Φωτογραφίες από μόνες τους ιστορίες...

Σοφέ Κινέζε έχεις δίκιο: Μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Μου αρέσει να χαζεύω φωτογραφίες και προτιμώ αυτές που είναι ιστορίες από μόνες τους. Στο www.missbloom.gr διάβασα το άρθρο της Μαίρης Συνατσάκη για το ταξίδι της στην Ιταλία και φυσικά ενθουσιάστηκα με τα τοπία της γειτονικής χώρας, αλλά στάθηκα σε δύο φωτογραφίες: συγκινήθηκα με μια που δείχνει έναν ηλικιωμένο να κρατάει το χέρι της κόρης του ακόμη και όταν αυτή φωτογραφίζει και ένιωσα χαρά όταν είδα ένα κοριτσάκι να παίζει ξυπόλητο με μια ομπρέλα.

Γιατί η φωτογραφία είναι μια στιγμή που την απαθανατίζεις και δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Τα λέει όλα από μόνη της. Είναι ένα μεγαλείο που σου γεννάει συναισθήματα, που σου αποκαλύπτει δικά σου αισθήματα τα οποία κάτι σου θυμίζουν. Όπως και εμένα μου θύμισαν τον μπαμπά μου που δυστυχώς δεν είχα την τύχη να τον δω σε μεγάλη ηλικία αλλά τον ένιωσα σαν παιδί μου όταν ήταν αδύναμος από την ασθένεια και το κοριτσάκι με έκανε να γελάσω σκεπτόμενη εμένα μικρή, τα ανηψάκια μου αλλά και τόσα παιδάκια που δεν σταματούν να παίζουν.