Ιερέας σε ψυχιατρείο!

Χωριστήκαμε σέ δυό ομάδες, βάλαμε τίς ιατρικές μας μπλούζες καί μέ τόν υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στό κρεβάτι τού πρώτου ασθενούς. Τόν φώναξε ο υπεύθυνος από τήν παρέα του, ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από τήν Λάρισα ομιλητικός αλλά μαγκάκος. Δέν θυμάμαι τίποτα από τό πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής ούτε τί φάρμακα έπαιρνε, απλώς στήν ρύμη τών λόγων τού είπε. «Έχουμε καί τόν παπά νά μάς βοηθά καί περνάμε καλά καί ενώ έπρεπε νά φύγουμε σέ τρείς μήνες επισπεύσαμε τό πρόγραμμα χάρις σ' αυτόν καί θά φύγω σέ 1,5 μήνα». Τότε μέ τάραξε ο λογισμός μου, ένας καθολικός παπάς μέ τό κουστουμάκι του βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον, ένας καθολικός παπάς!!!!

Στήν πρώτη μας αυτή συνάντηση ουδέν έπραξα, παρ' όλο τόν φυσικό μου κοινωνικό χαρακτήρα. Έφυγα, όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος τής παρουσίας. Στήν δεύτερη επίσκεψη τήν επόμενη εβδομάδα πάλι τά ίδια, άλλος ασθενής καί νέα αποκάλυψη: «ευτυχώς πού έχουμε τόν παπά καί μας βοηθά, ειδικά τά βράδια πού μένουμε μέ τούς εαυτούς μας, μάς παρηγορεί, μάς εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς, ορθόδοξος!».

Ένα κρύο ρεύμα μέ διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δέν μπορούσε νά δεχτή ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης καί βρισκόταν πίσω από τά σίδερα μέ άλλους παρανόμους, μέθυσους καί ναρκομανείς. Ούτε κάν σέ κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα πού είχα γιά άσπιλη Εκκλησία, καί οφειλόταν στήν νεότητά μου, ξεθώριασε απότομα.

Τόν πλησίασα, στεκόταν όρθιος καί συνομιλούσε μέ έναν άλλο ασθενή, πού έτρεμαν τά χέρια του. Συνομιλούσε απλά γιά τό τίποτα, ο άλλος τόν άκουγε, τού έλεγε γιά τά προβλήματά του, τού μιλούσε γρήγορα, ο παπάς άκουγε μέ μία απέραντη στοργή κοιτάζοντας τόν. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια-θάλασσα, ηλικία 55 χρονών περίπου, χέρια άσπρα, δάκτυλα μακριά, τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι τό αρχοντικό. Τού απάντησε σιγά μέ μιά προφορά μέ αγγλική ηχώ.

Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος, ξένος. Μόλις τελείωσε μέ τόν άρρωστο στράφηκε σέ μένα καί μέ ρώτησε: «Χάου αρ γιού;». Έμαθα ότι ήταν 'Έλληνας πού γεννήθηκε στό εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει γιά τήν πέρα από τόν Ατλαντικό Αμερική. Τόν έστελναν όμως οι γονείς του στούς παππούδες του στήν Κατερίνη, έτσι είχε μάθει καλά ελληνικά καί είχε ένα σύνδεσμο μέ τήν παράδοση τής χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα σάν νά τόν γνώριζα από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου. «Τί θέλετε από μένα;», μέ ρώτησε. «Θέλω νά μάθω γιατί βρίσκεστε σέ αυτό τό χώρο καί θεραπεύεστε, τέλος πάντων νά σάς γνωρίσω». «Ελάτε στό δωμάτιό μου».

Ναί, μέσα σέ αυτό τό χάλι υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, στενό δωματιάκι μέ ένα κρεβάτι, παράθυρο βορινό, τοίχοι πανύψηλοι, τέσσερα μέτρα ύψος, ένα γραφείο, εικόνες ρωσικές, καντήλι, κομποσκοίνι, θυμιατήρι, πετραχήλι, φάρμακα πάνω στό γραφείο καί βιβλία.

Ήταν ένα μικρό καλογερικό κελί μέσα στή ταραχή εβδομήντα τροφίμων τού ψυχιατρείου. Εκεί άρχισε η αποκάλυψη τής Χάρης τού Θεού. Τό όνομα Νικόλαος, ορθόδοξος ιερέας τής αρχιεπισκοπής τής Αμερικής. Καθηγητής τού Χάρβαρντ στήν έδρα τών Παλαμικών σπουδών καί ποιμαντικής ψυχολογίας. Καθηγητής στό Χάρβαρντ στό μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα τής Αμερικής καί τώρα τρόφιμος τής ψυχιατρικής πτέρυγας τού Δαφνίου στό τμήμα αποτοξινώσεως, η διαφορά είναι ιλιγγιώδης.-Πάτερ; Πώς φτάσατε εδώ;

-Ήμασταν μία παρέα φίλοι πού τελειώσαμε τήν Σχολή τού Τιμίου Σταυρού στήν Βοστόνη. Παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά καί γίναμε Ιερείς. Ο καλύτερος όλων μας πρίν περίπου δέκα χρόνια πέθανε αιφνίδια. Τόν κηδεύσαμε καί γυρίσαμε στά σπίτια μας. Τότε μέ κατέλαβε ένα πνεύμα λύπης καί από τότε άρχισα νά πίνω. Τέλος πάντων, σέ λίγο καιρό ήμουν εξαρτημένος από τό ποτό, εάν δέν έπινα έτρεμα. Δέν μπορούσα νά διευθετήσω τά θέματά μου. Στήν αρχή τό έκρυβα από τήν γυναίκα μου καί τά παιδιά μου, δέν μεθούσα, αλλά έπινα, ήμουν μέ ένα ποτήρι στό χέρι. Πειράχτηκε καί τό ήπαρ μου.

Όλο τό θέμα ήταν μία πρόκληση γιά τήν ιατρική μου γνώση, τίποτα από τά παραπάνω δέν συμβάδιζε μέ τήν νηφαλιότητα τού ανδρός μέ τήν αρχοντιά του καί τήν έλλειψη νευρικότητας. Είχε έρθει η ώρα νά φύγουμε. Τού ζήτησα νά τού φέρω κάτι γιά παρηγοριά τού μέσα σέ αυτούς τούς τοίχους. Ένα βιβλίο τού Ρωμανίδη, μού λέει, τόν είχαμε δάσκαλο τόν Ρωμανίδη.

Στήν νέα συνάντησή μας τήν επόμενη εβδομάδα κρατούσα στό χέρι μου τό δεμένο βιβλίο τού Ρωμανίδη «ΡΩΜΑΙΟΙ Ή ΡΩΜΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Ανέβηκα τρέχοντας τά σκαλιά νά συναντήσω τόν Νικόλαό μου τόν άρρωστό μου, τόν βρήκα στό δωμάτιό του καθισμένο σέ μία μικρή πολυθρόνα καί στό χέρι τού ένα μικρό κομποσκοίνι. Τού έδωσα τό βιβλίο στά χέρια του. Είχε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο, τό γύρισε μέ αγάπη, διάβασε τά κεφάλαια. Χάρηκε σάν μικρό παιδί.

-Είμαι εδώ πάνω από τρείς μήνες, βγαίνω σπάνια δέν έχω πού νά πάω, δέν μού έχουν φέρει ένα δώρο. Πόσο χαίρομαι γιά αυτό πού μού έφερες. Αυτός ο άνθρωπος έφερε αέρα ορθοδοξίας, γκρέμισε τό σχολαστικισμό τής γερμανικής ιδεολογίας, έδειξε τόν πλούτο μας!!! Ότι μας έλεγε ο γέρο-Ιωσήφ, αυτός τό έβαλε στά Πανεπιστήμια.

-Ποιός γέρο Ιωσήφ;

-Ο ησυχαστής, ο παππούς, ο σπηλαιώτης. Τόν γνώρισα τό 1960 όταν πήγαινα στό Άγιο Όρος, στή Νέα Σκήτη, μέ δεχόταν στό κελάκι του. Μού έμαθε νά προσεύχομαι μέ τό κομποσκοίνι ώρες καί ώρες, φωτόμορφος, γλυκύς, αυστηρός. Προσοχή έλεγε στό νού, πρώτα προσβολή μετά συζήτηση μέ τόν λογισμό μετά συγκατάθεση!!! Συγκατάθεση, θάνατος, αρχή αμαρτίας, η αμαρτία δόντι ιοβόλο τού θανάτου. Προσοχή όχι συζήτηση μέ τόν λογισμό, νήψη.

Αυτά πού ο γέροντας τά παρέδωσε εμπειρικά, ο Ρωμανίδης τά κατέγραψε τά στήριξε αγιοπατερικά καί τά εξαπέστειλε στά πέρατα τής γής, ώστε νά έχουμε καί εμείς χαρά εκεί στήν Αμερική.

Όταν έγινα Ιερέας, μέ τόν πρώτο μου μισθό έστειλα ένα δώρο στόν γέροντα Ιωσήφ, τού έστειλα ράσα καλογερικά, όχι κάτι τό ακριβό, τά είχα τυλίξει καί σέ ένα γκρί χαρτί, έγραψα τήν διεύθυνση καί τά έστειλα. Μετά από πέντε χρόνια τόν επισκέφθηκα στό κελλί του, όπως καθόταν είδα πίσω του στό περβάζι τό δώρο μου ανέγγιχτο. Αμέσως σκούρυνε τό προσωπό μου. Τού λέω: «Γέροντά σου έστειλα ένα δώρο μέ τά πρώτα μου χρήματα καί εσύ ούτε πού τό άγγιξες!!!».

Μού λέγει: «Π. Νικόλαε, παιδί μου, δέν μού λείπει τίποτα, έχω τόν Χριστό. Δέν μού λείπει τίποτα. Τό δώρο σου τό είδα, έσκισα μία άκρη καί τό είδα. Τό άφησα εδώ χρόνια νά μού λέγει ο λογισμός άνοιξέ το καί νά τόν ξεχνώ αλλά νά σέ θυμάμαι. Θά μπορούσα νά τό έχω δωρίσει σέ τόσους πού έρχονται εδώ αλλά τό άφησα γιά τόν παπά Νικόλα, έλα νά βάλουμε τόν πλάγιο τού δεύτερου ήχου νά παρηγορηθείς».

Μού έμαθε νά προσεύχομαι μέ τό κομποσκοίνι γιά τόν κόσμο γιά τίς αμαρτίες μου καί πάλι έμπονα γιά τόν κόσμο. Όλες τίς ακολουθίες τίς έκανε μέ τό κομποσκοίνι εκτός τής Θείας Λειτουργίας.

-Πάτερ, απορώ πώς εσείς, πού γνωρίσατε ένα τόσο άγιο άνθρωπο, πέσατε σ' αυτό τό πάθος τής οινοποσίας. Η προσευχή δέν σάς προστάτεψε, δέν σάς βοήθησε νά γλιτώσετε από τόν πειρασμό αυτόν;

-Ευάγγελε, μήν ξεχνάς τό «αρκεί σοί η χάρις μου» τού Παύλου.

-Ξέρετε μέ σκανδάλισε στήν αρχή τουλάχιστον τό θέμα σας.

-Σέ σκανδάλισε ή σέ φόβισε γιά τό ευόλισθον τής φύσεώς μας; Είσαι αυτάρκης στήν νομιζόμενή σου καθαρότητα καί φοβάσαι μήπως τήν χάσεις, μήπως κάνεις κάποιο λάθος καί χάσεις τήν καλή γνώμη γιά τόν εαυτό σου καί γιά τούς άλλους. Σέ νοιάζει τί θά πεί ο κόσμος. Αδελφέ μου καί φίλε μου, η νεότητά σου είναι κακός σύμβουλος, όπως καί σέ μένα κάποτε. Η πείρα τού βίου καί η συναντίληψη τής Χάριτος μέ έπεισε ότι όποιος καί άν είμαι ό,τι καί άν κάνω είμαι δεμένος μέ τόν Χριστό καί φωνάζω «ελέησον μέ ο Θεός, ελέησον μέ Κύριε ως οίδας καί ως θέλεις ελέησόν με». Καί λέω μέσα μου «όλοι σώζονται, εγώ κολάζομαι». Ελπίζω στόν Χριστό καί στήν Παναγία. Ελπίζω στό έλεος τού Θεού πού χαρίζει τόν παράδεισο σ' αυτούς πού πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι τού παραδείσου.

Καί πάλι ο αδυσώπητος χρόνος τελείωνε.

-Πάτερ θέλετε νά σάς φέρω κάτι τήν επόμενη συνάντησή μας;

-Ναί, θέλω κάτι επειδή έχω τέσσερα παιδάκια στήν πατρίδα καί τά έχω επιθυμήσει. Φέρε μου σέ παρακαλώ ένα μικρό παιδάκι καί φώναξέ με νά βγώ στό παράθυρο από τά κάγκελα νά τό δώ νά δώ τά ματάκια του νά παρηγορηθώ.

-Βρήκα τόν μικρό μου βαπτισμένο Σωτήριο τόν πήρα αγκαλιά, πέρασα τήν πόρτα καί σταθήκαμε κάτω από τά σίδερα.

-Π. Νικόλαε, π. Νικόλαε, ήρθαμε.

Πρόβαλε η φιγούρα του πίσω από τά σίδερα άπλωσε τά χέρια του από ψηλά, μας κοίταζε, μάς χαμογελούσε, μιλάγαμε από εκεί. Χάρηκε, θυμήθηκε τά δικά του, απλώθηκε η νοσταλγία. Δέν ήταν πίκρα ήταν μία νοσταλγία γιά τόν παράδεισό μας. Μάς ευλόγησε καί αποχωρήσαμε. Ποιός είναι πλούσιος, Λωξάνδρα μου, εν τώ ολίγω αναπαυόμενος, τζόγια μου ...;

-Πάτερ, η Αμερική φημίζεται γιά τά αποτοξινωτικά της κέντρα, πώς ήρθατε σ' αυτές τίς άθλιες συνθήκες.

-Ευάγγελε, πρίν πολλούς μήνες προκηρύχθηκε μιά θέση παλαμικών σπουδών στό πανεπιστήμιο τής Αθήνας. Ήρθα λοιπόν κι εγώ, αφού πήρα τήν άδεια από τό πανεπιστήμιό μου νά βάλω τά χαρτιά μου γι' αυτή τήν έδρα. Οι μήνες περνούν, δέν γινόταν τίποτα. Καθηγητικές ίντριγκες, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, τίποτα. Τήν έδρα μου στό Χάρβαρντ τήν είχε πρίν από μένα ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκι. Αυτός είναι ένας μεγάλος Θεολόγος καί πραγματικός φιλέλληνας καί είναι ο γέροντάς μου.

-Από έκπληξη σέ έκπληξη.

-Γέροντάς σας αυτός ο μέγας;

-Ναί, καί είναι πραγματικά μεγάλος πνευματικός Θεολόγος καί σημειοφόρος άνθρωπος θυσίας. Σπουδαγμένος καί στήν ποιμαντική Ψυχιατρική καί στήν ψυχολογική αντιμετώπιση τών εθισμένων χρηστών σέ ουσίες καί ποτό. Αλλά όλα αυτά τά ασκούσε μέ απέραντη αγάπη καί υπομονή. Γιά νά κατανοήσης τό μέγεθος τού ανδρός θά σού πώ μία ιστορία στήν οποία ήμουν μάρτυρας τής θαυμαστής θεραπείας ενός εφήβου. Μιά οικογένεια έφερε τό παιδί της 18 ετών πού έπασχε από ηβηφρενία. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, αθεράπευτη σχεδόν, τόν παρακάλεσαν νά τόν δεχθή νά τόν αναλάβη. Πράγματι, τόν πήρε σέ ένα σπίτι στήν εξοχή πού είχε πολλά στρέμματα, μέ σημύδες ένα μεγάλο αγρόκτημα. Μπήκαν μέσα οι δυό τους, τό αγρίμι καί ο π. Γεώργιος καί έκλεισαν τήν βαριά πόρτα. Μετά τρείς μέρες παρέδωσε τό παιδί υγιές καί σώφρον στούς γονείς. Τό παιδί αυτό σπούδασε καί είναι υγιής έκτοτε καί μάλιστα τώρα είναι καί Επίσκοπος τής Εκκλησίας μας.

-Όταν τόν ρώτησα «π. Γεώργιε, πώς έγινε αυτό;», μού είπε ό,τι πήρε τό παιδί καί τού είπε: «Παιδί μου, εγώ θά καθίσω σ' αυτήν τήν σημύδα. Όλος ο χώρος είναι δικός σου, κάνε ό,τι θέλεις καί όταν θέλης έλα νά μιλάμε». Τρείς μέρες καί τρείς νύχτες έκανε ό,τι ήθελε. Κατέστρεψε τό ψυγείο, τήν βιβλιοθήκη μου, τά λουλούδια καί όποτε ήθελε μέ πλησίαζε καί μιλάγαμε. Εγώ καθόμουν στής σημύδας τόν κορμό καί περίμενα χωρίς νά ταράζομαι γιά ό,τι γινόταν, τρείς μέρες εκεί δέν σηκώθηκα, δέν έφαγα, δέν ήπια νερό. Τήν τρίτη ήμερα ήρθε τό παιδί γαλήνιο, μού φίλησε τό χέρι, μέ σήκωσε, μέ βοήθησε νά περπατήσω, γιατί ήμουν σάν πεθαμένος, ανοίξαμε τήν πόρτα καί τόν παρέδωσα στούς γονείς του. Ιματισμένο καί σωφρονούντα.

-Πάτερ Γεώργιε, καί τρείς ημέρες πώς κάνατε τίς στοιχειώδεις ανάγκες σας;

-Τά έκανα πάνω μου, δέν μετακινήθηκα καθόλου, ήθελα νά δώσω μία θυσία γι' αυτόν στόν Θεό, τήν υπομονή μου, τήν κατάργηση τών συμβατικών καθημερινών πρακτικών. Δέν είναι τίποτα, ο Θεός μού χάρισε υγιή τόν άνθρωπο καί δι' αυτού μού χάρισε καί γεύση τής Βασιλείας Του. Τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτός, αληθής Θεολόγος, άνθρωπος τής Λειτουργίας αλλά καί πέρα απ' αυτήν. Πάντα έλεγε: «δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τή ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας σου».

Συζήτηση περί τής ζωής τού Ιερέως

Από τίς συζητήσεις πού είχαμε καταθέτω εδώ μερικά.

-Πρόσεχε, ιερεύ, τόν εαυτό σου, μήν ξεχάσης νά βλέπης τόν Θεό. Ορκίστηκες νά έχης τόν νού σου στήν σωτηρία τόσο τήν δική σου όσο καί τών άλλων. Κάθε καιρός είναι κατάλληλος γιά νά δώσης τό Βάπτισμα καί τήν θεία Κοινωνία, γιατί κάθε καιρός είναι κατάλληλος γιά τόν θάνατο. Νά θυμάσαι ότι ο άνθρωπος μπορεί νά πή όχι στόν Θεό, ο Θεός δέν μπορεί νά πή όχι στόν άνθρωπο. Αυτού τού Θεού είμαστε Ιερείς, πού επιτρέπει στό πλάσμα του νά πή «όχι, νά μήν γίνη τό θέλημά σου» δηλαδή, νά γεννήση τήν κόλαση. Στούς ανθρώπους μπορείς νά πής ότι ο Χριστός κατέβηκε στόν Άδη, εκεί μάς αναμένει, όσο πιό βαθύς είναι ο Άδης σου, τόσο βαθύτερα είναι ο Χριστός. Η οδύνη είναι τό ψωμί πού ο Θεός μοιράζεται μέ τόν άνθρωπο καί πού έχει υποχρέωση ο δούλος του, ο παπάς, νά μοιρασθή κι αυτός μέ τό σύνολό του. Στόν Σταυρό ο Θεός, ενάντια σέ ό,τι είχαμε ποτέ φαντασθή γιά θεό, τάχθηκε μέ τό μέρος τού ανθρώπου. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, δηλώνει τήν αγάπη Του, ζητά τήν αγάπη μας καί μάς απαλλάσσει από κάθε οφειλή.Ο αγώνας μας είναι η προσοχή στήν πνευματική πηγή τού κακού, τό οποίο δέν προέρχεται από τήν φύση, αλλά συντελείται μέσα στό πνεύμα. Αυτός πού είδε τήν αμαρτία του είναι πιό μεγάλος από αυτούς πού γνώρισαν αγγέλους. Τότε, από τήν άβυσσο τών αμαρτιών μου επικαλούμαι τήν άβυσσο τής Χάριτός Σου. Πρόοδος στόν αγιασμό σου, παπά μου, φαίνεται όταν η καρδιά σου ήσυχη διαστέλλεται καί ανθίζει σέ κοσμική ευσπλαχνία, δέν μπορεί νά κρίνη κανέναν, σηκώνει τό κακό όλου τού κόσμου, περνά τήν Γεθσημανή καί καλύπτει τά πάντα μέ τόν μανδύα τής αγάπης. Η αγάπη είναι ο Θεός πού ρίχνει τό βέλος, τόν Μονογενή Του Υιό, αφού έβρεξε τήν ακίδα τού βέλους μέ τό ζωοποιό Πνεύμα.

Η ακίδα είναι η πίστη πού όχι μόνο εισάγει τό βέλος αλλά καί τόν τοξότη μαζί της.

Ευάγγελέ μου, άν ποτέ γίνεις Ιερέας νά θυμάσαι ότι αυτό πού σκανδαλίζει τούς άπιστους δέν είναι οι Άγιοι, αλλά τό αναμφισβήτητο γεγονός ότι δέν είμαστε όλοι άγιοι. Η κατάσταση τού κόσμου μοιάζει μέ αυτήν τήν πρό τού Μ. Κωνσταντίνου, καί χειρότερη, γιατί τότε οι άνθρωποι ήσαν ειδωλολάτρες, τώρα είναι άθεοι. Έτσι, αντί η Εκκλησία νά κρίνη τόν κόσμο, η Εκκλησία κρίνεται από τόν κόσμο, γιατί ο κόσμος μπορεί νά τήν κατηγορήση ότι μέσα σέ τόσους αιώνες έχασε τήν ικανότητα τής μαγιάς καί αντανακλά τόν κόσμο καί μάλιστα πιστά. Η Εκκλησία από αρραβωνιαστικιά έγινε θρησκευτική κοινωνία. Τό Ευαγγέλιο εξεγείρει, ανατρέπει όχι τήν δομή τού κόσμου αλλά τήν δομή τού ανθρώπινου πνεύματος. Ο Χριστός εντός. Απόκτησε τήν εσωτερική ειρήνη καί πλήθος ανθρώπων θά βρή τήν ειρήνη δίπλα σου.

Παπά μου, τό νά πλησιάσης τόν σύγχρονο άνθρωπο είναι τέχνη. Τό ουσιώδες είναι νά μεταφερθής στήν θέση του, νά σβήσης τόν εαυτό σου καί νά αφήσης τόν Χριστό νά μιλήση. Όλη σου η Θεολογία πού σέ έμαθαν σωριάζεται σάν θρύψαλα μπροστά σέ έναν εγκληματία, έναν νεκρό, μιά μοναξιά. Όμως η ζωντανή ζεστασιά τής παλάμης σου, μπορεί νά κάνη ανθρώπους σβησμένους, λερωμένους κι άσχημους νά ακτινοβολούν ξαφνικά ακτίνες Φωτός καί νά ανασύρης στήν επιφάνεια αυτό πού κοιμάται. Τήν κοινωνία. Ο Μυστικός Δείπνος, η θεία Κοινωνία, πού ετοιμάζεις είναι μυστήριο εν πορεία, γι' αυτό στεκόμαστε όρθιοι. Καί άν γίνουμε απόβλητοι από τήν κοινωνική ζωή πρέπει νά ωριμάσουμε σάν μία γενιά ομολογητών. ...;

-Πάτερ Νικόλαε, είδα ότι είσαι άνθρωπος τού Θεού. Σέ παρακαλώ πές μου ποιά είναι η μυστική σου εργασία, τί μού κρύβεις;

-Ευάγγελέ μου, ήλθε η ώρα νομίζω νά μάθεις όλα τά κατ' εμέ σάν μία παρακαταθήκη διδασκάλου πρός μαθητή. Δέν είμαι άρρωστος, τουλάχιστον δέν πάσχω από αλκοολισμό!!!! Μεταξύ τών σπουδών μου είναι καί η ψυχολογία τού χρήστη. Αφού ήρθα στήν Αθήνα καί κατέθεσα τά χαρτιά μου καί ο καιρός περνούσε, μέ τό σήμερα-αύριο, μίλησα μέ τόν διευθυντή τής κλινικής πού είναι φίλος μου από τήν Αμερική, τού είπα γιά προγράμματα στήν Αμερική, όπου ο γιατρός ζή μαζί μέ τούς αρρώστους γιά όλο τόν χρόνο τού προγράμματός τους μέ εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι παρακολουθώ τό πρόγραμμα, χωρίς κανείς νά τό γνωρίζει από τούς συναρρώστους μου. Ζώ έγκλειστος τρείς μήνες περίπου, επιταχύνθηκε τό πρόγραμμα, αλλά κυρίως αυτοί πού έφυγαν αυτό τό διάστημα δέν υποτροπίασαν.

-Μά τί μού λέτε, πουλήσατε τόν εαυτό σας σάν δούλο εδώ μέσα, δέν βλέπετε ούτε κάν παιδιά, υποφέρετε τήν τρέλα τού καθενός!

-Ναί, αλλά έχω τό δωματιάκι μου, τήν προσευχή μου, τήν πίστη μου, έχω τόν καθρέφτη μου, όλους τούς αδελφούς τούς έγκλειστους.

Εκείνο πού μού ξεσχίζει τά σπλάχνα ήταν ότι δέν μπορούσα νά λειτουργώ. Τώρα τελευταία παίρνω κι εγώ, όπως όλοι, μία άδεια καί πηγαίνω εδώ σέ ένα μοναστηράκι νά λειτουργώ καί επανέρχομαι.

-Μά δέν τρελαθήκατε εδώ μέσα, φυλακισμένος αναίτια τόσους μήνες;

-Πιέστηκα, πιέστηκα, ήταν εμπειρία τάφου, αλλά όμως γνώρισα όλους αυτούς τούς φίλους τού Χριστού, τούς ελάχιστους. Αυτούς πού πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι τού παραδείσου, τούς συμπαραστάθηκα, τούς άκουσα, τούς έδωσα λίγο νερό, λίγη πίστη καί, κυρίως, επλατύνθηκα κι εγώ καί πάλι δούλος αχρείος είμαι. Αναλογίζομαι τήν ώρα τής εξόδου μου καί ελπίζω στό έλεος τής Εκκλησίας Του καί στό ιδικό Του.

-Πάτερ Νικόλαε, είστε τόσο νέος ούτε πενήντα τριών.

Ήταν Τετάρτη τής πρώτης τών νηστειών πού κάναμε αύτη τήν κουβέντα τής καρδιάς, πού μού χάραξε τήν καρδιά.

-Τήν Παρασκευή θά πάρω άδεια, θά πάω στό μοναστηράκι πού σάς είπα γιά τούς Χαιρετισμούς καί γιά Λειτουργία τήν Κυριακή τής Ορθοδοξίας. Ελάτε κι εσείς νά σάς δούμε. Πάρτε ένα τηλέφωνο τό Σάββατο νά σάς πούμε τήν ώρα τής Λειτουργίας τήν Κυριακή.

Πράγματι, τό Σάββατο τών Αγίων Θεοδώρων τηλεφώνησα.

-Ευλογείτε, πάτερ.

-Ο Κύριος.

-Σάς παρακαλώ, θέλω νά μιλήσω στόν πατέρα Νικόλαο.

-Δέν γίνεται, μού είπε.

-Πότε νά ξαναπάρω γιά τόν π. Νικόλαο, πότε;

-Μόλις πρό ολίγου τελείωσε τήν θεία Λειτουργία, κατέλυσε καί πέθανε μπροστά στήν Αγία Τράπεζα, τήν ώρα πού τήν ασπαζόταν γιά νά βγή από τό Ιερό. Επειδή αργούσε νά βγή, μπήκε ο εκκλησάρης καί τόν βρήκε γονατιστό αλλά χωρίς πνοή. Έχει έρθει η αστυνομία, θά τόν πάνε γιά νεκροτομή, θά τόν στείλουν στήν Αμερική.

-Δέν ξέρω τί λέτε, πάτερ, εγώ προχτές τού μίλησα, τέλος πάντων ήμασταν μαζί. Ήταν μιά χαρά. Δέν μπορεί, δέν είναι αυτός.

-Όχι, αυτός είναι.

Έτσι τό ήθελε ο Θεός. Έτσι ετελειώθη ο Νικόλαος ο άρχων, ο εργάτης τών εντολών τού Χριστού, ο κρυφός, ο φίλος μου, ο ολιγοήμερος, ο γνήσιος ποιμένας πού άφησε τά ενενήντα εννιά γιά τό ένα, πού πουλήθηκε δούλος σάν κι αυτόν τόν Επίσκοπο τού γεροντικού, ο Ιερέας τού 20ου αιώνος τού απατεώνος πού τά μάτια του δέν απατήθηκαν, αλλά είδε καθαρά τήν εικόνα τού κόσμου χωρίς φαντασία. Άς έχουμε τήν ευχή του.

Τό κείμενο «Ιερεύς τις τού 20ού αιώνος» δημοσιεύθηκε στό Περιοδικό τής Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραϊκή Εκκλησία» καί κυκλοφόρησε σέ πολλές ιστοσελίδες τού διαδικτύου, άλλοτε αυτοτελές καί άλλοτε εντεταγμένο σέ ένα γενικότερο κείμενο μέ τίτλο «Ενθύμιο Χειροτονίας εις Πρεσβύτερο Π. Ευαγγέλου εξ ιατρών 14/11/2009», τό οποίο αποτελεί τόν χειροτονητήριο λόγο τού Ιερέως ιατρού π. Ευαγγέλου. Όπως ο ίδιος μας πληροφορεί, ο Αρχιερέας Γρηγόριος τού ζήτησε νά αναφέρη στόν λόγο του τήν ιστορία τού π. Νικολάου: «Γράψε, Ευάγγελε, τήν ζωή τού π. Νικολάου, νά τήν μοιράσουμε σάν ενθύμιο τήν ήμερα τής χειροτονίας σου». Καί όπως σημειώνει ο π. Ευάγγελος, «έτσι γιά υπακοή τήν έγραψα εις αποκάλυψη τής μυστικής εργασίας του. Καί διαρκή υπόμνησή μου τού τί είναι Ορθόδοξος παπάς».

2ο Πολιτιστικό Αντάμωμα Θράκης

Από Παρασκευή 18 έως Κυριακή 20 Ιουλίου 2014 στην Κεντρική πλατεία Ξάνθης

 Το πλούσιο πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλαμβάνει παραστάσεις δεκάδων χορευτικών συγκροτημάτων από ολόκληρη την Ελλάδα και την ομογένεια. To πληθωρικό πρόγραμμα παράλληλων δράσεων που εμπλουτίζεται συνεχώς, δίνει τη δυνατότητα γνωριμίας με τον πολύτιμο φυσικό και πολιτιστικό θησαυρό που κρύβει η Θράκη όπως τα Μουσεία με το ανεκτίμητο περιεχόμενο, εξαιρετικές εκθέσεις, τα προγράμματα επισκέψεων στις μαγευτικές οροσειρές της Ροδόπης, στα Θρακικά Τέμπη που αποτελούν τόπο ονειρεμένο, στους γραφικούς οικισμούς δίπλα στον ποταμό Νέστο… Όλα αυτά και πολλά άλλα, αποτελούν ακαταμάχητο «μαγνήτη» για μια επίσκεψη στην Θράκη κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων.

Αργία Κυριακής:Η Μητρόπολη Ξάνθης καλεί τους χριστιανούς να κάνουν την Κυριακή ημέρα Κυρίου

Τά τελευταῖα χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιᾶς ὁλομέτωπης προσπάθειας ἀποχριστιανοποίησης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἡ προσπάθεια αὐτή γίνεται μεθοδευμένα καί σταδιακά, ὅπως φάνηκε ἰδιαίτερα στήν περίπτωση τῆς κατάργησης τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς, 1700 χρόνια μετά τή θεσμοθέτησή της ἀπό τόν Ἅγιο Ἰσαπόστολο Κωνσταντῖνο τόν Μέγα. Ἐνῶ δηλαδή ἀρχικά  παρουσιάστηκε ὡς πιλοτική ἐφαρμογή στήν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης καί μόνο γιά μία Κυριακή, σήμερα ἡ κυβέρνηση, προωθεῖ τήν πλήρη κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς σέ δέκα περιοχές, ἀλλά, ἄς μή γελιόμαστε, ἀποσκοπεῖ στό νά ἐπεκτείνει τό μέτρο σέ ὁλόκληρη τή χώρα.

Πλῆθος ἐπαγγελματικῶν φορέων ἔχει ἀντιδράσει εἰς μάτην. Φαίνεται πώς ἀφοῦ ἄδειασαν οἱ τσέπες τοῦ λαοῦ μέ ἐξοντωτικά οἰκονομικά μέτρα, τώρα στοχεύεται καί τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς του. Γιατί ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς εἶναι κάτι τό ἱερό γιά τόν Ἕλληνα ἀκόμη ἀπό τά ἀρχαία χρόνια. Δέν θεσπίστηκε μόνο γιά τήν ἀνάπαυση ἀπό τόν κόπο τῆς ἑβδομάδας, ἀλλά δίνει καί τήν εὐκαιρία νά μαζευτεῖ ἡ οἰκογένεια γύρω ἀπό τό ἐπίσημο Κυριακάτικο τραπέζι, νά ζήσουμε ὄχι ὡς μεμονωμένα ἄτομα ἀλλά ὡς οἰκογένεια, ὡς παρέα μέ γείτονες καί φίλους, νά ξαναβροῦμε τόν ἑαυτό μας.

Ἡ Κυριακή ἀργία ἐπίσης μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά γιορτάσουμε τή μέρα αὐτή ὅπως ἐπιτάσσει τό ὄνομά της: ὡς ἡμέρα Κυρίου, ἀφιερωμένη στή δικιά Του λατρεία, μέ τόν ἐκκλησιασμό καί τή συνάντηση μέ τούς φίλους γιά καφέ μετά τή Θεία Λειτουργία, μέ μία ἐκδρομή σέ ναούς τῆς ὑπαίθρου, μέ τό νά ἐπισκεφθοῦμε τούς γέρους γονεῖς μας στό χωριό, νά ξαναβροῦμε τίς ρίζες μας.

Ὁ ἀδηφάγος καπιταλισμός λατρεύει ὡς Θεό τοῦ μόνο τό κέρδος καί θυσιάζει στόν Μολώχ τοῦ χρήματος πρόσωπα καί κοινωνίες ὁλόκληρες.  Ἐδῶ ἐντοπίζεται καί ἡ εὐθύνη μας, ὅλων ὅσων θέλουμε ὄχι μόνο νά ὀνομαζόμαστε, ἀλλά καί νά εἴμαστε χριστιανοί. Πρέπει νά ὁμολογήσουμε μέ εἰλικρίνεια ὅτι ἐμεῖς πρῶτοι, ἀπέχοντας ἀπό τόν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμό ἀφαιρέσαμε ἀπό τήν Κυριακή τήν ἱερότητά της. Ὅμως ὅτι χάνει τήν ἱερότητά του εἶναι καταδικασμένο σέ θάνατο.  Ἀφοῦ σμικρύναμε τήν Κυριακή ἀπό ἡμέρα Κυρίου σέ ἡμέρα ξεκούρασης, τώρα κινδυνεύουμε νά τήν χάσουμε ἐντελῶς.

Ἔτσι τά ἴδια τά πράγματα μᾶς δείχνουν ποιά μπορεῖ νά εἶναι ἡ λύση.  Ἄν δέν ψωνίζουμε τήν Κυριακή, τότε δέν θά ἀνοίγουν καί τά καταστήματα Ἄν ὅλοι οἱ χριστιανοί γεμίσουμε τίς Ἐκκλησιές μᾶς κάθε Κυριακή, τότε, θά ἀποσυρθεῖ καί τό ἀνθελληνικό αὐτό μέτρο. Ἡ Κυβέρνηση καί ἡ Βουλή πού ἐξακολουθοῦν νά ὁρκίζονται εἰς τό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, θά πρέπει νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ἐκπροσωποῦν ἕνα λαό πού εἶναι ὀρθόδοξος στά βάθη τῆς ὕπαρξής του καί νά μήν τόν ἐξανδραποδίζουν ὑποβιβάζοντας τή χώρα στό ἐπίπεδο ἐξωτικῶν τουριστικῶν «παραδείσων», πού εἶναι «παράδεισος» μόνο γιά τούς ἀλλοδαπούς τουρίστες καί γίνονται κόλαση ἀνυπόφορη γιά τούς πολίτες τους. Τό μέλλον πού μᾶς ἑτοιμάζουν μοιάζει ὁλοσκότεινο. Ἄς ἀνάψουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ὁ καθένας τό δικό του κεράκι ἐλπίδας, ἀνάστασης καί ζωῆς. Ἄς ἀντισταθοῦμε μέ τό παράδειγμά μας στούς ψεύτικους «παραδείσους» πού μᾶς ὑπόσχονται, ἀναζητώντας τόν ἀληθινό παράδεισο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, πού βιώνεται κατ’ ἐξοχήν στήν Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Εσπερινός της Αγίας Όλγας στο Καλό Νερό Ξάνθης

Στις 10 Ιουλίου 2014 (παραμονή της εορτής της Αγίας Όλγας) πραγματοποιήθηκε στο χωριό Καλό Νερό Ξάνθης πανηγυρικός Εσπερινός. Στον Εσπερινό χοροστάτησε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων. Παραβρέθηκαν πολλοί προσκυνητές από την ευρύτερη περιοχή (ανάμεσά τους πολλές εορτάζουσες Όλγες). Ακολούθησε λαϊκό γλέντι με μουσική και τραγούδια.

Πού βρίσκεται το Καλό Νερό

Το χωριό Καλό Νερό βρίσκεται κοντά στο χωριό Καρυόφυτο Ξάνθης. Για να φτάσουμε εκεί από τη Σταυρούπολη, παίρνουμε το δρόμο που οδηγεί από το Δαφνώνα προς το Λειβαδίτη. Μόλις μπούμε στο Άνω Καρυόφυτο στρίβουμε δεξιά, ακολουθώντας το δρόμο που οδηγεί προς τα χωριά Καστανίτης και Μαργαρίτης.  Σε δύο περίπου χιλιόμετρα συναντάμε στο δεξί μας χέρι ένα χωματόδρομο, ο οποίος οδηγεί στο εγκαταλελειμμένο χωριό Καλό Νερό. Το παρεκκλήσιο της Αγίας Όλγας προβάλλει επιβλητικό στην κορυφή ενός λόφου, σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα.

Το ιστορικό της ανέγερσης του παρεκκλησίου της Αγίας Όλγας

Το παρεκκλήσιο της Αγίας Όλγας κτίστηκε πριν από είκοσι χρόνια το 1994 με πρωτοβουλία του κυρίου Θεόδωρου Ξαντινίδη. Ο κύριος Ξαντινίδης (έτος γέννησης 1934) ήθελε να πραγματοποιήσει παλαιό όνειρο του πατέρα του Στυλιανού Ξνατινίδη κτίζοντας ένα ξωκκλήσι σε κάποια βουνοκορφή.  Το 1994 κατόρθωσε να ολοκληρώσει το παρεκκλήσιο αυτό προς τιμήν της Αγίας Όλγας, τιμώντας παράλληλα τη μητέρα του και την κόρη του που έχουν το όνομα της αγίας και ισαποστόλου Όλγας.

Στο ναό υπάρχει εικόνα της Αγίας Όλγας αγιογραφημένη από την αγιογράφο Ειρήνη Τρίκη. Οι εικόνες του τέμπλου αγιογραφήθηκαν από το Ζαφείρη Καλλίδη.

Κάθε χρόνο την παραμονή της εορτής της Αγίας Όλγας πραγματοποιείται εδώ πανηγυρικός εσπερινός ενώ στις 11 Ιουλίου τελείται η Θεία Λειτουργία.

Κείμενο του Νίκου Κόκκα από το ιστολόγιο http://agiaolga.blogspot.gr/2014/07/blog-post_10.html

Φωτογραφίες της Νάντιας Νάκου

Αντίδραση της Μητρόπολης για την τουρκική ταινία "Κωδικός Σουμελά" που προσβάλλει την πίστη μας

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Ξάνθης καί Περιθεωρίου ἐξ ἀφορμῆς ἀρθρογραφίας πού εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητος τόσο στόν τοπικό ὅσο καί στόν ἀθηναϊκό τύπο σχετικά μέ τήν τουρκικῆς παραγωγῆς ταινία: «Κωδικός Σουμελά», ἡ ὁποία προσβάλει τά ὅσια καί τά ἱερά της πίστεώς μας, ἐπισημαίνει τά ἑξῆς:

1.     Ἡ διακωμώδηση τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καθώς καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου στό ὄνομα τῆς ἐλευθερίας τῆς τέχνης εἶναι ἀπαράδεκτη.

2.    Ἡ Ἱερά Μονή τῆς Παναγίας Σουμελᾶ ὑπῆρξε ἕνα σπουδαῖο μοναστικό κέντρο τοῦ Πόντου καί διατηρεῖ μέχρι καί σήμερα τήν αἴγλη της. Ἀποτελεῖ τό πλέον σημαντικό ἱερό τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ καί ἡ βεβήλωση τῶν χώρων της πού ἐπιχειρεῖται μέ τήν ἐν λόγω ταινία εἶναι προσβολή τόσο στήν ἱστορική μνήμη ὅσο καί στήν πολιτιστική ταυτότητα ἑκατομμυρίων ἀνά τόν κόσμο Ποντίων.

3.   Ὅπως μᾶς ἐνημερώνουν τά σχετικά δημοσιεύματα ἡ ἐν λόγω ταινία ἐδῶ καί λίγο καιρό ἔχει ἀναπαραχθεῖ σέ DVD μέ ἀγγλικούς ὑπότιτλους τό ὁποῖο διανέμεται σέ ὅλη τήν Εὐρώπη ὅπου ὑπάρχουν Τοῦρκοι μετανάστες. Εἶναι βέβαιο πώς προσβάλλοντας τή χριστιανική πίστη ἡ ταινία αὐτή δέν συντελεῖ στήν εἰρηνική συνύπαρξη χριστιανῶν καί μουσουλμάνων στόν εὐρωπαϊκό χῶρο.

Ὅταν πρό ἐτῶν στά γυρίσματα ἑνός ἐπεισοδίου ἑλληνικῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς πού γυρίζονταν ἔξω ἀπό ἕνα τζαμί στήν περιοχή τῆς Θράκης οἱ ἠθοποιοί στάθηκαν στό στέγαστρο τοῦ τζαμιοῦ, προξενήθηκε σάλος ὄχι μόνο ἀνά τό πανελλήνιο ἀλλά καί πανευρωπαϊκά. Τώρα ποῦ ἔχουμε μία κατάφορη προσβολή τῆς θρησκευτικῆς πίστης, γιατί δέν ὑπάρχουν ἀντίστοιχες ἀντιδράσεις;

4.  Ἡ Ἱερά Μητρόπολις σέ συνεργασία μέ τήν Μουφτεία πρίν ἀπό μερικά χρόνια ἐξέδωσε τά «Θρησκευτικά Μνημεῖα τῆς Ξάνθης» γιά νά καταδείξει ὅτι σέβεται τούς τόπους τῆς λατρείας τῶν ἀλλων, ἀλλά καί νά δώσει ἕνα μήνυμα στούς γείτονες μας καί σέ ὅλο τόν κόσμο, ὅτι μόνο στόν ἀλληλοσεβασμό θεμελιώνεται ἡ εἰρηνική συνύπαρξη.

5. Ὀφείλουμε βέβαια νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἀντίστοιχες ἐνέργειες προσβολῆς τῆς ὀρθόδοξης πίστης λαμβάνουν χώρα καί στήν πατρίδα μας καί μάλιστα πρόσφατα ἀπό βουλευτές τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου οἱ ὁποῖοι σέ καρναβαλική παρέλαση λοιδόρησαν τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τέτοια φαινόμενα μαρτυροῦν πολιτιστική παρακμή καί προβληματίζουν. Εἶναι ὥρα νά σταθοῦμε στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί νά διαφυλάξουμε ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη τήν κιβωτό τῆς Θείας Λατρείας μας καί τῆς ὀρθοδόξου πίστης μας, ἡ ὁποία διέσωσε τό γένος μας κατά τό παρελθόν καί ἀποτελεῖ τήν μόνη ἀσφαλῆ καί βεβαῖα ἄγκυρα στούς δύσκολους καιρούς πού περνᾶ ὁ τόπος μας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Μεγάλη η συμμετοχή των υπαλλήλων της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης στην σημερινή απεργία

Μεγάλα ήταν τα ποσοστά συμμετοχής των δημοσίων υπαλλήλων στην Ξάνθη στην σημερινή απεργία που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ, με αφορμή την αξιολόγηση που έχει αποφασιστεί από την κυβέρνηση και αποτελεί την κερκόπορτα για την διαθεσιμότητα αφού καλούνται οι Διευθυντές να βάζουν υποχρεωτικά και χαμηλές βαθμολογίες με βάση την ποσόστωση που έχει οριστεί.

Στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης ένας μεγάλος αριθμός των υπαλλήλων αρνήθηκε την αξιολόγηση και φαίνεται πως είναι ενωμένοι στον αγώνα τους κατά των απολύσεων που κρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους. Μέχρι και πρόσφατα εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έκαναν διαμαρτυρίες καθημερινά έξω από το κτίριο της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης.

Όπως φαίνεται το δημόσιο κλονίζεται μετά από τις αποφάσεις του Υπουργού Εσωτερικών ο οποίος καλείται να προχωρήσει σε απολύσεις υπαλλήλων, μετά από τις διαταγές της τρόικας.

Εξάλλου το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ στην Ξάνθη προσκαλεί όλους τους πολίτες της Ξάνθης στη συναυλία διαμαρτυρίας που διοργανώνει με την ΕΛΜΕ Ξάνθης σήμερα Τετάρτη 9 Ιουλίου στις 9:00 μμ στην Κεντρική Πλατεία της Ξάνθης. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες Αντώνης Μουσαδές και Βαγγέλης Κοντόπουλος.

«Όχι στην διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών και στο ξεπούλημα των κοινωνικών αγαθών» αναφέρει η σχετική ανακοίνωση.

Η ΑΔΕΔΥ, μεταξύ άλλων, επισημαίνει: «Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση εντείνει τις επιθέσεις της εναντίον των εργαζομένων, η απάντηση που θα λάβει θα πρέπει να είναι καθολική. Κανείς δεν θα συμμετέχει στη διαδικασία αξιολόγησης –απόλυσης χιλιάδων συναδέλφων μας. Κανείς συνάδελφος δεν θα "εξαργυρώσει" οποιαδήποτε υπηρεσιακή θέση βάζοντας την υπογραφή του για την απόλυση συναδέλφων του. Δεν θα επιτρέψουμε να επιβληθεί ο κανιβαλισμός που η κυβέρνηση θέλει να προωθήσει στις Δημόσιες Υπηρεσίες. Συνένοχους στο έγκλημα δεν θα μας έχουν.

»Με τον αγώνα μας απαιτούμε:

ΟΧΙ στην αξιολόγηση –λαιμητόμο.

ΟΧΙ στις διαθεσιμότητες – απολύσεις.

ΟΧΙ στις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Δημόσια και κοινωνικά αγαθά για όλους τους πολίτες.

Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

Τέλος στη διαδικασία επανελέγχου της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου σε αορίστου χρόνου.

Να επιστραφούν τα κλεμμένα αποθεματικά των Ταμείων.

ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, των λιμανιών, των αιγιαλών και γενικότερα της δημόσιας περιουσίας.

ΟΧΙ στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

Ένα συγκινητικό περιστατικό μας περιγράφει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ένας Ρωμαίος αξιωματικός ήρθε να παρακαλέσει τον Χριστό να θεραπεύσει τον δούλο του που ήταν παράλυτος. Κάνουν συγκλονιστική εντύπωση τα λόγια του εκατόνταρχου, όταν ο Κύριος του λέει ότι θα πάει στο σπίτι του: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο και θα γιατρευτεί ο δούλος μου».

Να το πρώτο βήμα της λυτρώσεως: η συναίσθηση της αναξιότητας, το ξεγύμνωμα του εαυτού μας από όλα τα οχυρά που χτίζουμε συνήθως για να σταθούμε με πολλές αξιώσεις μέσα στην ζωή, να δείξουμε στους άλλους την δύναμή μας, να πείσουμε και εμάς για την υπεροχή μας. 

Και όλα αυτά τα οχυρά όχι μόνο μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά απ’ ὅτι είμαστε στην πραγματικότητα, αλλά εμποδίζουν την πραγματική επικοινωνία μας με τον Θεό και τους ανθρώπους.  Δημιουργούν αυταπάτες που αποβαίνουν πολλές φορές ολέθριες. 

Το δεύτερο βήμα είναι η μεγάλη πίστη του εκατόνταρχου, που προκαλεί το θαυμασμό του Χριστού, ο οποίος λέει ότι «θα έρθουν πολλοί από την ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι». Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σκληρή αλλά και κατηγορηματική και δεν απευθύνεται μόνο στους ισραηλίτες αλλά και σε κάθε χριστιανό που έχει την ψευδή βεβαιότητα της πνευματικής αυτάρκειας.

Είναι τρομερή η αντιστροφή των πραγμάτων, την οποία προαναγγέλει το Ευαγγέλιο με τους παραπάνω λόγους του Κυρίου. Είναι τραγικό να ζουν πολλοί χριστιανοί με την αυτάρεσκη βεβαιότητα της πνευματικής αυτάρκειας του τέλειου πνευματικού ανθρώπου, να κρίνουν τους άλλους, να περιγράφουν τις μελλοντικές τιμωρίες των αμαρτωλών και συγχρόνως να λησμονούν ότι όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται κάτω από την κρίση του Θεού και, το σπουδαιότερο, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη της λυτρώσεως που προσφέρει η αγάπη του Θεού. 

Οι αμαρτωλοί που συναισθάνονται τη γύμνια τους δέχονται την σωστική χάρη του Θεού πολύ πιο εύκολα από τους ευσεβείς που δημιούργησαν τείχος ανάμεσα στον εαυτό τους και την πραγματικότητα.

Η συζήτηση του Χριστού με τον Εκατόνταρχο είναι αποκαλυπτική για όλους τους Χριστιανούς κάθε εποχής, όχι μόνο εξ αφορμής της προειδοποιητικής σημασίας που έχουν τα λόγια Του, αλλά και για την υποδειγματική αυτοσυναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η ομολογία του ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ιουλιανές σκέψεις

Καλό μήνα! Ο Ιούλιος μπήκε μόλις και μας υπόσχεται όμορφες καλοκαιρινές στιγμές ή τουλάχιστον έτσι ονειρευόμαστε. Δόξα τω Θεώ διανύουμε την καρδιά του καλοκαιριού και μακάρι να μας δοθεί η ευκαιρία να ζήσουμε κάτι όμορφο που να έχει την μαγεία του κοραλλιού, τον ήχο της θάλασσας, τη γεύση του παγωτού, την αφή της άμμου, την μυρωδιά της αλμύρας, το μπλε του ουρανού, το άγγιγμα από το δροσερό βραδινό αεράκι.

Για την ώρα όλα αυτά παραμένουν απλώς σκέψεις. Οφείλω να ομολογήσω πως η καθημερινότητα της δουλειάς με ξεπερνάει και πολλές φορές ξεχνάω πως το ημερολόγιο δείχνει καταμεσής της θερμότερης εποχής. Δηλαδή αν δεν φορούσα καλοκαιρινά ρούχα και δεν είχε ζέστη την μέρα και δεν άκουγα τα τζιτζίκια το βράδυ θα νόμιζα πως έχουμε άλλο μήνα.

Το ευχάριστο είναι πως έχουμε ένα μεροκάματο, έστω και προσωρινό. Σε δύο εβδομάδες θα κλείσω δύο μήνες στη δουλειά και έχω άλλους τρεις. Η μεγάλη είδηση είναι βέβαια πως τελείωσα τις σπουδές μου στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και παίρνω το πτυχίο. Η ορκωμοσία θα γίνει προς το Δεκέμβρη.

Επισήμως είμαι ανθρωπολόγος-πολιτισμολόγος και ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει πως μετά από επτά χρόνια κόπων, θυσιών, αγωνιών, προσπαθειών είμαι πτυχιούχος!!! Χαίρομαι που ένας στόχος μου επετεύχθη και εύχομαι να μου χρησιμεύσει αυτό το πτυχίο από εδώ και στο εξής και να μην γίνει πραγματικότητα το τραγούδι του Μακεδόνα: «Πάρτο Λίζα και κάντο κορνίζα και βάλτο στην μπρίζα να κάνεις σουξέ».

Στα καλύτερα που έρχονται! Για όλους μας!