Ημερολόγιο ανέργων

Από το http://imerologioanergou.gr αλίευσα ιστορίες ανέργων για να δούμε εμείς οι άνεργοι πως δεν είμαστε μόνοι μας. Θετικές και αρνητικές σκέψεις, ρεαλιστικές, χαρμόσυνες.

Δυο χρόνια... διακοπές

Σήμερα συμπληρώνονται δυο χρόνια από τη μέρα που σταμάτησα να δουλεύω.

Αρχές Αυγούστου 2011. Μες στο κατακαλόκαιρο τότε δεν έκανε διαφορά, ένιωσα στην αρχή πως είχα ένα μήνα διακοπές. Από κεκτημένη ταχύτητα έφυγα λίγες μέρες, και το υπόλοιπο του μήνα το πέρασα αναδιοργανώνοντας αισιόδοξα τις σκέψεις μου και προετοιμάζοντας την αναζήτηση εργασίας.

Μάταιος κόπος. Δυο χρόνια τώρα παραμένω άνεργη, χωρίς επίδομα πλέον και χωρίς καμία ελπίδα. Τέλειωσαν πριν από λίγο καιρό και οι οικονομίες που είχα στην άκρη, άρχισαν να παλιώνουν ρούχα και παπούτσια, να μένουν απλήρωτοι λογαριασμοί και σιγά σιγά με εγκατέλειψε και η αισιοδοξία.

Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξε εντελώς ο τρόπος ζωής μου.

Αυτό τον Αύγουστο, του 2013, αναδιοργανώνομαι πάλι και προετοιμάζομαι. Όχι για αναζήτηση εργασίας, αλλά για τρόπους επιβίωσης από Σεπτέμβρη.

Δυο χρόνια φτάνουν τελικά για ν' αλλάξουν ολόκληρη ζωή...

Αντωνία

Η πιο ευτυχισμένη μέρα

Σήμερα νομίζω είναι η καλύτερη και η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου!!!

Μετά από πολλή στενοχώρια και εμπόδια, αφού έπιασα πάτο δυο χρόνια άνεργη και δεν είχα ούτε τα βασικά, με προσέλαβαν σε μια πολύ καλή ιδιωτική κλινική, και μάλιστα η δουλειά είναι πάνω σ' αυτό που έχω σπουδάσει...

Όταν μου το ανακοίνωσαν ξέσπασα σε τέτοια κλάματα, κι ακόμα και τώρα έτοιμη είμαι να με πιάσουν πάλι τα ζουμιά!

Διάβαζα τις ιστορίες σας σχεδόν καθημερινά κι έπαιρνα κουράγιο. Θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχηθώ σε όλους σας πολύ σύντομα να είστε στη θέση που είμαι εγώ σήμερα!

Κουράγιο και μην το βάζετε κάτω, ότι και να γίνει, κάποια στιγμή συμβαίνει το θαύμα!

Αλεξάνδρα , 25 χρ.

Άντε γεια!

Σε τρεις μέρες φεύγω για το πατρικό μου.

Μαζεύω φραγκοδίφραγκα για το εισιτήριο, τα ρούχα τα καλοκαιρινά, απομεινάρια μιας άλλης εποχής και όσο κουράγιο μου έχει απομείνει...

Κλειδώνω το σπίτι με 4 μηνιάτικα χρωστούμενα, με κομμένο το τηλέφωνο (το Ίντερνετ δεν το έχουν κόψει ακόμα, αλλά κι αυτό απλήρωτο είναι), με τη ΔΕΗ να μου στέλνει απειλητικές υπενθυμίσεις, τους λογαριασμούς της κάρτας στο κόκκινο εδώ και καιρό και φεύγω.

Επιστρέφω το Σεπτέμβρη και ελπίζω σε ένα μήνα ηρεμίας στο οικογενειακό περιβάλλον του χωριού. Ευτυχώς που υπάρχει ακόμα η αγροτική σύνταξη της μάνας μου.

Χαμογελάω ακόμα και στον ύπνο μου όταν σκέφτομαι τις μέρες που με περιμένουν...

Θέλω να ξαναγίνω εκείνο το ανέμελο πιτσιρίκι που πριν από 30 χρόνια ζούσε ευτυχισμένο. Θέλω να το ξαναζήσω, έστω και για ένα μήνα.

Ο Σεπτέμβρης μου φαίνεται τόσο μακριά...

Ema , 39 χρ.

Η εποχή της υπαίθρου

Διαβάζω το ημερολόγιο σχεδόν από την πρώτη μέρα που βγήκε στον αέρα. Πολλές ιστορίες είναι συγκλονιστικές. Και πολλές...νηστικές σκέτο!

Ένα συμπέρασμα που βγάζω διαβάζοντας τις ιστορίες είναι ότι οι περισσότεροι άνεργοι μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Προφανώς οι περισσότεροι στην Αθήνα. Πολύ δύσκολα τα πράγματα στο μεγάλο χωριό: Δεν υπάρχει χώμα, δεν υπάρχει ευκαιρία να φυτέψεις για να φας. Δεν υπάρχει θάλασσα, δεν μπορείς να ψαρέψεις για να φας. Αέρας υπάρχει, αν και βρώμικος, αλλά αέρα όσο και να φας δεν χορταίνεις.

Γι΄ αυτό όσοι έχετε κανά μέτρο γης ανά την περιφέρεια, μην το σκέφτεστε και πολύ. Κάντε την και καλλιεργείστε το. Είναι αλλιώς στην επαρχία.

Εγώ με την οικογένεια έφυγα πριν δύο χρόνια και βρήκα την υγειά μου. Γύρισα στα πάτρια εδάφη και η ποιότητα ζωής ανεβαίνει συνεχώς από τότε. Μπορεί να μην έχουμε περισσότερα λεφτά εδώ, αλλά χρειαζόμαστε λιγότερα για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Αφήστε που πολλά πράγματα, που μέχρι να έρθουμε τα αγοράζαμε, τώρα τα παράγουμε.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και οι άνθρωποι εδώ που μιλάνε μεταξύ τους, γνωρίζονται και πολλοί αλληλοστηρίζονται. Πηγαίνεις στο κτήμα του γείτονα κάνεις κάποιο μεροκάματο, μετά σε κάποιον άλλον, όλο κάτι υπάρχει.

Αν έχετε την ευκαιρία και τις προϋποθέσεις, φύγετε από την πρωτεύουσα. Αν μπορείτε,  δημιουργείστε τις προϋποθέσεις. Ξέρετε πόσα παρατημένα κτήματα υπάρχουν; Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα. Ξέρετε πόσοι καρποί πέφτουν στο έδαφος αμάζευτοι; Είναι κρίμα, ειδικά τέτοιες εποχές. Και είναι κι εξοργιστικό Γι΄ αυτό σας λέω, ελάτε!!!

Μηνάς , 37 χρ.

Για τρίτη φορά άνεργος

Ξανά πάλι άνεργος. Τρίτη φορά. Τελεία.

Γιώργος – Ξάνθη

Κάπου υπάρχει μια δουλειά

Η ανεργία μάλλον δεν ταιριάζει σε όλους τους τύπους ανθρώπων. Είναι μερικοί τύποι που νομίζεις ότι δεν θα ξεμείνουν ποτέ από δουλειά. Ότι και να συμβαίνει, κάπου θα ξετρυπώσουν ένα μεροκάματο. Είτε γκαρσονιλίκι είναι αυτό, είτε χαμαλίκι, είτε αγροτιλίκι κάτι θα βρίσκουν πάντα να κάνουν.

Ένας απ' αυτούς είμαι κι εγώ. Δύσκολα θα μείνω για πολύ καιρό χωρίς μεροκάματο. Δεν την μπορώ, δεν την αντέχω την ανεργία. Ποτέ μου δεν την άντεχα. Από φοιτητής θυμάμαι όλο κάτι θα σκάρωνα κι ένα μεροκάματο θα το είχα. Άλλοτε αξιοπρεπές, άλλοτε του δρόμου, άλλοτε του τρόμου. Θα το είχα όμως.

Τα καλοκαίρια στα νησιά και την επαρχία τα πράγματα ήσαν εύκολα. Παραμένουν πιο εύκολα από τα μεγάλα αστικά κέντρα, ακόμα και τώρα που οι δουλειές είναι δυσεύρετες. Ακόμα και σήμερα, μ' αυτή την κρίση, τους καλοκαιρινούς μήνες κάτι κινείται στα τουριστικά και στα αγροτικά μέρη.

Στην Αθήνα η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα έχουν δυσκολέψει γι΄ αυτούς που δεν έχουν δουλειά. Όμως, σίγουρα υπάρχουν μεροκάματα κάπου. Αν ήμουν ακόμα εκεί, σίγουρα  θα τα ανακάλυπτα. Κι εσύ συνάδελφε και συναδέλφισσα μπορείς να τα βρεις. Μη σε παίρνει από κάτω. Κάπου υπάρχει κάτι και για σένα...

Νίκος , 48 χρ.

Άπορος με απορίες

Εκτός του ότι είμαι άπορος, έχω και πολλές απορίες. Ίσως γι΄ αυτό να είμαι και άπορος, ποιος ξέρει;.

Ξεκινάω: Οι άνεργοι έχουμε ψυχή; Κι αν έχουμε, γιατί δεν αντιδρούμε; Πόσο πιο χαμηλά πρέπει να πέσουμε για να αντιδράσουμε; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε; Πρέπει να τα έχουν πουλήσει όλα για να τους ξαποστείλουμε; Όταν ακούω τους πολιτικούς να μιλάνε για την ανεργία λες και πρόκειται για κάτι άυλο και άψυχο  τρελαίνομαι. Μόλις το ξανασκέφτομαι, μου ξαναγεννιέται η απορία. Οι άνεργοι έχουμε ψυχή;

Τι δούλεμα είναι αυτό που τρώμε, βρε παιδιά; Πολύ δούλεμα κι από παντού. Από δεξιά, από το κέντρο αλλά κι απ' αριστερά. Μας έχουν περικυκλώσει και μας δουλεύουν. Μπορείτε να μου πείτε ποιος από τους ηγέτες των σημερινών κομμάτων της βουλής λέει κάτι για μας που δεν είναι δούλεμα; Υπάρχει κάτι που δεν έχω αντιληφθεί;

Να κι άλλη μία απορία. Οι άνεργοι έχουμε μυαλό; Μπορούν να αντιληφθούμε το δούλεμα; Κι αν έχουμε μυαλό γιατί ανεχόμαστε να μας δουλεύουν;

Πάνος , 47 χρ.

Ο εγωισμός μεγαλύτερος από την ανεργία

Ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι. Γραμμένοι στα κιτάπια του ΟΑΕΔ. Μπορεί να ναι και περισσότεροι και κάθε μέρα αυξάνονται. Όποιος εργάζεται δεν μπορεί να καταλάβει το μαρτύριο αυτό εκτός και αν πέρασε από αυτό το κατώφλι. Για πρώτη φορά έμεινα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς δουλειά. Πέμπτη έφευγα από έναν χώρο εργασίας και Παρασκευή ήμουν σε έναν καινούργιο. Γιατί με ζητούσαν. Γιατί τότε υπήρχε χρήμα στα ΜΜΕ. Γιατί είμαι εργατική. Γιατί ήμουν τυχερή. Όλα τα θετικά θα σας πω. Τώρα που δεν έχω ομολογώ πως θυμώνω. Στην αρχή είπα θα ξεκουραστώ μετά είπα θα βρω δουλειά, βρήκα μια για λίγες μέρες έφυγα για έναν σοβαρό λόγο και τελικά τώρα πάλι αναζητώ. Κοντεύω να σβήσω τα δύο κεριά απραξίας.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από το συνάνθρωπο να βοηθήσει. Να πει ότι κάπου ζητάνε δουλειά, να μιλήσει σε άλλους, να πιάσει κάποιον γνωστό του. Τι γίνεται; Πού υπάρχουν δουλειές για να μου τις βρούνε; Είναι ένα ερώτημα. Έστω ένα ενδιαφέρον κάποιος να δείξει. Νιώθω λες και είμαι σε ένα μέρος και φωνάζω και δεν με ακούνε. Εύκολο θα μου πεις να ρίχνεις τις ευθύνες αλλού. Αλλά συγγνώμη ζούμε σε μια κοινωνία, σε μια κοινότητα, ζούμε με κόσμο. Σε ένα μοναστήρι πας και καταλαβαίνεις πως σε αγκαλιάζει η ύπαρξη των μοναχών.

Νιώθω πως ο καθένας μας κοιτάζει τον εαυτούλη του, το τομαράκι του και αυτό μου τη δίνει. Δεν το λέω μόνο για τους άλλους. Το νιώθω και για μένα. Ας με κρίνουν όσοι με ξέρουν για το τι κάνω και τι δεν κάνω. Βλέπω όμως πως ο καθένας είναι μόνος του και αυτό με τρομάζει περισσότερο από την ανεργία.

Μουσικό ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη

Μην χάσετε σήμερα Δευτέρα 5 Αυγούστου & ώρα 21.30 στο Λαογραφικό & Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης- στην αυλή με τα Χαμάμ την τελευταία συναυλία του Φεστιβάλ

«Πολυπολιτισμική Κωνσταντινούπολη των αρχών του 20^ου αιώνα»

με το μουσικό σύνολο Maye

Συναυλία που φέρει ως αφορμή της το ενδιαφέρον πολυεθνοτικό-πολυπολιτισμικό προφίλ της Κωνσταντινούπολης, καθώς αυτό αποτελεί το πλέον κρίσιμο χαρακτηριστικό στην διαμόρφωση της αστικής μουσικής δημιουργίας των αρχών του 20^ού αιώνα. Γι αυτόν το λόγο το ρεπερτόριο έχει αντληθεί από συνθέτες που εκπροσωπούν τις ποικίλες εθνοτικές ομάδες και θρησκευτικές κοινότητες που συγκροτούν το αστικό Οθωμανικό περιβάλλον κατά την συγκεκριμένη περίοδο. Έτσι, θα αποδοθούν έργα τούρκων-μουσουλμάνων συνθετών, καθώς και ρωμηών, αρμενίων και εβραίων, συνθεμένα σε διάφορες φόρμες της Οθωμανικής μουσικής φιλολογίας, όπως είναι εκείνες των Peşrev, Saz Semaîsi, Şarkı και Oyun havası.  

  * Είσοδος στη συναυλία 5€ οικονομική ενίσχυση του Λαογραφικού & Ιστορικού Μουσείου Ξάνθης

* Το μουσικό σύνολο Maye  (Η λέξη Maye (Μαγιέ) είναι περσικής προέλευσης και  χρησιμοποιείται από Πέρσες, Τούρκους, Άραβες και  Έλληνες, σημαίνει δε την «μαγιά»-βάση από την οποία κάτι ξεκινά να αναπτύσσεται.)είναι ένα ανοιχτό εργαστήριο έρευνας, μελέτης και ερμηνείας λόγιων και λαϊκών μουσικών ιδιωμάτων της βορειοανατολικής Μεσογείου και της εγγύς και μέσης Ανατολής. Μέλη του εργαστηρίου είναι οι Μάρκος Σκούλιος, Νίκος Ανδρίκος, Ευγένιος Βούλγαρης, Γιώργος Ψάλτης, Δημήτρης Παναγούλιας και Σεργιος Βούλγαρης. Χρησιμοποιώντας αυθεντικά  όργανα από τις περιοχές αυτές όπως το Νέι, το Γυαϊλί ταμπούρ, το Βιολί, το Ούτι, η Πολίτικη λύρα, το Πολίτικο Λαούτο, το Σάζι, το αραβικό Μπουζούκ, το Τάρ, το Ντοτάρ, το Ραμπάμπ, η Νταρμπούκα, το Τομπάκ, το Μπεντίρ, το Ντάφ, και το Ρέκ και μέσα από μια σύγχρονη ερμηνευτική προσέγγιση που ταυτόχρονα σέβεται τις υφολογικές ιδιαιτερότητες του κάθε ιδιώματος, το σύνολο Maye αποσκοπεί στην ανάδειξη της συνάφειας των ρεπερτορίων αυτών και στην αναπαράσταση μιας περιήγησης στο χώρο της ανατολικής μουσικής.

Σχετικά με το 5^ο Φεστιβάλ Λόγιας Ανατολικής Μουσικής ;  www.fex.org.gr

Πληροφορίες:

Υπεύθυνος – συντονιστής Φεστιβάλ: Γιάννης Κατσούλης

Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης /  Λαογραφικό & Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης

Αντίκα 7   67100 Ξάνθη Τηλ. 25410 25421  - 6937120986  Email: fexanthis@gmail.com     www.fex.org.gr

"Πεινάω για την αγάπη σου"

Πρωί Δευτέρας, αρχή εβδομάδας. Πήγα στο μπαξέ για το καθιερωμένο πότισμα. Παραπονιόμουν για αυτά που μου δεν μου συμβαίνουν. Για αυτά που δεν μου δίνει ο Θεός και αναρωτιέμαι γιατί. Σαν μυξιάρικο έκανα φλας μπακ σε όσα μου πήρε, ξεχνώντας τι μου δίνει καθημερινά. Και είμαι σίγουρη πως στο τέλος της ζωής μου η ταινία που θα μου προβάλλει θα δείξει πολλές δωρεές που δεν τις βλέπω από πείσμα, από βλακεία, από αχαριστία, από κακία, από κάθε τι αρνητικό που βάζω και κόβει τη σχέση μου μαζί Του.

Μόλις άνοιξα την πόρτα να φύγω, ήρθαν δύο κορίτσια. Ήταν δεν ήταν έξι χρόνων. Η Φατμέ και η Αϊσέ. «Πεινάμε κυρία» μου είπαν… Εκεί διαλύθηκαν όλα μέσα μου. Όλες οι απαιτήσεις μου από το Θεό πήγαν στον αγύριστο. Είχα μπροστά μου τέσσερα μάτια που ζητούσαν το βασικότερο. Να φάνε. Εκεί κατάλαβα πόσο άδικη είμαι. Ξεχνάω πως υπάρχουν συνάνθρωποι μου που δεν έχουν ούτε φαγητό...

Ήταν δύο κορίτσια που θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου. Είναι παιδιά μου. Είναι παιδιά μας. Σκέφτηκα όμως ότι ενδεχομένως να υπάρχει εκμετάλλευση και τα παρακάλεσα να φάνε ότι τους έδωσα ή να τα δώσουν κάπου αλλού και να μην τα πετάξουν. «Είμαστε πεινασμένες κυρία», μου επανέλαβαν. Πήγαν πιο πέρα και σε ένα στενό δρόμο όπου στριμώχνονται αμάξια και έτρωγαν. Φοβήθηκα μην τις πατήσει αμάξι και τις φώναξα να ναι πάντα όρθιες και να φαίνονται. Εκεί συνειδητοποίησα πως τις βλέπει ο Θεός και η Παναγία.

Δεν ντράπηκαν να βγούνε μέσα στο λιοπύρι και να πούνε: «Πεινάω». Γιατί η ανάγκη τις έριξε; Οι γονείς τους; Ποιος ξέρει; Για εμένα αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Παραπονιέμαι για ποιο πράγμα; Από ποιον ζητάω το λόγο; Ποιον κατηγορώ; Εκείνον που δεν είχε καμιά αμαρτία και είπε: «Εγώ τις πληρώνω όλες».

Αχ βρε Χριστέ μου ποτέ δεν θα μάθω να αγαπάω…

«Και εγώ Θεέ μου πεινάω για την αγάπη σου»…

Απώλεια βάρους μετά τον τοκετό

Η Σουζάνα Ριζγκάλα διατροφολόγος- διαιτολόγος ενημερώνει:

Σύμφωνα με τις στατιστικές, μετά τον τοκετό ο μέσος όρος απώλειας βάρους είναι 4,5 κιλά, δηλαδή το βάρος του μωρού συν τον πλακούντα και το αμνιακό υγρό.

Όμως, πολλές είναι οι γυναίκες που δεν «βλέπουν»  αυτή η απώλεια κιλών, γιατί στο μεταξύ ο οργανισμός τους προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε άλλες νέες γι’ αυτόν λειτουργίες. Μια πραγματική απώλεια βάρους θα πρέπει να αρχίσετε να παρατηρείτε μετά τον πρώτο μήνα.

Κι αυτό γιατί μία γυναίκα που λαμβάνει ορό μετά τον τοκετό (όπως οι γυναίκες που γεννούν με καισαρική), είναι πιθανό να αυξήσει το βάρος της κατά 2 κιλά, ενώ και η αύξηση των μαστών όταν κατεβάζουν γάλα μπορεί να επιφέρει μία πρόσκαιρη αύξηση της τάξης των 2 κιλών επίσης!

Έτσι  η κατακράτηση υγρών από τη χορήγηση του ορού θα διαρκέσει μέχρι και μία εβδομάδα, ενώ η υπεραιμία στο μαστό περίπου δύο εβδομάδες.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε το γεγονός ότι η μήτρα θα χρειαστεί περίπου έξι εβδομάδες για να έρθει στο φυσιολογικό της μέγεθος, αντιλαμβάνεστε10 ότι δεν πρέπει να περιμένετε μεγάλες αλλαγές τον πρώτο μήνα σε ότι αφορά στην εμφάνιση του σώματός σας.

Ο θηλασμός βοηθάει στη μείωση του βάρους, αφού δημιουργεί περισσότερες καύσεις στον οργανισμό σας βοηθώντας σας στην απώλεια κιλών, εφόσον προσέχετε τη διατροφή σας. Παράλληλα, συντελεί στην επιστροφή της μήτρας σας στο κανονικό της μέγεθος.

Αν ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα υγιεινής διατροφής, σε συνδυασμό με μέτρια άσκηση τότε μία απώλεια 1-2 κιλών την εβδομάδα θα σας επαναφέρει στην αρχική σας φόρμα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η αλήθεια είναι για κάποιες γυναίκες το να χάσουν κιλά μετά την εγκυμοσύνη είναι πιο δύσκολο από ότι για κάποιες άλλες και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μετά την εγκυμοσύνη, η διάρκεια του ύπνου μειώνεται πολύ και αυτό σύμφωνα με  πρόσφατες έρευνες δυσχεραίνει την απώλεια βάρους. Μελέτη που έγινε μεταξύ 940 γυναικών και δημοσιεύτηκε στην Αμερικανική επιθεώρηση επιδημιολογίας, έδειξε ότι για τις γυναίκες που κοιμόντουσαν 5 ώρες ή λιγότερο τη νύχτα για τους πρώτους 6 μήνες μετά τον τοκετό, ήταν πολύ δύσκολο να επιστρέψουν στα κιλά που είχαν προ εγκυμοσύνης. Η έλλειψη ύπνου σχετίζεται με διαταραχή των επιπέδων λεπτίνης και γκρελίνης, που παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην απώλεια βάρους.

Επίσης η ορμόνη προλακτίνη (η οποία σηματοδοτεί την ανάπτυξη του αδένα του μαστού και την παραγωγή γάλακτος) βρίσκεται σε πολύ ανεβασμένα επίπεδα. Οι μελέτες υποδεικνύουν ότι η υπερπρολακτιναιμία μπλοκάρει το μεταβολικό ρολόι και δεν ευνοεί καθόλου τον έλεγχο της όρεξης.      

Βιβλιογραφία: 10 Xenos. K. M.Sc. in Nutritional Medicine - University of Surrey

Η σχέση μας με την Παναγία και το Θεό

Σε 12 μέρες θα γιορτάσουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, της Μητέρας του Θεού μας. Αυτό το διάστημα πηγαίνουμε στις Παρακλήσεις στις Εκκλησιές, νηστεύουμε και έχουμε στραμμένο το βλέμμα στην Παναγία μας, όσο μπορούμε, όσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει το φιλόστοργο χάδι της Γυναίκας που δέχθηκε να έχει στα σπλάχνα της τον Κύριο, δίχως να φέρει αντίρρηση στο πρώτο άκουσμα της ευχάριστης είδησης, αλλά ούτε και την αμφισβήτησε.

Έκανε υπακοή στο θέλημα του Θεού και έτσι άνοιξε ο δρόμος της Σωτηρίας μας. Στο Ευαγγέλιο παρουσιάζεται να σιωπά πέρα από το Γάμο της Κανά, όπου ζητάει την παρέμβαση του Υιού Της, πριν τελειώσει το κρασί. Όσα θέλει να πει τα κάνει προσευχή, όπως και πάντα από μικρή είχε διαρκώς το λογισμό Της στο Θεό. Ποιος να πιστέψει όλα αυτά; Αποτελούν σκάνδαλο για έναν που δεν διανοείται να υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας λέει πως όταν ο Θεός είπε πως δημιούργησε τον άνθρωπο «Λίαν καλώς» είχε σκεφτεί την Παναγία.

Ό,τι και να πω για τη Μητέρα του Θεού θα είναι λίγο. Δεν χωράει σε λέξεις. Είναι η Μητέρα όλων μας. Η μεσίτρια μας στο Θεό όταν παραδώσουμε την ψυχή μας. Στο τέλος των παρακλήσεων ψάλλουμε αυτούς τους υπέροχους ύμνους:

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατε μου το σώμα και συ,  Υιέ και Θεέ μου, παράλαβε μου το πνεύμα.

Ο γλυκασμός των αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, Χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων.

Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεό, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε και δωδεκάτειχε πόλεις, ηλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα του Βασιλέως, ακατανόητον θαύμα πως γαλουχείς τον Δεσπότην».

Τόσο όμορφα λόγια που κρύβουν μέσα τους μεγαλείο. Αυτή η αδύναμη καρδιά μας πόσο θέλει να ξεδιψάει με την παρουσία Της. Την κάθε ελπίδα μας εναποθέτουμε στη Χάρη Της. Γιατί είναι Μάνα και αγαπάει τα παιδιά Της. Δεν θέλει να τα βλέπει να υποφέρουν. Τα δικά Της δάκρυα θα μας σώσουν.

Σύμφωνα με την παράδοση, μια φορά ο Χριστός είχε πει στον Άγιο Πέτρο πως έβλεπε τον Παράδεισο γεμάτο σε σημείο που να αναρωτιέται πως γίνεται αυτό. Ενώ η κόλαση άρχισε να αδειάζει. Τότε ο Άγιος πήγε το βράδυ να δει τι συμβαίνει και πρόσεξε πως η Παναγία έβαζε σκοινί και τραβούσε τους ανθρώπους. Την άλλη μέρα είπε στον Κύριο: «Ρωτήστε τη Μητέρα σας. Αυτή ξέρει».

Γι’ αυτό κάθε μέρα καλό είναι να λέμε τους Χαιρετισμούς στην Παναγία για να Της θυμίζουμε την παρουσία μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως όταν προσευχόμαστε λέμε «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς». Παρακαλεί συνεχώς τον Χριστό μας να μας ελεεί όποιοι και αν είμαστε, ό,τι και αν κάνουμε.

Την βλέπουμε ως Μάνα όποια ηλικία και αν έχουμε. Γιατί πάντα έχουμε ανάγκη να νιώθουμε την παραμυθία Της, αυτήν την γλύκα στην ψυχή. Όταν νιώσεις πως έχεις μέσα σου αρνητικά συναισθήματα δοκίμασε να ζητήσεις τη βοήθεια Της και θα θυμηθείς αυτά τα λόγια. Μην σκεφτείς τίποτα, άκου μόνο την καρδιά σου και θα σου δώσει την πληροφορία η Παναγία και θα σου φύγει ο φόβος, η αγωνία και ότι άσχημο σε βασανίζει.

Όλα βασίζονται στη σχέση μας με το Θεό, με την Παναγία, με τους Αγίους. Έτσι θα αρχίσουμε να έχουμε σχέσεις με τον εαυτό μας, με τον πλησίον, με τα ζώα, με τη φύση, με όλη την πλάση. Όσο ευτυχισμένοι και αν είμαστε, να έχουμε υλικά αγαθά, οικογένεια, ανέσεις, να κάνουμε ότι μας ευχαριστεί, ποτέ δεν θα νιώσουμε την πληρότητα που προσφέρει η σχέση με το Θεό.

Για να το καταλάβει κάποιος πρέπει να δει ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα ή έχουν λίγα ή είναι κακότυχοι για οποιονδήποτε λόγο -σύμφωνα με τα κλισέ των ανθρώπων- και όμως έχουν ένα τεράστιο χαμόγελο και λάμπουν από χαρά, γιατί επιδιώκουν αυτήν την σχέση. Αυτοί που πασχίζουν να καλύψουν οι υπόλοιποι με ψευτιές και είδωλα, που αδειάζουν αντί να γεμίζουν την ψυχή.

Η ζωή δεν σταματάει εδώ, έχει συνέχεια και είναι στην αιωνιότητα. Η συντροφιά μας θα ναι πάντοτε ο Θεός. Αυτός ο Ξένος αλλά και τόσο Αγαπημένος. Δεν χωράει στο μυαλό μας και αν γίνει ποτέ αυτό θα το χάσουμε. Τόση Αγάπη δεν υπάρχει στους Ανθρώπους. Μην ψάχνεις να τη βρεις εκεί. Αυτός σου τη δίνει και στη χαρίζει μέσα από τα δημιουργήματα Του και τις δωρεές Του.

Ότι καλό, δικό Του,

ότι όμορφο, δικό Του.

Δεν δίνει απλώς Αγάπη, είναι η Αγάπη,

δεν δίνει απλώς το αγαθό, είναι το Αγαθό…

Καλή Παναγιά! 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Η αισιοδοξία του Χριστιανικού μηνύματος»

Στο αυριανό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός απευθύνεται στον παράλυτο της Καπερναούμ λέγοντας: «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Στην περικοπή αυτή γινόμαστε μάρτυρες μιας φαινομενικά παράδοξης σκηνής για τη λογική του σημερινού ανθρώπου. Από τη μια μεριά ο σωματικά ασθενής ζητά γιατρειά και από την άλλη ο Χριστός του προσφέρει απαλλαγή από τις αμαρτίες.  

Ο Χριστός δεν πολέμησε μόνο την αρρώστια της ψυχής, αντιμετώπισε και την αρρώστια του σώματος.  «Καί περιῆγεν ὅλην τήν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς...θεραπεύων πᾶσαν νόσον».  Από την εποχή εκείνη, μέχρι σήμερα η αρρώστια δεν σταμάτησε, ούτε η φθοροποιός επίδραση της στο ανθρώπινο σώμα.

Ο λόγος του Χριστού μέσα και από αυτή την περικοπή μας παρουσιάζει μια βαθιά σύλληψη της τραγικότητας του σημερινού ανθρώπου. Ανατέμνει την πνευματική και ψυχική κατάστασή του, τα δεσμά του, την αγωνία του, την απελπισία του και βρίσκει την αμαρτία ως το κέντρο των δεινών του. Όμως δεν εκλαμβάνει την αμαρτία ως μία απλή παράβαση της εντολής του Θεού, αλλά ως μία υπαρξιακή τοποθέτηση απέναντι στο Θεό.

Όταν παραδίδεται κανείς στην χάρη του Θεού γαληνεύει, παίρνει νέα δύναμη για να υπομείνει και τις πιο δύσκολες διαδικασίες θεραπευτικής αγωγής με καρτερία κι ελπίδα. Η σύγχρονη ιατρική επιστήμη ιδιαίτερα υπολογίζει τον ψυχικό παράγοντα στην ίαση και επανειλημμένως έχει διαπιστώσει την «ανέλπιστη βελτίωση», που δεν σχετίζεται με καμιά θεραπευτική.

Αλλά το πιο αξιοπρόσεκτο είναι ότι η θερμή δέηση και πίστη των ανθρώπων έχει ευεργετικά αποτελέσματα όχι μόνο στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους· σ' αυτούς που αγαπούν. Όπως αναφέρει η ευαγγελική διήγηση στην περίπτωση του παραλυτικού, «ἰδών ὁ Ἰησοῦς τήν πίστη αὐτῶν», που οδήγησαν μπροστά Του με ευλάβεια τον άρρωστο, προχώρησε στη θεραπεία χωρίς καν συζήτηση με τον κατάκοιτο. Στην αρχή τον απήλλαξε από το ψυχικό άγχος της ένοχης και τελικά τον λύτρωσε και από τη σωματική παραλυσία, λέγοντάς του: «Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου».

Η αισιοδοξία του ευαγγελικού μηνύματος συνίσταται στο ότι είναι στραμμένο όχι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον, όχι στο κακό που κυριάρχησε μέσα στον κόσμο μέχρι τώρα, αλλά στη σωτηρία που προσφέρεται σαν καινούργια δυνατότητα.  Πιο πάνω από την ανθρώπινη επιστήμη στέκεται ο παντοδύναμος Θεός.  Αυτός μπορεί να «ἐγείρῃ ἄνθρωπον ἐκ κλίνης ὀδύνης αὐτοῦ»

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου

Τι είναι για μένα στυλ

Βλέπω πολλά blogs που αναφέρονται στη μόδα και είπα μέσα από φωτογραφίες που βρήκα από το Pinterest να σας δείξω για το τι σημαίνει για μένα στυλ, μόδα, αρχοντιά, γούστο, άποψη στο ντύσιμο, ομορφιά.
Σας δίνω και ιδέες...
Όπως θα προσέξετε έχω εμμονή στα καπέλα και στους φιόγκους.

Ένα από τα διαχρονικά σύμβολα της κομψότητας η ηθοποιός Όντρεϊ Χέϊμπορν. Τέτοιο καπέλο έχω περίπου με ένα μεγάλο κόκκινο φιόγκο.

Στις διακοπές δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο. Ένα καπέλο και ένα πουκάμισο να μας προστατεύουν από τον ήλιο.

Αυτό είναι για μένα το ιδανικό φόρεμα σε μια επίσημη περίσταση αλλά θα το προτιμούσα στο χρώμα: κόκκινο της φωτιάς.

Αυτό το στυλ το λατρεύω. Για το πρωί στη δουλειά (το καπέλο με την τσάντα σετ) έως το βράδυ για ποτό.

Ο φιόγκος σε μια ροζ φούστα δίνει την αίσθηση ενός γλυκίσματος ή δώρου. 

Μοιραία γυναίκα...  Το καπέλο με την πέρλα και το κόκκινο κραγιόν κάνουν τη διαφορά.

Άγιος ο Αύγουστος

Γράφει η Βίκυ Οικονομοπούλου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΜΟΥ

Οι πιο ήσυχες νύχτες. Οι πιο ζεστές. Συχνά αόρατες. Κάθε ώρα σου «πουλιέται» για τέταρτο και στον δικό σου ώμο όλο το εικοσιτετράωρο μου. «Μες στις ζεστές νύχτες του Αυγούστου, το φως στο δρόμο οπλίζεται και η ψυχή μου αδειάζει. Το σώμα μου ερεθίζεται, το σπίτι ξεθωριάζει...».  O φωταγωγός με την κυρία Μαρία να καθαρίζει ροδάκινο. Κουκούτσια από καρπούζι στα χείλη σου. Απλώνω τα ζουμιά μου στον ήλιο κι έπειτα πάλι στον ώμο σου. «Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε…». Πάνω απ’ το Αιγαίο, μάτια φυλακτό και δάκρυα της Παναγιάς. «Αύγουστος μήνας θα λέει η φωτογραφία». Η θάλασσα η αφροστολισμένη, τα χείλη σου. «Τα φιλιά του Αυγούστου, κάστρα γκρεμισμένα». Περπάτημα ελαφρύ. Εγώ μπροστά. Μπροστά κι εσύ. Πατούσες στ’ αρμυρίκια κι η άμμος μας, καυτή. Φωνές για «προστασία». Καίει πολύ το φώς και  –τι παράξενο– θεραπεύει τα εγκαύματα του χειμώνα. Ειδικά τη νύχτα. «Μέσα στ' Αυγούστου τη νυχτιά ο ουρανός, τ' αστέρια δίχτυ πλεγμένο με το φως του ανέμου περιστέρια». Νησιά κουκίδες στο χάρτη, σα κάπαρη.  Φεγγάρι - πόστερ να αγοράσεις.«Αυγουστιάτικο φεγγάρι κι άστρο θα ντυθώ και θα γείρω σε κλωνάρι ν' αποκοιμηθώ». Σταφύλι ρώγες στη γλώσσα μου, γραμμές πάνω στο μακό σου. «Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός, δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες. Λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός, θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός». «Εώα επιτολή» του Σείριου. Ανατολή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας. Δεκαπενταύγουστος. «Φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται και φέγγει από μέσα η φυλακή». Νηστεία, τα βράδια που δεν κοιμάσαι δίπλα μου. Γιορτές και πανηγύρια στο περπάτημά σου. «Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο, κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό, κι εσύ μου λες να ξεχαστώ, τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες». Το θαύμα –υπενθύμιση– σε εκείνα τα οδοφράγματα αναμονής. Μοιρογνωμόνιο το περπάτημά σου. Σε όλες τις γωνίες αγάπης. «Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί». Εδώ θα μένουμε ως το πρωί. Πάντα μεσολαβεί μία θάλασσα και ξυπνώ στα μέρη που όλο και «μεγαλώνει».

«Αργά τελειώνει ο Αύγουστος, φεύγει το καλοκαίρι». Διαβάζω τα άστρα. Βρίσκομαι στην άλλη άκρη αυτού του ουρανού. «Ήταν οι νύχτες μαγικές, οι βόλτες στις ακρογιαλιές και ‘συ να παίζεις με φωτιές, μ' ένα φεγγάρι αγκαλιά και με τ' Αυγούστου τα φιλιά». Παίζουμε – παιχνίδι – σημάδια – και ζάρια. Και ό,τι ποθώ, όλα να τα χάσω. «Γύρω γύρω το σκοτάδι,

κι είναι μήνας Αύγουστος». Σε περίμενα έναν Αύγουστο. Τώρα ο Αύγουστος έχει τ’ όνομα σου. Και κάθε μήνα βαφτίζω Αύγουστο. «Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ». Στη ζωή μου μέσα χάθηκα. Στο νησί που κολυμπάς. Θάλασσες και στεριές τα μεσημέρια μου. Κύκλοι οι νύχτες – ανοίγουνε – και με τα ‘σένα σμίγουνε. Σε σάκο που κρέμεται στην πλάτη μου, κουβαλάω τώρα τα νησιά μας. «Σαν Αύγουστος στην Αμοργό όταν σηκώνει αέρα». Από το υγρό στοιχείο, στην αιωνιότητα. Από το κύμα πιο ψηλά και το αλάτι να καίει τα δίχτυα της αμφιβολίας. «Αύγουστος, φώτα στην παραλία, τα πλοία φεύγουν για τα νησιά». Κι ο μήνας πάντα Αύγουστος...

Έγινε αναφορά στα τραγούδια του Αυγούστου:

Ζεστές νύχτες του Αυγούστου – Νένα Βενετσάνου | Στίχοι-Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Ο Αύγουστος – Ρένα Κουμιώτη | ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης | Μουσική: Λίνος Κόκοτος

Φθινόπωρο – Χαρούλα Αλεξίου | Στίχοι-μουσική: Χαρούλα Αλεξίου

Τα φιλιά του Αυγούστου – Βασίλης Καζούλης | Στίχοι-Μουσική: Καζούλης Βασίλης

Αύγουστος – Ορφέας Περίδης | Στίχοι-Μουσική: Ορφέας Περίδης

Αύγουστος – Πόπη Αστεριάδη | Στίχοι: Παπαδόπουλος Λευτέρης | Μουσική: Κουμπής Βασίλης

Άγιος ο έρωτας – Γιώργος Ανδρέου | Ποίηση: Διονύσης Καρατζάς | Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Αύγουστος – Νίκος Παπάζογλου | Στίχοι-Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Αύγουστος – Έλλη Πασπαλά | Στίχοι: Ελένη Ζιώγα | Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Ανθρώπων έργα – Άλκηστις Πρωτοψάλτη | Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου | Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Καρδερίνα – Ορφέας Περίδης | Στίχοι-Μουσική: Ορφέας Περίδης

Της αγάπης χρώματα – Μανώλης Μητσιάς | Στίχοι: Θόδωρος Ποάλας | Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας

Τα’ χει χάσει όλα – Ελευθερία Αρβανιτάκη, Νίκος Ξυδάκης | Στίχοι-Μουσική: Ξυδάκης Νίκος

Federico Garcia Lorca – Γιάννης Κούτρας | Στίχοι: Νίκος Καββαδίας | Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Σκληρό γαλάζιο – Βασίλης Παπακωνσταντίνου | Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου | Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Χάθηκα μέσα στη ζωή μου – Τζένη Καρέζη | Στίχοι: Λούλα Αναγνωστάκη | Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου

Πηγή: http://duendemagazine.gr

Η μικρή και μεγάλη παράκληση στην Παναγία μας μέχρι 13 Αυγούστου

Καλό μήνα και Καλή Παναγιά.

Ο Αύγουστος έχει το Πάσχα του καλοκαιριού. Το πρώτο δεκαπενθήμερο είναι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο. Από την 1η μέχρι την 13η μέρα εκτός από τα Σάββατα και την παραμονή της εορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (5 του μηνός) στον Εσπερινό μετά το "Νυν απολύεις" ψάλλονται μία ο ένας και μία ο άλλος ο Μικρός και Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, αρχίζοντας από τον Μικρό που είναι ο πιο γνωστός και πιο εύκολος, αφού μπορεί να τον ψάλλει ο οποιοσδήποτε.

Τις Κυριακές ψάλλεται ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, άσχετα με τη σειρά.

Ο μικρός κανών φέρεται υπό το όνομα του Θεοστηρίκτου μοναχού ή του Θεοφάνους, πού ίσως πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που χαρακτηρίζεται πότε με το κοσμικό, πότε με το μοναχικό του όνομα. Ποιος όμως από τους πολλούς ομώνυμους ποιητές είναι ο συντάκτης του κανόνος αυτού δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί. Του μεγάλου ποιητής είναι ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Νικαίας Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρις (1222-Ι258). Ο δεύτερος αυτός κανών έχει μάλλον προσωπικό χαρακτήρα και αναφέρεται ειδικώς στα παθήματα και τις περιστάσεις του βίου του πολύπαθους αυτού βασιλέως. Ο πρώτος είναι γενικότερος και ταιριάζει σε κάθε άνθρωπο θλιβόμενο, ασθενούντα και πάσχοντα από πνευματικές και σωματικές ασθένειες, από επιβουλές δαιμονικές και κάθε άλλο ψυχοσωματικό κίνδυνο.*

Και οι δύο κανόνες ψάλλονται σε ήχο πλ. δ΄. Η α’ ωδή του μικρού έχει ειρμό το «Υγράν διοδεύσας», του μεγάλου το «Αρματηλάτην Φαραώ». Και οι δύο αμιλλώνται στην εκλογή ωραίων εικόνων, λεπτού και ευγενούς τρόπου εκφράσεως της δεήσεως, ζωηρής περιγραφής των θλίψεων και των συμφορών και των αισθημάτων πίστεως, πόνου, αλλά και ελπίδος και εγκαρτερήσεως. Ο θρήνος του πιστού δεν είναι έκφραση απογνώσεως και απελπισίας, αλλά αίτηση του θείου ελέους και της βοηθείας της Θεοτόκου για τη συνέχιση του αγώνος του βίου και για την νικηφόρο αντιμετώπιση των πειρασμών.*

*( + Ιωάννου Μ. Φουντούλη, Λογική Λατρεία, Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, σ. 173-178)