Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Το Μήνυμα της Κυριακής: Τόλμη στο καθήκον


«Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλάτον καί ᾐτήσατο το σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»

Δὲν ἦταν καὶ τόσο ἁπλό  τὸ διάβημα τοῦ Ἰωσήφ. Ἀντίθετα, ἦταν ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνο νὰ παρουσιασθῆ σὲ μιὰ τόσο τραγικὴ στιγμὴ  ἀνοικτὰ ἕνας φίλος ἑνὸς καταδίκου, ποὺ συγκὲντρωσε τὸ μίσος τῶν ἀρχόντων. Μποροῦσε νὰ τοῦ στοίχιση τὴν περιουσία καὶ τὴν ὑπόληψη του, πιθανῶς καί τήν ἴδια του τήν ζωή.  Ὁ Ἰωσὴφ ὅμως, παραμερίζει τοὺς φόβους καὶ μὲ τόλμη προχωρεῖ ἐκεῖ ποὺ ἡ συνείδηση τὸν καλεῖ. Ἀργότερα βλέπουμε νά ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμά του καὶ μερικὲς ἄλλες μορφές, οἱ Μυροφόρες. Νύχτα ξεκινοῦν κι ἀψηφοῦν τοὺς κινδύνους, ποὺ διατρέχουν πλησιάζοντας τὸ μνῆμα ποὺ φρουροῦν Ρωμαῖοι στρατιῶτες.
Ἡ τόλμη τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τῶν Μυροφόρων προσφέρει καὶ σὲ μᾶς μιὰ εὐκαιρία νὰ θέσουμε στὸν ἑαυτὸ μας μερικὰ ἁπλά, πρακτικά, ἀλλὰ κρίσιμα καὶ ἐπίκαιρα ἐρωτήματα. Ἄραγε σήμερα ἐμεῖς, ποὺ θέλουμε νὰ λεγόμαστε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, δείχνουμε ὅση πρέπει τόλμη στὴν ἐκπλήρωση τῶν καθηκόντων μας, τῶν μικρῶν ἤ τῶν μεγάλων, τῶν ἐπαγγελματικῶν ἤ τῶν οἰκογενειακῶν;  Πόσα ἐμπόδια ἔχει νά ἀντιπετωπίσει ὁ τίμιος ἄνθρωπος στήν καθημερινή βιοπάλη γιά νά μείνει πιστός στό καθῆκον του, στό καθῆκον του.Διλήμματα ισχυρά, μερικοὶ γόρδιοι δεσμοί, ποὺ χρειάζονται τὸ σπαθί τῆς χριστιανικῆς τόλμης γιὰ νὰ λυθοῦν.
Ἀλλά ἂν χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσουμε σὰν ἄτομα μὲ συνέπεια τὴ χριστιανική μας ζωή, ἀπαιτεῖται πολὺ περισσότερη τόλμη γιά τήν ἀναχαίτιση καί ἐξουδετέρωση τοῦ κακοῦ πού κατακλύζει τήν κοινωνία μας. Συχνὰ  συζητοῦμε  γιά τὴν ἐπέκταση τῆς ἐγκληματικότητας, γιὰ τὴν παρακμή, καὶ τὴν καταπάτηση τῶν οἰκογενειακῶν ἀρχῶν, γιὰ τὴν κυριαρχία τῆς ἀδικίας. Ἀλλά πόσοι ἀπὸ μᾶς ἀποφασίσαμε νὰ διαμαρτυρηθοῦμε γιὰ τὰ κίτρινα ἔντυπα; Πόσοι ἀπὸ μᾶς τολμήσαμε νὰ διαμαρτυρηθοῦμε γιὰ τὰ ἔργα ποῦ προβάλλει ἡ τηλεόραση;  
Πῶς ὅμως θά τονώσουμε τήν τόλμη μας; Τό πρῶτο πού θά βοηθήσει εἶναι ἡ συναίσθηση ὅτι ὑπακοῦμε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.  Ἕνα δεύτερο στήριγμα προσφέρει ἡ ἀλληλοενίσχυση.  Τό παράδειγμα τῶν μυροφόρων μᾶς δείχνει τόν δρόμο.  Δέν ἐνεργοῦν χωριστά, πηγαίνουν στό μνῆμα μαζί.  Συννενοοῦνται, συντονίζουν τίς ἐνέργειες τους, γιατί ἡ συνεργασία στό καλό αὐξάνει πάντοτε τήν ἀποφασιστικότητα μας.  Ἕνα τρίτο εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη καί ὁ συνδεσμός μας μέ τόν Ἀναστάντα.  Γιατί προσέχουμε μόνο τά ἐμπόδια καί τίς δοκιμασίες καί λησμονοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐκεῖ ἀκριβῶς πού δέν τόν περιμένουμε ἐπεμβαίνει. 

Εκ της Ιεράς Μητροπολεως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου