ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

Ἡ περικοπή πού διαβάζεται σήμερα  Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, σταχυολογημένη ἀπό τό εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, ἀναφέρει: «Ὅποιος ὁμολογήσει μπροστά στούς ἀνθρώπους ὅτι ἀνήκει σ’ ἐμένα, θά τόν ἀναγνωρίσω κι ἐγώ γιά δικό μου , μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου. Ὅποιος ὅμως μέ ἀπαρνηθεῖ μπροστά στούς ἀνθρώπους, θά τόν ἀπαρνηθῶ κι ἐγώ μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου. Ὅποιος  ἀγαπάει πατέρα ἤ μητέρα, γιό ἤ θυγατέρα παραπάνω ἀπό μένα δέν εἶναι ἄξιος γιά μένα. Καί ὅποιος δέν παίρνει τό σταυρό του καί δέ μέ ἀκολουθεῖ δέν εἶναι ἄξιος γιά μαθητής μου. Ὅποιος βρεῖ τή ζωή του θά τή χάσει, κι ὅποιος χάσει τή ζωή του γιά μένα θά τή βρεῖ. 

Μίλησε τότε ὁ Πέτρος καί τοῦ εἶπε: Νά ἐμεῖς τά ἐγκαταλείψαμε ὅλα καί σέ ἀκολουθήσαμε. Τί θά γίνει μ’ ἐμᾶς;  Καί ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: Σᾶς βεβαιώνω πώς ἐσεῖς πού μέ ἀκολουθήσατε, στόν καινούργιο κόσμο, τότε πού θά καθίσει ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου στό μεγαλόπρεπο θρόνο του, θά καθίσετε κι ἐσεῖς σέ δώδεκα θρόνους, γιά νά κρίνετε τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ».

Τό θάρρος τῆς ὁμολογίας πίστεως στόν Χριστό, ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ ἐπί τῶν ὤμων καί ἡ ἀπαγκίστρωση ἀπό τά ἐπίγεια δεσμά , εἶναι γνωρίσματα  πού χαρακτηρίζουν ὅλους τούς μάρτυρες, τούς ὁσίους καί δικαίους, πού τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία τήν μνήμη τους.

Προϋπόθεση γιά νά ἀκολουθήσει κανείς τόν Χριστό εἶναι ἡ ἀπεριόριστη ἀγάπη σ΄ Αὐτόν , ἡ ἀγάπη πού εἶναι πάνω ἀπό κάθε ἀνθρώπινο δεσμό. Τά λόγια τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ἴσως  ἀκούονται σκληρά. Δέν σημαίνουν βέβαια μῖσος πρός τούς ἀνθρώπους ἡ παράλειψη τοῦ καθήκοντος πρός τούς οἰκείους, οὔτε εἶναι σωστό νά προβάλλονται ὡς ἐπικάλυμμα τῆς ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ ἀποφυγῆς τῆς κοπιαστικῆς φροντίδας γιά τούς δικούς μας. Τά λόγια αὐτά ἐπιτάσσουν μιά ἱεράρχιση τῶν ἀξιῶν καί τῶν στόχων τοῦ χριστιανοῦ μέσα στή ζωή.  Ὅταν κάποιος ἀνθρώπινος δεσμός γίνεται ἐμπόδιο στό δρόμο τοῦ σταυροῦ, τό προβάδισμα πρέπει νά ἔχει ἡ ἀγάπη γιά τόν σταυρωμένο καί ἀναστημένο Χριστό.

Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν Αγίων Πάντων μᾶς καλεῖ στό δρόμο τοῦ σταυροῦ, τῆς θαραλέας ὁμολογίας τῆς πίστεως καί τῆς εἰλικρινοῦς ἀγάπης πρός τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς.  Αὐτά πού φαίνονται δύσκολα γιά τόν ἐμπειρικό ἄνθρωπο, γίνονται κατορθωτά μέ τήν δύναμη τοῦ σταυροῦ καί τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τό νέφος τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας πού κοσμεῖ τήν ἱστορία της, οἱ ἀγῶνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τά δάκρυα τῶν Ὁσίων εἶναι ἕνα προσκλητήριο γιά τούς χριστιανούς κάθε ἐποχῆς.

ΕΚ  ΤΗΣ  ΙΕΡΑΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Έτσι μένουμε ζωντανοί!

Είναι Σάββατο 9 Ιουνίου.Έχουμε καλοκαίρι.Ο μήνας έχει εννιά.Και ζούμε στην Ελλάδα.Έστω και της κρίσης.Πιστεύουμε μέσα μας στο Θεό χωρίς "ίσως" αλλά με δάκρυ και αίμα και είναι πάντα δίπλα μας.

Ευχαριστήριο κ. Θανάση Μουσόπουλου

Με την ευκαιρία του τέλους της ακαδημαϊκής χρονιάς 2011-12 και των μαθημάτων μου στο Ίδρυμα Θρακικής  Τέχνης και Παράδοσης, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω ολόθερμα όσους / όσες βοήθησαν για δωδέκατη χρονιά στην πραγματοποίηση του 12ου κύκλου μαθημάτων μου στο Ίδρυμα. Ευχαριστώ σπουδαστές και σπουδάστριες, τους εργαζόμενους/εργαζόμενες του Ιδρύματος, τους φίλους/φίλες που παρακολούθησαν το Καταληκτήριο μάθημα, όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ που μας συμπαραστέκονται πάντοτε, τους Χορηγούς της εκδήλωσης.

Οι σπουδαστές και σπουδάστριες των τμημάτων αναφέρθηκαν σε πλευρές εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Ρωμανίας, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι εισηγήσεις τους κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του πολυπληθούς ακροατηρίου. Συγκεκριμένα, τα θέματα και οι εισηγητές : Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης υπόβαθρο των Βυζαντινών, Γεώργιος  Μπατζακίδης, Βυζαντινή Καππαδοκία, Ανδρέας Ματζάκος, Δικέφαλος αετός στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Αλεξάνδρα Πιτυρίγκα,  Η πνευματική επιρροή του Βυζαντίου προς τους Άραβες, Νικόλαος Σεργκενλίδης, Βυζάντιο και Κίνα, Χρήστος Μιχαλόπουλος, Οι σχέσεις της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας με τους Φράγκους και τον Παπικό θρόνο, Ιωάννης Σαρσάκης, Η οικονομική ευημερία του Βυζαντίου και το νόμισμά του, Αργυρώ Πισκιουλοπούλου, Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο, Άννα Γκοδλιεύσκυ, Η Γυναίκα στο Βυζάντιο, Αντιγόνη Σαράφη, Ξενώνες και Νοσοκομεία στο Βυζάντιο, Καλλιόπη Παπαϊωάννου, Γαστρονομία στο Βυζάντιο, Τριανδρία Δροσίδου, Βυζαντινές σελίδες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Μαντώ Σταυρογιαννοπούλου. Ευχαριστώ τον Ανδρέα Ματζάκο που επιμελήθηκε την παρουσίαση μέσω Η/Υ εικόνων που συνόδευαν τις εισηγήσεις.

Στο μέσο της εκδήλωσης και στο τέλος  υπήρχε πλούσιο πρόγραμμα παραδοσιακής μουσικής και τραγουδιών με υπεύθυνο το μουσικό Αναστάση Δασκαλόπουλο και τους Κωνσταντίνο Μπερετζίκη και Ιωάννη Νταβράζο, που είναι σπουδαστές των τμημάτων και ασχολούνται με τη μουσική μας παράδοση βυζαντινή και δημοτική. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον κ. Αλέξανδρο Στεφανάκη που μας μάγευσε με την κρητική λύρα του.

Η Τριανδρία Δροσίδου παρασκεύασε και πρόσφερε βυζαντινά εδέσματα και γλυκά, παραδοσιακά εδέσματα προσέφερε επίσης η Αντιγόνη Σαράφη. Πλούσιο τραπέζι φρόντισε ο Γιώργος Μπατζακίδη και οι εκλεκτές συνεργάτριές του. Ευχαριστώ την κ. Στέλλα Σπανού που επιμελήθηκε την εμφάνιση των εδεσμάτων. Χορηγοί ήταν οι Αφοί Παπαδόπουλοι, τα Κρεοπωλεία Μπατζακίδη, το Ζαχαροπλαστείο Το Κάτι Άλλο, οι Οίνοι Βουρβουκέλη και η Όμορφη Πόλη. Τους ευχαριστώ θερμά.

Το τέλος  συνάμα είναι και αφετηρία για κάτι καινούριο.

Από τον Οκτώβριο του 2012 θα ξεκινήσει ο νέος κύκλος μαθημάτων μου με θέμα "Η πολιτική και Κοινωνική Φιλοσοφία των Ελλήνων στη διαχρονία της, από τους Προσωκρατικούς ως το Νεοελληνικό Διαφωτισμό". Συγκεκριμένα :

1.      ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ :

Θα μελετήσουμε κείμενα της ελληνικής γραμματείας, αρχαίας – μεσαιωνικής και νεότερης, που σχετίζονται με τους κανόνες μιας οργανωμένης πολιτικής κοινωνίας, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, τη συμπεριφορά ατόμων και κοινωνικών ομάδων.

Πέραν από το περιεχόμενο των κειμένων, θα ασχοληθούμε με την ελληνική γλώσσα στο διάβα των χιλιετηρίδων, δίνοντας έμφαση στη γραμματική, τη συντακτική δομή και το ετυμολογικό των λέξεων.

Όσον αφορά τα κείμενα, θα εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας κατά σειρά :

Α.  Προσωκρατικοί : Ξενοφάνης, Ηράκλειτος, Δημόκριτος

Β.  Σοφιστές : Γοργίας, Πρωταγόρας, Αντιφών

Γ.  Σωκράτης και Πλάτων : Απολογία, Κρίτων, Πολιτεία

Δ.  Αριστοτέλης : Ηθικά Νικομάχεια, Πολιτικά, Ρητορική

Ε. Μετακλασική – Ελληνιστική – Ύστερη Αρχαιότητα : Αντισθένης, Επίκουρος, Επίκτητος, Μάρκος Αυρήλιος, Σέξτος Εμπειρικός, Πλωτίνος

ΣΤ. Μεσαιωνική / Βυζαντινή Οικουμένη : Πατέρες Εκκλησίας, Φώτιος, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Δημήτριος Κυδώνης

Ζ.  Οθωμανική κατοχή : Αδαμάντιος Κοραής, Ρήγας Βελεστινλής, «Ελληνική Νομαρχία»

Με τις προσεγγίσεις μας στα κείμενα αυτά (άλλα στο πρωτότυπο για μετάφραση [όσα είναι υπογραμμισμένα] άλλα μεταφρασμένα στη νεοελληνική γλώσσα), φιλοδοξούμε να φωτίσουμε με σχετική επάρκεια την πολιτική και κοινωνική σκέψη των ελλήνων στις διάφορες ιστορικές περιόδους.

2.     ΙΣΤΟΡΙΑ / ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΘΡΑΚΗΣ :

Στα μαθήματα του ακαδημαϊκού έτους 2012-13, θα εξετάσουμε :

α) προβλήματα θεωρίας στην επιστήμη της ιστορίας, τόπος, ιστορικός χρόνος, το άτομο και το σύνολο στην ιστορία, οι πηγές και η αξιοποίησή τους για την παραγωγή ιστορικού λόγου

β) η λαογραφία ως επιστήμη, θρακική λαογραφία, προφορική λαϊκή λογοτεχνία, λαϊκός πολιτισμός

γ) πολιτιστική ζωή στη Θράκη κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα

δ) οι ελληνικές κοινότητες κατά την τουρκοκρατία

ε) Αφώτιστες πτυχές του πολιτισμού της Θράκης, εκπαιδευτική και κοινωνική πολιτική                                         

Εύχομαι ένα χαρούμενο και δημιουργικό καλοκαίρι για όλους / όλες.

Ξάνθη, 8 Ιουνίου 2012

Θανάσης Μουσόπουλος

Φιλόλογος - Συγγραφέας

Παρουσίαση του βιβλίου: "Η Αλίκη στη χώρα του Facebook" στην Ξάνθη

H παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα  Κωνσταντίνου Σμιξιώτη με τίτλο:

«Η Αλίκη στη χώρα του Facebook»

θα γίνει την Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012, στις 20:00, το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Ιβίσκος» και το βιβλιοπωλείο «Τζελέπης Ευγένιος».

«Ο έρωτας θα εμφανιστεί στη ζωή της Αλίκης με τη μορφή ενός «ιδανικού» άντρα, ακριβώς τη στιγμή που προσπαθεί να σηκωθεί απ’ τα συντρίμμια που άφησε γύρω της ο χωρισμός των γονιών της. Το όνειρο όμως θα μετατραπεί σε εφιάλτη, όταν ο Δημήτρης, που στα μάτια της φαντάζει όπως ο πρίγκιπας των παραμυθιών, θα βρεθεί μπλεγμένος με μια άλλη γυναίκα. Κι όλα μέσα της γίνονται ξανά κομμάτια.

Η Αλίκη κρύβεται απ’ την ζωή προσπαθώντας να γιατρέψει τις πληγές της και σιγά σιγά βυθίζεται στη θαυμαστή χώρα του Facebook. Εκεί εντελώς αναπάντεχα ένας μυστηριώδης Γάλλος θα γίνει «φίλος» της και θα αναζητήσει για λογαριασμό της τα ίχνη της αγάπης που την πρόδωσε.

Την δική του Αλίκη τοποθετεί ο συγγραφέας, Κωνσταντίνος Σμιξιώτης στην ηλεκτρονική χώρα του Facebook. Το μυθιστόρημα «Η Αλίκη στη χώρα του Facebook» τυπώθηκε από τις εκδόσεις «Ιβίσκος» (φωτογραφία) και πραγματεύεται κοινωνικά ζητήματα με φόντο την διάσημη ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Κωνσταντίνος Σμιξιώτης γεννήθηκε, χωρίς να ερωτηθεί, στον ζωδιακό του Καρκίνου, το 1963, στην Ξάνθη. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση στη Νομική Αθηνών, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αφού ποτέ δεν τον συγκίνησε ούτε η πολιτική ούτε η δημόσια διοίκηση γιατί θεωρεί πως αμφότερες αλλοιώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ουσία.

Ζει στον Πειραιά και εργάζεται ποικιλοτρόπως με την πυξίδα της καρδιάς να δείχνει μόνιμα τον Βορρά, όπου βρίσκεται και τον περιμένει υπομονετικά η δική του «Ιθάκη». «Η Αλίκη στη χώρα του Facebook» είναι το πρώτο του βιβλίο, ενώ άλλα δύο βρίσκονται στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης και θα κυκλοφορήσουν σύντομα.

Για το βιβλίο και  τον συγγραφέα θα μιλήσουν οι:

Ρένα-Τσώλου Καραγιάννη, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του Εγνατία TV και  Ελένη Κίτσου, υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων του Επιμελητηρίου Ξάνθης.

Θα προσφωνήσει ο Πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού Δήμου Ξάνθης, Αντιδήμαρχος κ. Φανουράκης Μανώλης

Η εκδήλωση γίνεται υπό την αιγίδα του Κέντρου Πολιτισμού Δήμου Ξάνθης.

Χορηγοί επικοινωνίας :

• Ραδιοφωνικός σταθμός Ράδιο Τρίτο Ξάνθης, 
• Ραδιοτηλεόραση Κανάλι 6, 
• Πολιτιστικός σύλλογος Σπάρτακος ΄82.
  

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος στην καπναποθήκη «Π», στην οδό Καπνεργατών 9, στην Ξάνθη.

ταραΝΑΚΟΥνήματα στην καρδιά σας...

Τα ταραΝΑΚΟΥνήματα πάλι χτυπούν.

Είχα καιρό να γράψω.

Δεν είχα την ανάγκη να εκφραστώ.

Γράφω κάτι τελεσίγραφα στο Facebook, αλλά μέχρι εκεί.

Μπήκαμε στο καλοκαίρι και περιμένουμε τον πρώτο καύσωνα την Κυριακή.

Μια χαρά θα έλεγα.

Στις 17 Ιουνίου έχουμε εκλογές και μάλλον δεν μας ενδιαφέρει και πολύ.

Ξέρουμε ότι όποιος και να βγει δεν θα μας σώσει.

Χειρότερα θα δούμε, καλύτερα δεν θα δούμε.

Όλοι το πιστεύουμε αυτό.

Και όμως έχουμε μέσα μας μια ελπίδα ότι ο Έλληνας πάλι θα την σκαπουλάρει.

Βέβαια όλα είναι ρευστά.

Βλέπουμε πως η βία θεωρείται λύση προβλημάτων από κάποιους.

Ξεχνώντας ότι όποιος την υποστηρίζει θα την έχει.

Για μένα η λύση βρίσκεται μέσα μας.

Αν ο καθένας μας δεν αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν, κάθε μέρα θα βαλτώνουμε.

Η Ελλάδα μας, ξέχασε ότι την κρατούσε ξεχωριστή σε όλο τον κόσμο.

Πούλησε την Ορθοδοξία, την Πατρίδα, την Οικογένεια και ότι καλύτερο είχε.

Για την ευμάρεια και την ευδαιμονία.

Δεν είχαμε βρακί να φορέσουμε πριν τη δεκαετία του 81 και μετά αρχίσαμε να αποκτάμε χωρίς να μας νοιάζει ότι αυτά τα δανεικά θα μας στείλουν στον αγύριστο.

Κανείς δεν στα χαρίζει αδελφέ μου.

Μετά εμπιστεύτηκε ανθρώπους να τον εκπροσωπήσουν που είχαν το μυαλό τους στο πώς να πετάξουν τα λεφτά σε αλόγιστα έξοδα και να αναδειχθούν στην εξουσία.

Σε αυτήν που ήταν γαντζωμένη, γιατί εμείς τους ανεχόμασταν.

Μια συντριπτική πλειοψηφία στη χώρα μας εθελοτυφλούσε.

Τώρα τυφλοί ψάχνουμε να βρούμε το Φως μας.

Ξέρουμε πού θα το βρούμε, αλλά το φοβόμαστε.

Γιατί είναι δύσκολο για έναν που ζούσε στην άνεση, να επιλέξει την στενή πύλη και να πορευτεί.

Αυτή όμως βγάζει στον Αληθινό Παράδεισο.

Για να δούμε λοιπόν πώς πρέπει να σωθούμε.

Για να κατεβεί ο Ουρανός στη Γη οφείλουμε να αγαπήσουμε με την καρδιά μας.

Τον δημιουργό μας και την Εικόνα Του.

Όλα τα άλλα είναι απλώς δικαιολογίες του εγωισμού μας.

Αναρχία στη μνημονιακή μας κοινωνία: Ένα θεολογίζον πρωτόλειο

Αναρχία, το περιτύλιγμα της μοντέρνας ζωής μας.

Της μνημονιακής ζωής μας.

Αυτής που στέρησε τη δυνατότητα να ζήσουμε όπως αρμόζει σε έναν άνθρωπο ελεύθερο.

Έτσι λέμε:

Για την ελευθερία τα σκεφτόμαστε όλα -

για την ελευθερία τα κάνουμε όλα.

Δίκαια πρέπει κανείς να αισθανθεί άναρχος: Αφού κατέπεσε το χρήμα και εσχάτως και τα ανθρώπινα συναισθήματα, το έλλειμμα συστήματος αναφοράς είναι πιο έκδηλο από ποτέ.

Η αναρχία με την έννοια της αμφισβήτησης των πάντων είναι δημιουργική στα πλαίσια της επικείμενης κατάρρευσης...

Είναι επίσης και σωτήρια, γιατί ο προαιώνιος άν-αρχος δεν είναι άλλος από το Θεό.

Εκτός από το περιτύλιγμα, ας δούμε λιγάκι και την καραμέλα.

Διαμαρτυρία για την κοπή των πλατανιών στο πάρκο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Διαμαρτυρία- καταγγελία ενάντια σε προσπάθεια να καταστραφούν πλατάνια σε οδό στο πάρκο του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ξάνθης, προχώρησε η ένοικος της περιοχής κ. Αναστασία Κυνηγοπούλου, Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την απέστειλε στα ταραΝΑΚΟΥνήματα και την δημοσιεύουμε:

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΔΕΝΔΡΩΝ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗΣ ΑΣΤΙΚΟΥ  ΔΑΣΥΛΛΙΟΥ

     Καταγγέλλουμε τη συλλογή υπογραφών από ενοίκους οικοδομής στην οδό Πλάτωνος 40 για την κοπή των πλατάνων, που βρίσκονται μπροστά στην οικοδομή. Τα πλατάνια, που επί 25 και πλέον συναπτά έτη βρίσκονται επί της οδού Πλάτωνος αποτελούν μέρος του Άλσους του Πάρκου Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ξάνθη και αποτελούν πηγή οξυγόνου και ζωής για την περιοχή. Κατά συνέπεια η προστασία τους είναι επιβεβλημένη από νόμο υπέρ των αστικών Δασυλλίων, κατά γνωμάτευση του Δασαρχείου Ξάνθης, που ήδη έχει ενημερωθεί επί του θέματος. Τα πλατάνια αποτελούν πηγή ζωής όχι μόνο για τους κατοίκους με περιβαντολογική συνείδηση αλλά και καταφύγιο πολλών αποδημητικών και μη πουλιών.

       Η καταστροφή των πεζοδρομίων από την ανάπτυξη των δένδρων, που επικαλούνται κάποιοι, είναι ένα θέμα που επαφίεται των αρμοδιοτήτων του Δήμου Ξάνθης και αυτός μπορεί να δρομολογήσει τη λύση του, χωρίς να επέλθει περιβαντολογική και οικολογική καταστροφή της περιοχής με το κόψιμο των δέντρων.

      Ως κάτοικοι της εν λόγω περιοχής και ως ένοικοι και εμείς της παραπάνω οικοδομής θα επιθυμούσαμε η διαμαρτυρία μας αυτή, καταρχάς να ενημερώσει και στη συνέχεια να ευαισθητοποιήσει τις αρχές, τους φυσιολατρικούς συλλόγους, τους περιβαντολογικούς συλλόγους, τις οικολογικές οργανώσεις, την Greenpeace και όλους εκείνους τους Ξανθιώτες, τους έχοντες περιβαντολογική συνείδηση, να προστατεύσουν την όμορφη αυτή περιοχή της πόλης μας, από μια οικολογική καταστροφή, που ενδεχομένως θα επέλθει με το κόψιμο των ζωογόνων δένδρων.

Με εκτίμηση
Αναστασία Κυνηγοπούλου

Διδάκτορας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ξάνθη 08-06-2012

Μαζί μας επικοινώνησε και η εκπρόσωπος των κατοίκων που αντιδρούν και θέλουν να κοπούν τα πλατάνια, επικαλούμενοι τη γνώμη πολιτικού μηχανικού, (οι ρίζες των δέντρων είναι επικίνδυνες για τη στατικότητα της οικοδομής και την ασφάλεια των ενοίκων), τον κίνδυνο ατυχημάτων λόγω ότι έσπασαν τα πλακάκια του πεζοδρομίου από τις ρίζες των δέντρων.  Ήδη ξεκίνησε η συλλογή υπογραφών και θα κατατεθούν στον Εισαγγελέα Ξάνθης. Σύντομα θα έχουμε και τη δική τους θέση.

Πώς θα αποφύγουμε το άγχος;

Γράφει ο Θείος Απόστολος Παύλος στην προς Β Κορ. 7.10 τα εξής: « Η γάρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται η δε του κόσμου λύπην θάνατο κατεργάζεται».

Η κατά Θεόν λύπη είναι κατάσταση της ψυχής και την ζούν όλοι οι αγιοι,κατ’ την οποίαν αυτή θρηνεί τις αμαρτίες της. Είναι η λύπη για τον κόσμο, για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον Χριστό λύπη για την αδικία, τους φόνους, τα κακουργήματα, την ακολασία, την πορνεία, το ψεύδος και γενικά όλα τα αμαρτήματα από τα οποία είναι διαποτσμένος ο μάταιος τούτος κόσμος.

Αυτή η κατ’ Θεόν λύπη για τον κόσμο και τις αμαρτίες του, γεννάει την ακατάπαυστη μετάνοια, τα δάκρυα της μετανοίας, τη συντριβή και την ταπείνωση στην καρδιά μας για την αμαρτωλότητα τη δική μας και των άλλων συνανθρώπων μας, που δεν έχουν συνειδητοποίησει  την αμαρτωλότητα τους. Οπότε η μεν μετάνοια θα μας ανεγείρει, το δε πένθος θα κτυπήσει την θύρα του ουρανού και η οσία πραότηςκαι ταπεινότης θα τον ανοίξει (Αγ. Ιωάννου του Κλίμακος Λόγος ΚΕ).

Ώστε όταν θα συνειδητοποιήσουμε την αμαρτωλότητα μας θα έλθει ο εσωτερικός θρήνος για τον εαυτό μας και τον πλησίον μας, θα έλθει η μετάνοια η οποία θα αρχίσει σιγά σιγά να οικοδομείται στην προσευχή για όλο τον κόσμο γνωστούς και αγνώστους, θα αρχίσει να εισέρχεται η χάρις του Αγ. Πνεύματος μέσα μας και να παράγονται οι καρποί του. ‘Ετσι ένας απο τους καρπούς της χάριτος του Αγ. Πνεύματος είναι η Ειρήνη, η Πραότης « μάθετε απ’ εμού, λέγει, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, Ματθ. ΙΑ 29». Η κατ΄χάριν Ειρήνη διώχνει το άγχος απο μέσα μας, ενώ η λύπη για τον κόσμο φέρνει τον θάνατο και το άγχος. Και τι είναι αυτή η λύπη για τον κόσμο που κατεργάζεται τον θάνατο μας και φέρνει το άγχος. Είναι η διαρκής ανησυχία των ανθρώπων για το σκοπό της ζωής τους, ο οποίος είναι προσκολλημένος στην ματαιότητα του, στην αμαρτία του και όχι στην σωτηρία του, η αγωνία της ματαιότης αυτής φέρνει το άγχος.

Άγχος για την απόκτηση αγαθών, άγχος για την απόκτηση πλούτου, άγχος για τις βιοτικές μέριμνες μας, άγχος για την εργασία μας, άγχος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, άγχος για την ικανοποίηση του εγωισμού μας και των παθών μας, άγχος για το μέλλον  το δικό μας ή των παιδιών μας, δηλαδή πλήρης απουσία της ειρήνης και κατόπιν επειδή δεν μπορούμε να ειρηνεύσουμε μέσα μας αρχίζουμε τα ψυχοφάρμακα, αρχίζουμε να εισερχόμαστε στην κατάθλιψη, αρχίζουμε να οργιζόμαστε, αρχίζουμε να κατακρίνουμε, αρχίζουμε το αχαλίνωτο σαρκικό πάθος, αρχίζουμε τα ναρκωτικά, αρχίζουμε τις αϋπνίες, αρχίζουμε να λυπούμαστε για τον κόσμο, αρχίζουμε τον Θάνατο μας.

Επειδή παρέρχεται η μορφή του κόσμου και πας άνθρωπος μαραίνεται ως άνθος του αγρού και παρέρχεται ως όναρ, σας εύχομαι να ξυπνήσεται να έλθει η χάρις της μετανοίας, αρκεί να δώσεται την προαίρεση σας, ώστε η μετάνοια δια της χάριτος να εισέλθει μέσα σας και  όταν θα τη γευτείτε τότε θα ειρηνεύσετε και θα φύγει το άγχος, τότε θα εισέλθει η αγάπη για τον πλησίον σας και θα καλλιεργηθεί η αγάπη προς τον Θεό και τότε θα φύγει ο θάνατος και θα έλθουν οι καρποί του Αγ. Πνεύματος.

Ένας μετανοών αμαρτωλός, όπου πίπτει συνεχώς και σηκώνεται συνεχώς, ελπίζοντας στο έλεος του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Η αναρχία από την ορθόδοξη ματιά

Ζούσε στους πρώτους αιώνες ένας μοναχός, ό οποίος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του «Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;».

Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.

Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ημέρα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;»

Και ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα και νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι’ αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε:

• Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα οποία προσπαθώ να κρατώ δέσμια και να τα εξημερώνω.

• Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.

• Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα οποία επιβλέπω για να εργάζονται.

• Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον οποίον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.

• Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το οποίο προσπαθώ να κατανικήσω, και

• Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον οποίον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.

Ο Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο και είπε στον Μοναχό: Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.

Και όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.

Και ό Ηγούμενος, ό οποίος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια και χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησέ μου, παιδί μου, την παραβολή.

Και ο Μοναχός απάντησε:

Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα οποία πετούν, πηγαίνουν από δω και από εκεί και πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το οποίο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.

Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα οποία πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές και τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμά μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματά Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;

Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμά μου γι’ αυτά ό ιερεύς είπε’ «Αί χείρες σου εποίησάν με και έπλασάν με».

Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα αδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Και αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Άγιο Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει: «Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», και πάλιν’ «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα…», και πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν και πατέρα, και εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ’ όμοίωσιν Θεού γεγονότος…» (Ίακ. γ’ 2, 6 και 8). Τι πρέπει να κάμνω εγώ με αυτό το θηρίο, τον λύκο πού έχω στο στόμα μου;

Άλλα και ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας και να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια. Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια και μεγάλη προσοχή τον χρυσό και άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή και ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.

Και ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη και λέγει’ «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας και πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν και αμαρτάνω».

Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα και ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν και καταστρέφουν την ψυχήν μου. Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η’ 21), και ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου’ «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ’ 19)’ και ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, και πνεύμα ευθές έγκαινισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12),

και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το οποίον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή και άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση και άλλοτε τυραννία. Άλλοτε περίθαλψη και άλλοτε όχι, και για τον λόγον αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται και αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.

Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε και είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας και ενημερώσουμε τον κακόν – εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός και ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί».

 Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, και ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καιτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου…, ως εν ουρανώ και επί – της γης».

Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας.

Βλέπετε τον κόσμον και τα του κόσμου ανόητα και αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός και γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι’ αυτό και φθάσαμε τόσο χαμηλά και ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν και είμεθα άξιοι της τύχης μας.

Αυτό τιμωρούμεθα από τις επιλογές και τις αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, και την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τις πρεσβείες της Παναγίας και όλων των Αγίων. 

Συνέντευξη Κένεθ Κλάους στα ταραΝΑΚΟΥνήματα (Μέρος 2ο)