ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Το είναι και το έχειν»

Εκείνο που κυριολεκτικά μαστίζει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα της εποχής μας, είναι το αίσθημα της ανασφάλειας και αβεβαιότητας, το οποίο αποτελεί συνέπεια της αμαρτίας, της προσπάθειας του ανθρώπου να γίνει αυτός ο ίδιος κυρίαρχος του εαυτού του εκθρονίζοντας τον Θεό από τη θέση του δημιουργού και κυρίου του. Έτσι όμως δημιουργείται μέσα στον άνθρωπο ένα τεράστιο και τρομακτικό κενό, το οποίο νομίζει ότι αντιμετωπίζει σωρεύοντας πολλά υλικά αγαθά, ώστε να εξασφαλίσει σιγουριά μέσα στον κόσμο και να αποφεύγει την ενοχλητική σκέψη του θανάτου.

Με όλα αυτά δεν πετυχαίνει ο άνθρωπος τίποτε άλλο παρά να ξεγελάει τον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί η φτώχεια η πνευματική δεν κρύβεται ούτε με τα πιο φανταχτερά υλικά αγαθά. Η ύπαρξη προηγείται αξιολογικά των διαφόρων αποκτημάτων της. Να μία πολύ σπουδαία αλήθεια που μας θυμίζει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα  ιδιαίτερα με τη φράση «Τι ωφελεί τον άνθρωπο εάν κερδίσει τον κόσμο όλο, χάσει όμως την ψυχή του».

Η «ψυχή» δηλώνει, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, τη ζωή, το είναι, και ο «κόσμος όλος» το έχειν. Την αλήθεια αυτή του λόγου του Κυρίου τη λησμονεί συχνά ο άνθρωπος της εποχής μας, που οι τεχνικές δυνατότητες, η επιστημονική εξέλιξη και ο μεγάλος πλούτος, τουλάχιστο σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη μας, τον κάνουν να συγκεντρώνει την προσοχή του στην απόκτηση αγαθών, στα βαρύγδουπα λόγια, στις ηχηρές και κούφιες εκφράσεις, με μία λέξη στο «έχειν», που γίνεται με ζημία του «είναι», της αληθινής υπάρξεως.

Επίσης, οι πράξεις βίας που αφθονούν στην εποχή μας σε εντυπωσιακό βαθμό είναι ένα σημάδι που δείχνει ότι ο άνθρωπος ξέχασε το πραγματικό είναι και ενδιαφέρεται μόνο να έχει, να κατέχει όσο μπορεί περισσότερα πράγματα και όσο γίνεται περισσότερους άλλους ανθρώπους, για να τους καταδυναστεύει η και να τους αφανίζει. Όσο όμως περισσότερο επιθυμεί ο άνθρωπος να έχει και να κατέχει, τόσο περισσότερο παύει να είναι αυτός που έπρεπε να είναι, παύει να είναι όπως το έπλασε ο Θεός· αλλοτριώνεται, αποξενώνεται από την αληθινή του φύση, γίνεται άλλος άνθρωπος, ξένος προς την εικόνα του Θεού.

Ο Σταυρός του Χριστού, που την ύψωσή του γιόρτασε η Εκκλησία μας την εβδομάδα που μας πέρασε, καλεί τον άνθρωπο να αισθανθεί την φτώχεια του που δεν την σκεπάζει το εντυπωσιακό «έχειν» και να αυτοσυγκεντρωθεί το «είναι», στην αληθινή του ύπαρξη. Ο Χριστός επάνω στο Σταυρό δεν έχει απολύτως τίποτε, είναι γυμνός. Ακόμη και ο ιματισμός του γίνεται αντικείμενο κληρώσεως των ρωμαίων στρατιωτών. Και όμως τη στιγμή ακριβώς αυτή αποκαλύπτεται το «είναι» στην πιο σημαντική του εκδήλωση, στην προσφορά της θυσίας και της αγάπης. Γι’ αυτό και ο Σταυρός είναι ένα διαρκές προσκλητήριο αγάπης προς τον κάθε άνθρωπο.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Η δύναμη των προσευχών ακόμη και όταν δεν τις ζητάς

Η προσευχή είναι η επικοινωνία μας με το Θεό. Είναι το τηλέφωνο που Του κάνουμε για να κρατάμε ζωντανή την επαφή μας. Σε αυτή τη συνομιλία δεν περιοριζόμαστε στον εαυτούλη μας. Γιατί έτσι δεν έχει νόημα. Άλλωστε ο Θεός ξέρει τις ανάγκες μας και χωρίς να του μιλήσουμε γι’ αυτές. Βέβαια όσο Του μιλάμε για τις αδυναμίες μας και Τον εμπιστευόμαστε άλλο τόσο νιώθουμε την Χάρη Του να μας σκεπάζει.

Ο Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης έλεγε πως σε μια προσευχή για κάποιον π.χ. Νίκο βάλε και όλους τους Νίκους. Δηλαδή ένα τρένο που είναι να φύγει γέμισε τα βαγόνια του. Αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, της πίστης μας. Το ότι προσευχόμαστε και για ανθρώπους που δεν ξέρουμε και δεν μας ξέρουν. Μια παροιμία λέει βέβαια ότι το δάκρυ για τον ξένο βγαίνει πιο εύκολα. Δηλαδή όχι με πόνο καρδιάς.

Και όμως έχω συναντήσει ανθρώπους που τους ξέρω από την Εκκλησία που προσεύχονταν για εμένα χωρίς να έχουμε μιλήσει ιδιαίτερα (παρά μόνο χαιρετισμό) και μόλις μαθαίνουν ευχάριστα νέα από εμένα χαίρονται και μου λένε πως με είχαν στην προσευχή τους!!! Και μιλάω αυτή τη στιγμή τουλάχιστον για τέσσερις γυναίκες που μου το είπαν και η μία με είδε μόλις μόνο μια φορά! Πραγματικά δεν ξέρω πώς να ανταποδώσω την αγάπη τους, αυτήν την ανεξήγητη. Γιατί με έβλεπαν απλώς στην Εκκλησία και ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες χωρίς όμως να ξέρουν τα αιτήματα μου προς το Θεό.

Είναι αυτό που έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ότι οι καρδιές επικοινωνούν μεταξύ τους! Ειλικρινά λένε τόσα πολλά άσχημα για ανθρώπους που πάνε στην Εκκλησία και ίσως όντως να έχουμε μια υποκριτική συμπεριφορά και να είμαστε αυστηροί κάποιοι που εκκλησιαζόμαστε συχνά, όμως αν δεν ζήσεις την πραγματικότητα από μέσα ποτέ δεν την ξέρεις και πάλι πρέπει να αφήσεις πολύ χρόνο να περάσει για να έχεις μια εικόνα. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πάνε στην εκκλησία και προσεύχονται όπως οι μοναχοί και οι μοναχές. Με πόνο καρδίας, με συνεχές ενδιαφέρον για τον πλησίον. Σε εκείνο το τηλέφωνο με το Θεό, την προσευχή, Του μιλάνε για ανθρώπους που δεν είναι ούτε οικογένεια, ούτε φίλοι, ούτε συγγενείς. Νιώθουν όμως τον πνευματικό δεσμό που έχουν βλέποντας τους στην Εκκλησία, όταν συμπροσεύχονται, όταν κοινωνούν από το ίδιο Άγιο Δισκοπότηρο.

Νιώθω ευλογημένη πραγματικά που ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Και έτσι καταλαβαίνω τα λόγια του π. Νικόλαου Λουδοβίκου σε μια ομιλία του περί της τελικής Κρίσης του Θεού. Ότι δεν θα μας κρίνει ο Θεός αλλά εμείς μεταξύ μας. Θα λέει δηλαδή κάποιος: «Εμένα αυτός με βοήθησε, με παρηγόρησε, με αγάπησε, με έντυσε, με ξεδίψασε, με χαιρέτισε, μου χαμογέλασε». Ποτέ δεν ξέρουμε τι δύναμη έχει ο θεάρεστος λόγος και η θεάρεστη πράξη μας απέναντι σε μια ψυχή.

Διάβασα πρόσφατα στο διαδίκτυο ότι σε μια χώρα ένας έφηβος πέρασε από μια γέφυρα και είδε έναν κύριο και τον ρώτησε αν είναι καλά. Αυτός είχε σκοπό να αυτοκτονήσει και όμως αυτή η ερώτηση του νεαρού τον συγκίνησε και τον ταρακούνησε. Μετά από καιρό τον συνάντησε και του είπε πως άλλαξε η ζωή του. Παντρεύτηκε και το παιδί του, του έδωσε το όνομα του νεαρού που τον ρώτησε απλώς αν είναι καλά!!!

Ο άνθρωπος με τα πολύ λίγα και απλά, ίσως και ασήμαντα και ανούσια για κάποιους, γίνεται ευτυχισμένος και νιώθει ανακούφιση στην ψυχούλα του. Δεν θέλει πολλά για να γεμίσει η καρδιά του, να φτερουγίσει από χαρά και να νιώσει ότι αξίζει και αυτός και θέλει να συμμετέχει στην κοινωνία, στην κοινότητα, να προσφέρει, να βοηθήσει.

Ακόμη και αν προσποιούμαστε να δείχνουμε καλά, όταν αισθανόμαστε χάλια και κομμάτια μπορεί να μας σώσει. Γιατί άραγε ποιος θα πλησίαζε ένα αγκάθι, μια φωτιά, μια φουρτουνιασμένη θάλασσα; Η άσχημη συμπεριφορά δεν μπορεί να ωθήσει κάποιον για να πλησιάσει. Ίσως και να το επιχειρήσει, αλλά αν βλέπει την επίθεση δεν μπορεί να κάνει κάτι. Αν δει όμως έστω και τη σιωπή, μπορεί να πλησιάσει.

Για τις προσευχές των ανθρώπων που ποτέ δεν τις ζήτησα νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη γιατί υπερβαίνουν και τη λογική και το συναίσθημα μου. Και ξέρω πως το έκαναν με την καρδιά τους. Το αφουγκράζομαι, το νιώθω, το αισθάνομαι. Και το λέω για εσένα που δεν πας εκκλησία, γιατί βρίσκεις κατά καιρούς δικαιολογίες παντός είδους. Ξεκίνα να πηγαίνεις εκκλησία, να συμμετέχεις στο μυστήριο της εξομολογήσεως, να κοινωνάς και θα διαπιστώσεις πως μπαίνεις σε ένα νέο κόσμο που συνεχώς θα σε εκπλήσσει ευχάριστα.

Η εκκλησία είναι η επίγεια Βασιλεία των Ουρανών και εμείς όλοι ζητάμε την μετάνοια και τη σωτηρία μας και τελικά ο Θεός πάντοτε βρίσκει τρόπους να μας στέλνει τους επίγειους αγγέλους του και να μας προστατεύουν, με αυτήν την αδιάκοπη προσευχή τους.

Εσπερινός στο ναό Αγ. Ιωάννη Θεολόγου στον Εχίνο

Ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ξάνθης, «ανάδοχος» του Ι. Ν. Ιωάννη του Θεολόγου που γιορτάζει στις 26 Σεπτεμβρίου, καλεί τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου αλλά και το Χριστεπώνυμο κοινό της Ξάνθης στον προεόρτιο Αρχιερατικό Εσπερινό που θα τελεσθεί  την Δευτέρα  21 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 18:00 και θα χοροστατήσει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων.

Ο  Ι. Ν. Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου βρίσκεται στον δρόμο Εχίνου – Θέρμες (περίπου 7 χιλ από Εχίνο).

Ο Σύλλογος θα ναυλώσει, ειδικά για τον σκοπό αυτό, λεωφορεία για την μεταφορά των συμπολιτών μας.

Η αναχώρηση των θα γίνει την Δευτέρα 16:45 από την ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ.

Δηλώσεις Συμμετοχής στα τηλέφωνα: του Συλλόγου 25410 78811, στο 6945104018 (Ρωμανίδης Θεόδωρος) και στο 25410 71860 κ. Πηνελόπη μέχρι το μεσημέρι το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015.

Το Δ.Σ.

Όταν ο άνθρωπος γίνεται φύλακας άγγελος...

Πάντοτε υπάρχουν αυτοί που δεν βοηθάνε ή εκμεταλλεύονται τους αδύναμους αλλά Δόξα τω Θεώ υπάρχουν και οι καλοί Σαμαρείτες που θα αποτελέσουν φύλακες άγγελοι για τους συνανθρώπους που έχουν ανάγκη. Και η Ελλάδα έχει ανθρώπους που αθόρυβα προσφέρουν στους πρόσφυγες και φανερώνονται από άλλους που συγκινούνται από την προσφορά τους. Χάρη στο διαδίκτυο αυτές οι κινήσεις ανθρωπιάς γίνονται γνωστές.

Στο facebook κοινοποιήθηκαν φωτογραφίες από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» με το εξής σχόλιο: «Το πλοίο της φυγής των Σύρων προσφύγων..Ο πλοίαρχος Ανδρέας Γασπαράτος (φώτο) δηλώνει: "Δεν μας έχουν σκίσει ούτε μισή καρέκλα, δεν έχουν πάρει ούτε για δείγμα ένα ποτήρι ή ένα μαχαίρι"...

"Σε ένα ταξίδι με προορισμό την Ιταλία και 150 Έλληνες οδηγούς φορτηγών, χάνουμε περίπου 50 μπουρνούζια από την Πάτρα μέχρι την Ανκόνα. Σε αυτά τα δρομολόγια με τους 2.500 Σύρους επιβάτες δεν έχουμε χάσει τίποτα».

Οι άνθρωποι αυτοί που δεν έχουν τίποτα σέβονται τους ανθρώπους και το πλοίο που τους μεταφέρει, έχοντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Σε μια άλλη είδηση στο newsit.gr είδαμε ένα ρεπορτάζ για έναν αστυνομικό που βοήθησε πρόσφυγες και κράτησε επαφές μαζί τους μέσω του διαδικτύου και είχε την πρόθεση να γίνει ανάδοχος ενός παιδιού από το Κονγκό.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι πριν λίγα χρόνια είχα πάει στα επείγοντα του νοσοκομείου Ξάνθης και είχα δει αστυνομικό να είναι συνοδός λαθρομετανάστη και να ρωτάει με ενδιαφέρον για αυτόν στο γιατρό.

Μια άλλη φύλακας άγγελος είναι μια γιαγιά που πηγαίνει στην πλατεία Βικτωρίας και μοιράζει ψωμιά και κουλούρια σε παιδιά και σε ενήλικες. Άραγε πόσα λεφτά παίρνει αυτή η γιαγιά; Το δίλεπτο της χήρας που συγκίνησε το Χριστό…

Στην Ξάνθη μετά από πρωτοβουλία της Μητρόπολης έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση εμφιαλωμένων νερών και παιδικού γάλακτος και μεταξύ άλλων, πήγε γάλατα άνεργη μητέρα τριών παιδιών. Γιατί αυτή ξέρει πως είναι να στερείσαι. Έδωσε από το περίσσευμα της καρδιάς της και αυτό μετράει…

Όλοι αυτοί και άλλοι πόσοι που τους ξέρει ο Θεός θα μπούνε στον Παράδεισο και όλοι οι υπόλοιποι θα τους βλέπουμε με κιάλια ή μπορεί και καθόλου. Γιατί όσοι δεν θα περάσουν την στενή πύλη του Παραδείσου θα είναι φωτιά να βλέπουν τους αδελφούς τους που μοιράζονταν εδώ, που έδιναν στο γυμνό να ντυθεί, στον πεινασμένο να φάει, στο διψασμένο να πιει, στον άρρωστο έκαναν επίσκεψη, στον φυλακισμένο πρόσφεραν συμπαράσταση.

Όλους αυτούς τους συνανθρώπους που είναι πραγματικές εικόνες Θεού τους φιλώ το χέρι γιατί μας θυμίζουν πως είναι η ανθρωπιά…