτελεί την αφετηρία μιας αφήγησης που προχωρεί γραμμικά προς όλο και μεταγενέστερες στιγμές. Η μετάβαση από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα είναι συνεχής, παρακολουθώντας τη συνειρμική ροή της σκέψης και την ψυχική κατάσταση του αφηγητή.

Η Θεσσαλονίκη  

Η γενέτειρά του διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο έργο του Ιωάννου. Είναι η μεγάλη του αγάπη στην οποία διαρκώς επιστρέφει με την ανάμνηση. Η Θεσσαλονίκη μας δίνεται όχι μόνο ως ο συγκεκριμένος ιστορικός χώρος με τα μνημεία, τις γειτονιές, τους δρόμους, την ιδιαιτερότητα των κατοίκων, ιδίως των προσφύγων, το ανατολίτικο χρώμα, την πολυπολιτισμικότητα, αλλά και ως βιωμένος χώρος στον οποίο έζησε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, στις εμπειρίες των οποίων συχνά επιστρέφει με τη μνήμη. Εμπειρίες προπάντων από την προπολεμική περίοδο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο.

Η συλλογή πεζογραφημάτων Για ένα φιλότιμο 

Εδώ θα βρούμε για πρώτη φορά τα χαρακτηριστικά της γραφής που θα συνοδεύουν τον Ιωάννου σ’ όλα τα κατοπινά πεζογραφήματά του. Με  αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, δείχνουν να έχουν ένα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Παρουσιάζονται όλα ως μια ζωντανή ανάμνηση μιας περασμένης εποχής κι ενός συγκεκριμένου χώρου. Η εποχή είναι κυρίως η Κατοχή και γενικά το παρελθόν του συγγραφέα και χώρος η Θεσσαλονίκη. Οι φτωχογειτονιές της, οι προσφυγικοί οικισμοί, τα λαϊκά σινεμά, τα εβραϊκά μνήματα, τα δημοτικά λουτρά, το λιμάνι, κάποτε και άλλοι τόποι όπου έζησε ο συγγραφέας, η Αφρική ή η Λάρισα.

Περιστατικά και πρόσωπα αναδύονται μέσα από τις αναμνήσεις του, στις οποίες παρεμβάλλονται σκέψεις και συναισθήματα, όχι μόνο του παρελθόντος αλλά και του παρόντος. Απλότητα γραφής, βαθιά ευαισθησία, αγάπη για τον άνθρωπο, εντοπισμός και απόδοση της λεπτομέρειας, ένα λεπτό χιούμορ και μια άκακη ειρωνεία και προπάντων η προσπάθεια να διασώσει μετουσιώνοντάς τα σε τέχνη απλά, ασήμαντα περιστατικά της καθημερινότητας, διακρίνουν τη συλλογή.

&   Παράλληλα κείμενα προς σύγκριση

1.            «Ο δούξ του Σπρούξ»

2.            «Μοτοσικλέτας εγκώμιο» 

ê   ΣΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Θέμα:  Οι συχνές επισκέψεις μιας άγνωστης γυναίκας τουρκικής καταγωγής στο σπίτι του αφηγητή, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Η αγάπη και η νοσταλγία της γυναίκας για το σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Οι δεσμοί με τα λειτουργικά σημεία-σύμβολα του σπιτιού (τα μούρα, το νερό από το πηγάδι)

[    Αναλυτική αναφορά στις 4 επισκέψεις  

Προσδιορίζονται χρονικά: από το 1936 έως λίγο μετά τον πόλεμο. Από τη συμπεριφορά στις σταδιακά αρχίζει να διαφαίνεται η ταυτότητά στις και ο λόγος των επισκέψεων. Η άρνηση να πιεί από το νερό στις βρύσης καθώς και βούρκωμα στις γυναίκας είναι στοιχεία έντονα. Το πηγάδι ήταν κομμάτι από τη ζωή στις. Συναισθηματική αξία για εκείνη (στις και η μουριά). Ακολουθεί η αποκάλυψη στις εθνικότητας στις: η αρχική συμπάθεια μετατρέπεται σε ταραχή και αντιπάθεια λόγω στις εθνικότητας (αρνητικές μνήμες του ξεριζωμού). Οι εθνικές διαφορές επηρεάζουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Όμως οι κοινές μνήμες στις προσφυγιάς επαναφέρουν τα αρχικά συναισθήματα στις συμπάθειας. Τα συναισθήματά στις από τη θέα του έρημου και ρημαγμένου (εξαιτίας του πολέμου) σπιτιού συναντώνται με τα θετικά συναισθήματα στις οικογένειας του αφηγητή στις τη γυναίκα Εξάλλου η απαρίθμηση γίνεται από τον ίδιο τον αφηγητή:
1. Την πρώτη φορά που είχε καθίσει η άγνωστη γυναίκα...

2. Τη δεύτερη φορά, θα ήταν κατά το τριάντα οχτώ...
3. Η γυναίκα ξαναφάνηκε και τον επόμενο χρόνο, λίγο πριν από τον πόλεμο.
4. Η τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τον πόλεμο

[    Οι επισκέψεις στις Τουρκάλας στις μεταφέρουν στο παρελθόν, καθώς ανακαλούν στη μνήμη του αφηγητή την προσφυγιά του 1922 («Δεν στις έφτανε που είχαμε δίπλα στις του Κεμάλ το σπίτι σαν μια διαρκή υπενθύμιση στις καταστροφής, θα είχαμε τώρα και στις Τούρκους να μπερδουκλώνονται πάλι στα πόδια στις;»). Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στα χρόνια στις αντιπαροχής και στις οικιστικής μεταμόρφωσης στις Ελλάδας, γύρω στη δεκαετία του 60 και ‘70 («το σπίτι είχε παραδοθεί.... Φρικαλέες») και στην ανέγερση των σύγχρονων πολυκατοικιών («Τώρα ετοιμάζονται να τη γκρεμίσουν οι γελοίοι»).

Το ιστορικό υλικό

● Ο Κεμάλ Ατατούρκ

● Η Μικρασιατική Καταστροφή

● Η Συνθήκη της Λοζάννης κι η ανταλλαγή πληθυσμών

● Ο πόλεμος του ‘40

● Η αστικοποίηση και αντιπαροχή των δεκαετιών ’60-’70

(η ύδρευση των πόλεων και η εγκατάλειψη των

πηγαδιών, η ανέγερση πολυκατοικιών, το γκρέμισμα

των αρχοντόσπιτων κλπ).

Οι εκφραστικοί τρόποι

● Οι εικόνες:

Της γυναίκας, του σπιτιού, της αυλής, της

συκομουριάς, του ψηφιδωτού, του

βομβαρδισμένου σπιτιού, των δύο

πολυκατοικιών.

● Οι αντιθέσεις:

Ο παλιός και ο νέος κόσμος, η ζεστασιά των

ανθρώπινων σχέσεων και η επιφύλαξη, το

καλαίσθητο και το ακαλαίσθητο

Ιδιότυπη (και ευδιάκριτη) αφηγηματική φωνή

Ο Ιωάννου θυμίζει την ανθρώπινη φωνή στις καθημερινής ομιλίας αλλά έχει τον αποκλειστικά δικό στις χαρακτήρα, δεν μοιάζει με την ομιλία κανενός στις, ούτε και με την ομιλία του ίδιου του συγγραφέα στον προφορικό του λόγο. Είναι «η φωνή του κειμένου», το ιδιαίτερο ύφος και τόνος που αντανακλά την προσωπικότητα του συγγραφέα. Η ιδιαιτερότητα στις αφηγηματικής φωνής του Ιωάννου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απλή γλώσσα που χρησιμοποιεί με την οποία  δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ανακαλεί το παρελθόν, γράφοντας συνειρμικά, παρεμβάλλοντας στις αναμνήσεις σκέψεις και συναισθήματα.

&   Παράλληλα κείμενα προς σύγκριση

1. ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ

2. Αποζημίωση

Το τροπάριο της Κασσιανής συγκινεί τον καθένα άνθρωπο

Σήμερα Μεγάλη Τρίτη στην εκκλησία ψάλλεται το Τροπάριο της Κασσιανής.  

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,

τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,

ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.

Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,

ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,

ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·

κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,

ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.

Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,

ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·

ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,

κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους

τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;

Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου:

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα

και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου

κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη

και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,

εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,

εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,

και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·

αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,

τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,

ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;

Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος